مثلا می خواستند غافلگیرم کنند.

اومدند گفتند به جای پنج شنبه آخر سال، چهارشنبه یکی مونده به آخر می بریمت!

منم گفتم پس جای زیارت اهل قبور، به دیدار یک فسیل زنده میرم.

بعد از طی طریق با حفظ شدیدترین تدابیر امنیتی، به محضر پیرمرد کافه رسیدیم...

میگن بعد از یک سنی دیگه چهره خیلی تغییر نمی کنه، ولی اینجوری نبود... با اینکه عکس ایشون رو دیده بودم بازم نشناختمشون.

یک پیرمرد نقلی و مهربان، با یک تسبیح و ته ریش و کت پشمی قهوه ای گشاد و یک عینک گرد بزرگ

و البته همونطور که حدس میزدم، موهایی که از یک طرف سر کشیده شده بود به طرف دیگه... از چپ به راست...

حسابی گرم صحبت شدیم که پیرمرد دست کردند توی جیبشون و تعدادی شکلات به من دادند! البته شکلات هاشون جدید بود... توقع داشتم از اون آبنبات مثلثی هایی که خاک قند روش بود داشته باشند!

.

.

بعد از اون، به همراه پیرمرد و البته محافظینم، یک پیاده روی طولانی رو آغاز کردیم. یک پیاده روی 20-10 کیلومتری.

اونجا بود که تازه معنی سخنرانی دی کاپریو رو فهمیدم. توی سلول که باشی، خیلی وضعیت آب و هوا رو حس نمی کنی... گرمایش جهانی رو از اعماق وجود حس کردیم...

اقامت طولانی مدت در سلول انفرادی، یک مشکل دیگه هم داره... اینکه آدم رو تنبل می کنه. ولی ماشاالله پیرمرد خیلی سرزنده بود و حتی در طول سفر با ته لهجه قشنگ شون، بیات اصفهان هم می خوندند.

تصنیف «آب حیات عشق» رو تموم کردند ولی قطره ای آب نخوردند. البته بعدا دلیل منطقی اش رو هم گفتند. به هر حال کهولت سن هست و عواقبش.

.

پیاده روی که تموم شد تازه موتور پیرمرد گرم شده بود! ولی دیگه رمقی برای من نمونده بود.

همچنین برای مامورین امنیتی...

بهترین فرصت برای فرار بود.

با خودم گفتم که در حضور پیرمرد بریم مشغول کافه گردی بشیم تا در لحظه مناسب ناپدید بشم. کافه رو که باز کردیم توی صفحه اول یک پست جالب دیدیم. خانم Flirtacia بعد از چندین ماه آنلاین شده بودند...

روی پست کلیک کردم، ولی باز شدنش انقدر طول کشید که همونجا از فرار منصرف شدم! تصمیم گرفتم سنجاق سر رو بذارم کنار و برگردم به همون سلولم، با اینترنت پر سرعت و آب و هوای خوبش...

دیگه کم کم وقت خداحافظی هم شده بود. پای ماشین، یک دونه از این چرخ دستی هایی که دل و جگر و... می فروشند بود. البته دل و جگر آدم نبود ولی بازم وسوسه انگیز بود. به پیرمرد پیشنهاد دادم ولی موافقت نکردند... یادم نبود که اگه می خواستند مثل من، «همه چیز خوار» باشند، انقدر عمر نمی کردند...

.

.

توی همین فکرها بودم که یهو همه جا تاریک شد. کیسه سیاه رو کشیده بودند روی سرم... فرصت نشد درست با پیرمرد خداحافظی کنم... ولی همونجور که داشتند من رو هل می دادند توی ماشین، صدای آرام و لرزان پیرمرد رو شنیدم که می گفت:

چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی / به شکوفه ها به باران برسان سلام ما را

.