هیچکاک هیچ وقت کارگردان محبوب من نبوده است. بارها به تماشای فیلم هایش نشسته ام و هیچ کدام به دلم ننشست. اما این دو فیلمی که اخیرا دیده ام (بدنام و پنجره پشتی) را دوست داشتم.مخصوصا پنجره پشتی فیلم بسیار خوبی بود. به نظرم بهترین فیلم هیچکاک است. من شخصا شیفته فیلمهای کم کاراکتری هستم که در فضای بسته و لوکیشن محدود قصه شان را روایت می کنند. مثل دوازده مرد خشمگین و همین پنجره پشتی. جیمز استوارت را قبل تر به خاطر بازی در فیلمهای سرگیجه و زندگی شگفت انگیز است شناخته بودم  اما در این فیلم فهمیدم چه اعجوبه ای ست. تمام بار فیلم را بر دوش گرفته و بازی بی نظیرش مخاطب را به وجد می آورد. جادوی این فیلم از همان سکانس ابتدایی آغاز می شود. همان سکانسی که دوربین، گربهٔ همسایه را دنبال میکند و بعد تمام پنجره هایی را نشان میدهد که قرار است در ادامه در قاب آنها شاهد ماجراهایی باشیم.

شاید قصهٔ اصلی، قتل زن همسایه باشد اما نمی شود از کنار داستانهای دیگری که در قاب پنجره ها روایت می شوند ساده گذشت. دنبال کردن زندگی آن زن تنهایی که به افسردگی دچار شده و در آخر تحت تاثیر آهنگ موسیقیدان جوان قرار می گیرد و از خودکشی منصرف می شود, ماجراهای عاشقانهٔ دخترک رقاص و دیدن آن تازه عروس و دامادی که روزهای اولیه زندگی شان را آغاز کرده اند, همه و همه پر است از ایده های نو و خلاقانه که به جذابیت فیلم کمک شایانی می کند. در این فیلم هیچکاک که همیشه کارگردانی مولف بوده با زیرکی ثابت کرده می تواند متفاوت تر از همیشه باشد و در ژانر مورد علاقه اش چنین فیلم نابی خلق کند.

رابطهٔ جف (جیمز استوارت) و لیزا (گریس کلی) نیز از دیگر قسمتهای جذاب فیلم است. جف مردی با افکار مدرن است و با اینکه لیزا را دوست دارد از ازدواج واهمه دارد. در مقابل لیزا دختری زیبا, باهوش و احساساتی ست  که به خاطر خوشحالی جف دست به هر کاری می زند. حتی وقتی احساس می کند جف ماجراجویی را دوست دارد و به ناپدید شدن زن همسایه شک برده است, مثل یک کارآگاه جف را در این ماجرا یاری می کند.

یکی دیگر از نکات جالب فیلم نحوهٔ رو به رو شدن جف با قاتل است. جف که عکاس خبری ست و ابزار کارش چیز دیگری جز دوربین نیست، در تمام مدت با همین وسیله مرد همسایه را زیر نظر می گیرد. در صحنه ای که مرد همسایه وارد آپارتمان جف می شود, باز هم می بینیم که تنها سلاح جف برای دفاع از خود فلاش دوربینش است. در این سکانس، بازتاب پیاپی نور فلاش، مانند رها شدن گلوله از اسلحه, قاتل مزبور را عصبانی و کلافه می کند و این تمثیل نشان از زیرکی کارگردان دارد که حتی سلاحِ قهرمانِ فیلم با شغل او رابطهٔ نزدیکی دارد. قطعا اگر کاراکتر فیلم شغل دیگری داشت ابزارش برای کشف قتل و دفاع از خودش به فراخور شغل او تغییر می کرد.

فیلم به بهترین شکل ممکن روایت می شود و مخاطب را میخکوب می کند. تنها چیزی که توی ذوقم زد پایان بندی فیلم بود. نمی دانم کارگردانان آن زمان جسارت ساختن پایان بندیهای متفاوت تر را نداشتند یا مخاطب آن دوره پایان های ساده تری را که در آن تمام قضایا حل و فصل می شوند بیشتر دوست داشته است.(اصلا یکی از دلایل علاقهٔ من به شخصیتِ اینگرید برگمن وجه تشابه مان در این موضوع است. اینگرید هم از تصنعی که در اکثر فیلمهای هالیوودی وجود داشت و پایان بندی هایِ مطابقِ سلیقه و میل مخاطب، شاکی بود. فکر می کنم به همین دلیل بود که تا این حد شیفتهٔ سینمای ایتالیا و روبرتو روسلینی شد.)  یکی از پایان بندی هایی که در ذهن من بود از این قرار است که جف و مخاطب با چند نشانهٔ کوچک و زیرکانهٔ کارگردان مطمئن شوند که مرد همسایه همسرش را به قتل رساند اما پلیس و دیگران به هیچ وجه حرفش را باور نکنند و او را بی گناه بدانند و قاتل مثلا با کشته شدن در تصادفی که جف از پنجره شاهدش است مجازات شود...

در این فیلم مثل همیشه شاهد هنرنمایی هیچکاک به عنوان بازیگر نیز هستیم :) هیچکاک در این فیلم در نقش مردی ظاهر می شود که در آپارتمان مقابل مشغول کوک کردن ساعت است.