تاریخچه زیرنویس در دنیا

قسمت اول "میان نویس ها"

صنعت زیرنویس همزمان با تولد سینما بود یعنی زمانی که فیلم های صامت پا به دنیا آمدند. در سینمای فیلم های صامت، داستان فیلم تنها از طریق مجرای تصویری انتقال می گردید یعنی بازیگر با کمک حرکات بدنش سعی می کرد در انتقال هر چه بهتر داستان فیلم کمک کند یعنی بازیگری نوعی پانتومیم بود. پس ایجاد سبک از طریق حرکات بدن بود تا بتواند کمبود وجود صدا و گفتار را رعایت کند. در اینجا هم نوعی "ترجمه" یا بهتر بگویم "برگردان" انجام می گیرد از واژه برگردان به عنوان یک استعاره استفاده می کنم تا عنوان کنم که احساسات بازیگران از طریق طریق مجرای تصویری ترجمه می گردید یعنی مجرای تصویری این احساسات را به نوعی خاصی برگردان می کرد تا بیننده بتواند با فیلم ارتباط برقرار کند.

اما علاوه بر تلاش بازیگران برای انتقال احساسات و روایت فیلم از شیوه های دیگر نیز استفاده شد مثلا وقتی فیلم ها در سینماها یا کافه ها به نمایش گذاشته می شد در کنارش سعی می شد فقدان صدا را از طریق پخش موسیقی و همچین ایراد سخنرانی پر کنند (یک پرانتز اینجا باز می کنم ما در سینمای خود ایران هم در زمان قاجار برای پخش فیلم های صامت، دیلماج یا پرده خوان داشتیم که  فیلم ها را بیننده روایت می کردند). 

اما بازهم گروه بزرگی از بینندگان برایشان بسیار مشکل بود که فیلم های بدون گفتگو را درک و هضم کنند. برای حل مشکل در ابتدا سعی شد با کمک فردی که در کنار پرده نمایش قرار می گرفت روایت و داستان فیلم را به بیننده انتقال دهند. البته علاوه بر نقل روایت داستان فیلم، گاهی اوقات پرده خوان ها به توضیح و تفسیر تکنیک های سینمایی و حتی نقل شایعات در باب زندگی هنرمندان می پرداختند. این شیوه توانست هزینه های مازاد ناشی از استخدام پرده خوان ها را جبران کند، چون بینندگان بسیاری جذب این شیوه گردیدند. البته این شیوه با مشکلاتی همراه بود مثلا بعضی پرده خوان ها مهارت کافی در انتقال داستان فیلم نداشتند و یا پخش کنندگان فیلم به فیلم نامه هم دسترسی نداشتند که آن در اختیار پرده خوان قرار دهند. این شیوه در آسیا مخصوصا در ایران و تایلند تا سالهای سال حتی زمانی که فیلم های صدادار تولید شدند باقی ماند.

اما در اوخر قرن 19 میلادی، در آمریکا شیوه دیگری برای انتقال مفاهیم فیلم های صامت ابداع شد. استفاده از میان نویس ها (شکل ذیل را ببیند) برای انتقال گفتگوهای و یا احساسات بازیگران بود.

یعنی بعد از مدت زمانی در هر صحنه فیلم یک میان نویس، که روی آن عباراتی یه زبان بیننده نوشته شده بود،  نمایش داه میشد. میان نویس ها عموما با خطی سفید رنگ و درشت بروی یک صفحه با پس زمینه مشکی نوشته می شدند. این مورد هم بی مشکل نبود. اولا بینند گان به اینگونه فیلم ها هنوز عادت نداشتند و نمی توانستند با میان نویسی که در بعضی صحنه ها پخش می شد و جریان فیلم را برای چند ثانیه قطع می کرد ارتباط برقرار کنند ولی تا 1908 تقریبا بینندگان به این مورد عادت کرده بودند. مشکل دوم در نحوه نگارش میان نویس ها بود چون عموما به صورت غیرحرفه ای انجام می شد و تولید کنندگان فیلم نمی توانستند میان نویسهای مناسبی را به نگارش در آورند که در عین حال خلاصه و مبسوط باشد و از سوی دیگر بتواند محتوائی آن صحنه خاص را به خوبی انتقال دهد.

بدین ترتیب بود که نمونه های اولیه زیرنویس (یا میان نویس ها) در صنعت سینما تولید شدند.

ترجمه میان نویس ها هم خود داستانی مجزا دارد که در پست های بعدی در این باب مفصلا صحبت خواهم کرد.