(۱۳۹۴/۱۰/۲۸ صبح ۰۲:۱۷)جروشا نوشته شده:  

بعدش یادم اومد منم کوچولو که بودم عشقم این بود که تو پارک یا پاساژها سوار اون ماشین اسباب بازیهایی بشم که توش سکه مینداختیم درجا تکون میخورد و آهنگ میزد.

پست جروشای عزیز من رو به یاد یکی از شیرین ترین خاطرات کودکی ام انداخت. چقدر اون ماشین های سکه ای دوست داشتنی بود. کنار پارکی که هفته ای چند بار میرفتم، فیل طلایی رنگی بود که من هر دفعه دو بار، یکی در راه رفت و یک بار هم در راه برگشت، سوارش می شدم. اونقدر بهش وابسته شده بودم که وقتی می دیدم دیگران هم سوارش میشن واقعا حسودیم می شد. یک شعر هم در وصفش! گفته بودم که با مصرع "فیل طلایی، چه باصفایی" شروع می شد و الان هر چی فکر می کنم ادامه اش رو یادم نمیاد. دوستی من با فیل طلایی گاهی اوقات من رو به یاد سریال "اسب سیاه" و رابطهٔ الک با اسبش "مشکی" می انداخت.

الک و مشکی در سریال اسب سیاه

اما اولین دفعه ای که دختر خالهٔ کوچولوم رو سوار یکی از همین ماشین های سکه ای کردم و بعد از نگاهِ بزرگترها احساس کردم خودم نمیتونم سوارش بشم، متوجه شدم دوران کودکی رو پشت سر گذاشتم و وارد مرحلهٔ جدیدی از زندگیم به نام نوجوانی شدم

فیل طلایی شبیه این بود اما با رنگ طلایی!

پ.ن: چند سال قبل وقتی از جلوی مغازه ای که کنار پارک بود و فیل طلایی جلوش نصب شده بود گذشتم، دلم حسابی گرفت. فیل طلایی رو از جلو مغازه برداشته و در گوشه ای رها کرده بودند...