ای پیرمرد زنده‌ی شیرین رنگ رنگ

ای ریز چشم و کاکُلِ بالا و مو قشنگ

ناز آمدی به کافه و هم ناز می کنی

بر کوه قافِ فیلم، تو پرواز می کنی

یکساله آمدی و شدی پیر این دیار

چُون شد که شد فزون زسی و پنج اعتبار؟

ای پیر پر طراوت و عشق، ای سپید مو،

مهرت به قلب کافه نشسته‌ست از چه رو؟

بیرون روند جمله ی پیران زمیکده،

چون عمرشان رسد به گذرگاه یک سده،

اما تو پیر آمده‌ای با دل جوان

شاد و قشنگ و شادنشین و دوان دوان

دل را زهر چه پیر و جوان است برده‌ای،

آیا ز آب چشمه‌ی جاوید خورده ای؟

ای بهر کافه میر و مراد و امید و دوست،

پیرانه سر رسیده، جوانیت از چه روست؟

جان سبیل دشنه‌ی چخماق گَشته ات

دلدادگان ز بهر چه گشتند کُشته ات؟

القصه راز این همه مستی تو فاش کن

این را که ای عزیز که هستی، تو فاش کن