جناب حمید هامون از خنده ته دل در تاریکی سینما گفتند و مرا به یاد خاطره ای در تابستان امسال، انداختند.

در مراسم رونمایی از کتاب " گفتگو با ارتور پن "، فیلم  بانی و کلاید هم به نمایش درامد. بانی و کلاید فیلم معروفیست که همه کلاسیک دوستان میشناسندش. فیلمی که هم درام تبهکارانه است و هم دارای صحنه های خنده دار است. صحنه های خنده داری که دو عامل در بوجود امدنش نقش دارد یکی ماشینی که بانی و کلاید با ان سفر میکنند و اکثر فیلم در ان و همراه ان میگذرد و تبدیل میشود به یکی از عناصر اصلی داستان و یکی هم زنی که همسر برادرکلاید است و برای بانی (فی داناوی) کودن وار، جاری بازی در میاورد.

در حین تماشای فیلم بارها و بارها صدای خنده از ته دل تماشگرانِ البته  نه چندان پرتعداد، در سینما پیچیده میشد. چیزی که جالب بود، دختر وپسر جوانی بودند که به نظر می امد تازه به جمع علاقمندان فیلمهای کلاسیک پیوسته باشند و در ردیف جلو، روبه روی من نشسته بودند و گاهی از خنده، ریسه میرفتند. انها از سکانس اخر فیلم که صحنه به رگبار بسته شدن بانی و کلاید است،و صحنه ای بسیار مشهور است، خیلی متعجب و ناراحت شدند. دقایقی طولانی مبهوت مانده بودند. من نگاهشان میکردم و شاید جادوی سینما را به چشم میدیدم.

تماشای بانی و کلاید بر پرده سینما لذت فوق العاده ای داشت که ان موقع از ذهنم گذشت شاید دیگر  تکرار نشود.