«بیستمین پست من برای کسی که خودش نمره بیست بود»

سلام به همه. دوتا پست زیبا والبته کمی غمناک بالا رو خوندم

جناب پیرمرد اولین کسی بودن که رسما منو برای شعری که واسه کافه کلاسیک گفته بودم توجعبه پیام تشویق کردن. عین یک بابای مهربون و دلسوز که مراقب تک تک بچه هاش هست، عین یک استاد دقیق و نکته سنج که هوای شاگرداشو داره،همیشه حواسشون به همه بود. اگه ایشون واقعا رفته باشه خیلی ناراحت میشم ولی آرزو میکنم هرجا هست خیالش از دارکافه راحت باشه و قلبشم کوک کوک مثل ساعت.

میخوام بگم هر شکلی باشی کارتونی غیرکارتونی یه بابای واقعی یه شاعر حرفه ای و یه استاد معرکه ای. من و دوستام درنبودت هر روز کافه رو آب و جارو می کنیم. اساتید چراغشو با مطالب پرفروغشون روشن نگهمیدارن تا تو بسلامت برگردی با قلب روپا و نمره A ی دکترا ایشالا :)

اما مگه میشه بدون شعرو شاعری تمومش کنم؟ بفرما تقدیم به شما. خواهش میکنم سروان بهتون پیامک بزنه:

رفتی و حسرت به دل ماندیم ما ای پیرمرد

مکتب کافه چرا کردی رها ای پیرمرد

گفت سروان رفته ای تحصیل را فارغ شوی

دود را کردی بلند از کنده ها ای پیرمرد

قلب تو ناکوک اگر زد کوک کوکش میکند

دکتر کافه، کجا رفتی بیا ای پیرمرد

چاره نبود جز تحمل غیبت کبرای تو

ما دعا گوییم با خوف و رجا ای پیرمرد

دانش آموزان کافه راه پویان تو اند

 پروراندی تو بسی فرزانه ها ای پیرمرد

گر جروشا کِه ترین شاگرد باشد غم مدار

کافه با مجموع ما مانَد بجا ای پیرمرد

===============