با سلام خدمت همه دوستان...

امروز بعد از مدتها باز به سایت سر زدم و مشغول خوندن پستهای جدید بعد از آخرین دیدارم شدم و تصادفی وارد این تاپیک شدم...

البته با توجه به اینکه کلا از نظر شخصیتی علاقه ای به ورود به مسائل حاشیه ای ندارم چندان راغب نبودم این پست رو هم ارسال کنم اما چون چندبار قبلی هم که سر زده بودم همواره بحثی در جریان بوده که افرادی ناراحت بودند و یا سو تفاهماتی بوده دست به نوشتن بردم تا دیدگاهم رو به عنوان فردی خارج از گود بیان کنم..

واقعا فکر نکنم فضای مجازی اینقدر ارزش حساسیت بیش از اندازه رو داشته باشه..

نقل قول معروفی از ماکس وبر هست که میگه (( جامعه بدون اختلاف سلیقه و بدون نزاع و برخورد نظرات تنها یک توهم خام است ))..

برای خود بنده هم سو تفاهم های زیادی پیش اومده و فکر نکنم که ۹5 درصد دوستان در سایت بنده رو بشناسن و یا احتمالا اسم حقیقیم رو بدونن ( البته به جز پستی که مدتها قبل در معرفی خودم نوشتم ) و یا خیلی از مسائل کلیه دیگه , من باب مثال حتی چند پست با ارزشم که مدتها وقت صرف نوشتنشون کردم حذف شدن اما عمیقا برام قابل درکه که در هر اجتماعی به هر حال سو تفاهم , برخورد سلیقه و حتی هر از گاهی ناراحتی رخ بده...

البته احتمال بروز همه موارد بالا با کنترل و مرز بندی زندگی مجازی با واقعیت احتمالا کمتر خواهد شد اما به هر صورت همواره وجود خواهد داشت..

اما من متوجه مفهوم خداحافظی از برای دلخوری با هر فرد و یا افرادی رو متوجه نمیشم و یا اینکه چرا اصولا ناراحتی افراد باید عمومی بشه و توی تاپیک های عمومی مطرح بشه ..

این بحث دقیقا مثل اینه که فردی با اعضای خانوادش دچار مشکلات بشه و بخواد ترکشون کنه..

  واقعیت محض این است که این مسائل وجود دارن و ما باید باوری انعطاف پذیر داشته باشیم , اینکه هیچ گاه قادر نیستیم که همیشه محیط و افراد رو کنترل کنیم , ما حتی قادر نیستیم خودمون رو کنترل کنیم ( احتمالا سوال پیش میاد چگونه ؟ جواب اینه که گذشته هر کسی قسمتی از شخصیتش رو میسازه و ما هم قادر نیستیم گذشته رو تغییر بدیم )..

پس بهترین راه حل اینه که همه چیز رو بپذیریم البته نه به معنای یک فرد سرخورده بلکه به عنوان یک فرد آگاه و پخته که قادره مسائل رو هضم کنه و حتی سخت ترین مشکلات تنها براش تاسف آور و یا ناراحت کننده هستند همین و نه بیشتر...

در نتیجه هر گاه سو تفاهم , سو برداشت و یا بالاتر از اینها توهین و سرزنش بین ما و هر فرد دیگه ای شکل گرفت از دیدگاه پدیده ای طبیعی که برای هر فردی در هر اجتماعی احتمالا پیش خواهد آمد بهش نگاه کنیم و با برخورد عقلانی حلش کنیم و حتی اگر قابل حل نباشه به راحتی از کنارش بگذریم...

گاهی اوقات نیازه برای آسودگی فکری خودمون خیلی از مسائل رو نادیده بگیریم..

و باز با تاکید دوباره  خداحافظی و یا ترک یک اجتماع و یا علنی کردن سرزنش ها و دلخوری ها به صورت عمومی راه حل بالغانه و عاقلانه برای برخورد با مشکلات نیست..

انشالله همگی موفق باشید..