wait until dark / تا تاریکی صبر کن

کارگردان: ترنس یانگ

محصول 1967

  سوزی ( ادری هیپبورن ) زن زیباییست که همسرش  سَم را عاشقانه دوست میدارد و البته نابیناست . او در یک تصادف نابینا شده و سم همسریست که نابینایی سوزی را اصلا در نظر نمی اورد و مدام از او میخواهد که کارهایش را خودش انجام دهد و از هیچ کس کمک نخواهد حتی از گلوریا دختربچه ساکن طبقه بالا که به خانه انها رفت و امد میکند.  اصرار سم بر مستقل بودن سوزی حرص او را در میاورد. این که ایا او (( حتما باید قهرمان زنهای کور دنیا باشد؟! ))

  طی یک اتفاق، عروسکی که شیئ با ارزشی را در خود جای داده است، به دست سم می افتد و سم ناچار ان را به خانه میاورد و گلوریا، یواشکی و از روی شیطنت برش میدارد تا با ان بازی کند.

  تبهکار ( الن ارکین ) خطرناکی که به دنبال عروسک است با دو کاراگاه دیگر دست به یکی میکنند و با طرح یک نقشه شیطانی که پایه و اساس ان نابینایی سوزیست، با ورود به خانه وی و اجرای نقش های متفاوت او را عملا به بازی میگیرند تا بتوانند از جای عروسک مطلع شوند. انها این گونه تداعی میکنند که عروسک متعلق به زنیست که سم با وی در اتباط بوده است.

  اما ظاهرا تنها چیزی را که دست کم میگیرند هوش سوزی است. هرچند یکی از کاراگاهها که از دیگران معقول تر و منصفتر است اظهار میدارد که تا به حال با چنین زنی مواجه نشده . سوزی نهایتا با تبهکار اصلی تنها میماند و با شکستن  تمام لامپها و چراغ های خانه در تاریکی به مقابله با او میپردازد....

  کل داستان در اپارتمان سم و سوزی و تقریبا در یک شبانه روز اتفاق میافتد و ما تنها چند نمای کوتاه از بیرون خانه و خیابان روبه روی ان میبینیم. سم را فقط در ابتدا و انتهای داستان میبینم. او در عکاسخانه اش به کار مشغول است و با تمهید کاراگاه قلابی از خانه دور نگه داشته میشود.

  معمولا عادت کرده ایم که ادری هیپبورن را در نقش های معصومی بببینیم که سادگی بیش از حد به ان شیرینی بخشیده است اما در این فیلم با ادری هیپبورنی متفاوت روبه رو هستیم. با چشمهایی که اگر چه نابیناست اماسرشار از هوشمندیست و ادری  به زیبایی از پس ایفای نقش ان برامده و همین است که فیلم را متمایز میکند.

  wait untill dark تریلر جذابیست که بیننده را تا انتها با خود همراه میکند و برای من تا حد بسیاری یاداور فیلم زیبای کاراگاه و همین طور فیلم ام را به نشانه قتل بگیر بود.  این فیلم و فیلم نامه ام را به نشانه قتل بگیرِ هیچکاک،  هر دو بر اساس داستانی از  frederic knott ساخته شده اند.