من و شیخ و جرثقیل !

در عنفوان جوانی - چنان که افتد و دانی - مهر زیبارویی به دل همچو سنگ ما افتاد ! قضا بر آن قرار گرفت که در پی او به حجاز شویم چونان مجنون در پی لیلی !  شیخ حجاز خبر شد. در پی ما فرستاد که به سرای او فرود آییم. بین من و شیخ آشنایی ای  از قدیم برقرار بود و جد اندر جد ایشان کلید دار حجاز بودند و صاحب ثروت و مکنت.  از زمان ماضی الفتی عظیم بین شیخ مراکش و شاه حجاز برقرار بوده است.

چون ما به مهمانی شدیم  مجلسی شاهانه تدارک دیده بودند . مجلسی که شاهان کسری و روم به چشم ندیده و نشنیده ! بر سر میز شام سخن از مشکلات پیش آمد. فرمود : ای سروان. تو را به سبب نجات الزا بر ما دینی بس عطیم به گردن است , سزاوار است که   جبران کنیم. پس هر مشکلی داری بازگوی. من را از ارتباط شیخ با الزا شگفتی بس عظیم پدید آمد لیک به روی نیاوردم. گفتم یا شیخ ! مشکلات ما اینقدر سنگین است که کسی را یارای بلند کردن آن نیست و بر زمین مانده است و مهمترین آن مشکل اداره انجمنی ملون الاشخاص است که کافه کلاسیک نامندش . گفت آن چه باشد. گفتم محفلی معنوی  قرب الی الله. مرا دعا کرد و بفرمود که بزرگ ترین و قوی ترین جرثقیل حجاز را برای بلند کردن این مشکل حاضر کنند.

روز بعد در معیت شیخ به تماشای این مخلوق عظیم رفتیم. چون جرثقیل دایناسور آسا چنگال در مشکلات ما انداخت گویی زمین به لرزه در آمد و آسمان تیره گشت. هنوز چند انگشت از بلند شدن مشکلاتِ کافه نگذشته بود که صدایی بس مهیب برخاست و جرثقیل در برابر ما به دو نیم شد. من و شیخ بگریختیم ولی جرثقیل بر جمعیت بخت برگشته افتاد و جملگی ایشان را تلف نمود. شیخ را از این حادثه , غم عظیمی پدید آمد . صلاح کار ما بر این قرار گرفت که هر چه سریعتر حجاز را ترک کنیم چون نیروهای امنیتی به این نتیجه رسیدند که این یک عملیات ترور ناکام  علیه ما و شیخ بوده  ولی آنها در نشانه گیری جرثقیل به خطا رفته اند . برداشت اولیه  این بود که احتمالا دست متفقین و کاپیتان اسکای در کار باشد اما با بررسی دوربین های امنیتی , همه اتهام ها به سوی یک نفر رفت: پیرمرد