چرا کافه را دوست دارم؟

در کافه زندگی مثل دریا جاری است... گاه آرامش آبی آب را دارد...گاه نرم و لغزان مثل شنهای ساحل و گاه خروشان مثل امواج کف آلود سپید که خود را بر کرانه ساحل می کوبانند و اندکی بعد خاموش می شوند...

من این قاب آبی و خاکستری و سپید را دوست دارم سادگیش را و بی آلایشی اش و صفایی که در چارچوبش موج می زند تصویر آشوب زده ام را در جویبارانش  "آرام " می بینم ... شاید این دریا بوسعت و عظمت اقیانوس نباشد اما در نگاه من پهنه ای زلال است، که آناهیت، الهه آبها حافظش خواهد بود و من بدان ایمان دارم.

چرا کافه را دوست دارم؟

کافه ما تمامی مقاطع تحصیلی را در خود دارد از کودکستان بگیر تا دانشگاه ... به یاد دارم وقتی وارد کافه شدم نوآموز بودم ، مثل کلاس اولی ها  طفلی گریزپای، در کافه رشد کردم از اساتید آموختم و درس معلم زمزمه محبتی شد که مرا جمعه نیز به مکتب کشاند...

در این مکتب خانه از بگومگوهای همکلاسی ها و دوستی های جانانه بگیر تا نوش جان چوب ناظم!، جریمه یک پا لب دیوار ایستادن، خاک گچ و تخته پاک کن را خوردن، خداحافظی صدباره و سلام فردای دوباره شاگردان ، قهرها و آشتی ها ، بدها-خوبها نوشتن مبصر روی تخته سیاه، برپا-برجا... همه را دیده ام و همه لطف ایام خوش گذشته را در خاطرم می آورند. اما اینجا مدرسه ای ابدی است که از "مهر " آغاز نمی شود اصلا تعطیلی ندارد چون «مهر» را درون خود دارد هنوز و همیشه...

چرا کافه را دوست دارم؟

چون در بحرانی ترین حالاتش زیباترین اخبار و شگفتی ها را برایم رقم زد و این اواخر با این خبر: کاربری داریم بسیار آرام و کم حاشیه و البته کم کار ولی ارسالاتی به تعداد انگشتان زیبا و خواندنی دارند...در اوج استرسهایم به من پیامی کوتاه دادند که درعین حال بسیار آرامش بخش بود با کسب اجازه از ایشان آن را عینا نقل قول می کنم:

------------------------------------------------------------------------------------

خانم لمپرت گرامی سلام

مستحضرید که بنده کاربر چندان فعالی نیستم نه کسی دوستم دارد نه کسی دشمنم می پندارد. اخیرا پس از یک غیبت دوماهه آمدم سری به کافه بزنم و پستی هوسی دربخش موسیقی ارسال کنم. همزمان گذرم به باکس ایمیلی افتاد که مختص ارتباط با کافه و دوستان همکافه ای است و ایمیلی عجیب از جناب آلفرد سینما!:

تیم جستجوی مفقودین کافه کلاسیک"

از شما می خواهم از قول من از آلفرد سینما و تیمش تشکر کنید که در این غائله لایک بازی، بی آنکه بشناسمش  یا داد و ستد لایکی با هم داشته باشیم، در جستجوی بنده کوشیدند و مرا عاقبت یافتند! ...لایک

-----------------------------------------------------------------------------------------

طنز ایشان لبخند را بر لب من نشاند و من موظفم از جانب شان از آلفرد سینما! تشکر کنم ...

این هم دلیل دیگری که ... چرا کافه کلاسیک را دوست دارم

و این حکایت همچنان باقی است...

دلم می خواهد این شعر جاودان  سهراب را با هم بخوانیم و اندیشه کنیم و لذت ببریم:

در فرودست انگار، کفتری می‌خورد آب.

یا که در بیشه دور، سیره‌یی پر می‌شوید.

یا در آبادی، کوزه‌یی پر می‌گردد.

آب را گل نکنیم:

شاید این آب روان، می‌رود پای سپیداری، تا فرو شوید اندوه دلی.

دست درویشی شاید، نان خشکیده فرو برده در آب.

زن زیبایی آمد لب رود،

آب را گل نکنیم:

روی زیبا دو برابر شده است.

چه گوارا این آب!

چه زلال این رود!

مردم بالادست، چه صفایی دارند!

چشمه‌هاشان جوشان، گاوهاشان شیرافشان باد!

من ندیدم دهشان،

بی‌گمان پای چپرهاشان جا پای خداست.

ماهتاب آن‌جا، می‌کند روشن پهنای کلام.

بی‌گمان در ده بالادست، چینه‌ها کوتاه است.

مردمش می‌دانند، که شقایق چه گلی است.

بی‌گمان آن‌جا آبی، آبی است.

غنچه‌یی می‌شکفد، اهل ده باخبرند.

چه دهی باید باشد!

کوچه باغش پر موسیقی باد!

مردمان سر رود، آب را می‌فهمند.

گل نکردندش، ما نیز

آب را گل نکنیم