یادی از زنده یاد سعید شرافت و روایتی دست اول از مرگ تلخ و اندوهبار این صدای ماندگار

ایوب شهبازی از پیشکسوتان عرصه صدا در کتابش یادی از این مدیردوبلاژ فرهیخته و توانا می کند:

سعید شرافت ،جزو گویندگان فیلم بود ،که مدرک کارشناسی زبان و ادبیات فارسی را داشت. او در سال 1334 وارد دوبله شد.در فیلم آشپز هنگ بجای دین مارتین صحبت کرد. همچنین در اکثر فیلمهای تروی داناهیو بجای او گویندگی می کرد و خیلی زود مدیر دوبلاژ حرفه ای شد.

مایرلینگ (1969) و آناستازیا (1965) و بسیاری از فیلمهای شاخص دیگر ، از جمله دوبله دوم و بیادماندنی کازابلانکا و انتخاب حسین عرفانی بجای همفری بوگارت،چنان بجا و حساب شده بود که اگر نمی دانستیم بوگارت یک آمریکایی است فکر می کردیم او اصالتا فارسی زبان است.شاید بشود گفت بیشتر فیلمهای خوب و اسم و رسم دار هندی که پر از دیالوگ و صحنه های عاطفی و اشک برانگیز بود ،سعید شرافت به فارسی دوبله می کرد.

تروی داناهیو مایرلینگ سورج

من بیشتر وقتها در استودیو شهاب اورا پشت میز موویلا در حال سینک کردن می دیدم .کاری نداشت چه کسی می آید و چه کسی می رود. دائم فیلم را عقب و جلو می کرد تا اشتباهی در دیالوگها پیش نیاید.تسلط به مقوله زبان ،دقت و ظرافت او را در کار دوبله نشان می داد. منزلش در خیابان جمال زاده بود. من یکی دوسال قبل از مرگش بخاطر نزدیک بودن به منزلش ،با وی رفت و آمد داشتم.

آدم عاطفی و دوست داشتنی بود.به همین خاطر هروقت او را به تنهایی می دیدم ،افسرده و ناراحت به نظر می آمد.گویا مشکلی برایش پیش آمده بود.همکارانش می گفتند جفای سنگینی بر او شده بود که از توان و تحمل او بالاتر بود و تحمل سنگینی چنین حادثه ای ، از هر نظر برایش سخت و ناممکن می نمود اما حرکات و بزرگ منشی او که ناشی از فرهنگ و ادب خانوادگی اش بود ،اجازه بروز و بازگو کردن آن به کسی نمی داد.

هر روز که به اواخر عمر اندوه بارش ،نزدیک می شد،حال و روز بدتری پیدا می کرد.بالاخره همین وضع باعث شد که هنگام پایین آمدن از ساختمان تولید صدا و سیما ،ناگهان دچار سرگیجه شود و از پله ها به پایین پرت شود و تا آمبولانس او را به بیمارستان برساند ، در راه جان به جان آفرین تسلیم کرد.سعید شرافت در زندگی اش اهل هیچ فرقه ای نبود ،آدم سالمی که فقط عاشق کارش بود. اردیبهشت ماه سال 1376 زندگی شرافتمندانه اش ، بایک مرگ غیرقابل باور و دلخراش پایان یافت . روحش شاد...