بعد از معرفی چند کارتون زیبا و خاطره انگیز بد نیست از یه کارتون خاطره انگیز ولی نه چندان زیبا هم یاد کنیم!

دره سبز

یادمه وقتی این تیتراژ روی صفحه تلویزیون میومد انگار دنیا روی سرم خراب میشد. جالب اینجا بود که نه تلویزیون رو خاموش میکردم، نه بلند نمیشدم برم سراغ درس و مشقام. همینجور نیگا میکردم و تمام مدت دعا میکردم زود تموم شه!  (فکر کنم روزهای پخش این کارتون هم مصادف شده بود با مراسم روضه ی هفتگی در خونه ی ما که اگه درست یادم باشه دوشنبه ها بود. یعنی در نظر بگیرید روحیه ی منو!)

 از داستانش هیچی یادم نمیاد. احتمالا داستان درست و حسابی نداشت و فکر کرده بود بچه ها بشینن جونور نیگا کنن خوششون میاد. شیش هزارتا عروسک هم بودن، حیوون و آدم قروقاطی.

شخصیت اصلی اسب آبی پسر بود و بنظرم مرحوم احمد مندوب هاشمی روی این شخصیت تیپ گویی میکرد. (همون صدای دراگو در دهکده حیوانات) در ضمن ایشون یه دوست دختر با موهای چتری طلای هم داشت .(البته ایشون خواهرشون بودن علی القاعده!)

ایشان هم جناب آقای اسب آبی پدر به اتفاق بانو هستن.

خلاصه اینکه این کارتون از اون دسته نوستالژیایی محسوب میشه که میخوام صد سال سیاه تداعی نشه!