(۱۳۹۴/۵/۱۹ صبح ۰۹:۴۲)منصور نوشته شده:  

(۱۳۹۴/۵/۱۸ عصر ۰۴:۴۳)پیرمرد نوشته شده:  من خود از کاربرانی هستم که با حضرتعالی اختلاف نظرهایی داشته ام، امّا به این واقعیّت نیز معترفم که شما کینه توز نیستید و این را در نهان هم گفته ام

أَحَبُّ إِخْوَانِي إِلَيَّ مَنْ أَهْدَى إِلَيَّ عُيوبِي‏

بهترین دوست من کسی است که عیب مرا به من بگوید (امام صادق علیه السلام)

رسول خدا صلّی اللّه عليه و آله و سلّم فرموده است: عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مِهْرَانَ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ جَبَلَةَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله عليه و آله ثَلَاثُ خِصَالٍ مَنْ كُنَّ فِيهِ أَوْ وَاحِدَةٌ مِنْهُنَّ كَانَ فِي ظِلِّ عَرْشِ اللَّهِ يَوْمَ لَا ظِلَّ إِلَّا ظِلُّهُ رَجُلٌ أَعْطَی النَّاسَ مِنْ نَفْسِهِ مَا هُوَ سَائِلُهُمْ وَرَجُلٌ لَمْ يُقَدِّمْ رِجْلًا وَ لَمْ يُؤَخِّرْ رِجْلًا حَتَّی يَعْلَمَ أَنَّ ذَلِكَ لِلَّهِ رِضًا و َرَجُلٌ لَمْ يَعِبْ أَخَاهُ الْمُسْلِمَ بِعَيْبٍ حَتَّی يَنْفِيَ ذَلِكَ الْعَيْبَ عَنْ نَفْسِهِ فَإِنَّهُ لَا يَنْفِي مِنْهَا عَيْباً إِلَّا بَدَا لَهُ عَيْبٌ و َكَفَی بِالْمَرْءِ شُغُلًا بِنَفْسِهِ عَنِ النَّاس؛ در هر كس سه صفت و يا يكی از آن ها باشد روز قيامت كه هيچ سايه ای جز سايه لطف الهی نيست او در سايه عرش خدا خواهد بود:

1. مردی كه رفتارش با ديگران آنچنان باشد كه همان رفتار را نسبت به خود از ديگران انتظار دارد.


2. مردی كه گامی بر ندارد جز اين كه رضا و خشم خدا را در آن كار بداند.


3. كسی كه تا عيبی را از خويشتن دور نساخته از برادرش در آن باره عيب جويی نكند زيرا بی شك هر كس عيبی را از خود دور سازد باز عيبی ديگر در خويشتن خواهد ديد و هر كس به خود بپردازد مجال عيب جويی از ديگران را نخواهد داشت. (كافی، ج2، ص147)

حضرت علی عليه السّلام فرمود: نُصْحُكَ بَيْنَ المَلَإِ تَقْرِيعٌ؛ نصيحت كردن در ميان مردم نوعی سركوبی است. (غررالحكم، ص225 )

امام حسن عسگری عليه السّلام فرمود: مَنْ وَعَظَ أَخَاهُ سِرّاً فَقَدْ زَانَهُ و َمَنْ وَعَظَهُ عَلَانِيَةً فَقَدْ شَانَه؛ كسی كه برادر دينی خود را در نهان، پند دهد زينت بخش او شده است و اگر آشكارا عيب او را به او بگويد، او را خوار نموده است.(تحف العقول ص 520 ترجمۀ کمره ای)

پیشاپیش معذرت می خواهم، امّا ذکر آن حدیث شریف توسّط جناب منصور در اینجا حرف حقّی است که ارادۀ باطلی از آن شد. برادر گرامی، اولاً من خود را خالی از عیب نمی بینم که عیبجویی شما را بکنم، ثانیاً من در فضای مجازی نمی توانم شخصیّت شما را بشناسم چه رسد به عیب هایتان، ثالثاً اگر واقعاً چنین انتظاری از من دارید، من هیچگاه در جمع، چه شما و چه دیگری را مورد تاخت و تاز قرار نخواهم داد که در جوانمردی"مردی نبود فتاده را پای زدن...گر دست فتاده را بگیری مردی".

(۱۳۹۴/۵/۱۹ صبح ۰۹:۴۲)منصور نوشته شده:  

(۱۳۹۴/۵/۱۸ عصر ۰۴:۴۳)پیرمرد نوشته شده:  در مباحثه با شما، طرف مقابلتان خود را کاملاً تنها و بی دفاع می یابد و این هم تقصیر شخص شما نیست بلکه جوّ عمومی کافه چنین است. عدّه ای از دوستان بزرگوار ما، حضرتعالی را بی چون و چرا قبول دارند و عده ای دیگر از کاربران از مواجهه با شما در هراسند. زمانی که طرف شما در بحث، تشکر عده ای از جنابعالی و در مقابل تنهایی خود را می بیند، مسلّماً به این نتیجه می رسد که وصلۀ ناجور این جمع است.

در هر مباحثه این دیگران هستند که با خواندن مباحث مطرح شده ، خود پیش وجدان خود قضاوت میکنند که حق با چه کسی است. اظهار نظر شما در اینخصوص موید این مدعاست که هیچگاه حق با من نبوده و طرفداریهای چشم و گوش بسته دیگران از من ، حریفان را به انزوا برده است.

البته در اینجا استدلال شما قدری می لنگد. عرض بنده دو سمت داشت. یکی طرفداری برخی از شما و دیگری هراس جمعی بیشتر از درگیری در مباحثی که یک سمتش حضرتعالی هستید. شما قلم توانایی دارید و مقهور جملات جنابعالی نشدن، اعتماد به نفس زیادی می طلبد. پر واضح است، در این محفل قلیلی، قید خیلی از مسائل را می زنند و حاضر به مباحثه با جنابعالی می شوند یا از نظر کسی که در بحث با حضرتعالی شرکت کرده، تشکّر می کنند و البته این لزوماً به معنی ناحق بودن نظرات شما نیست.

(۱۳۹۴/۵/۱۹ صبح ۰۹:۴۲)منصور نوشته شده:  

(۱۳۹۴/۵/۱۸ عصر ۰۴:۴۳)پیرمرد نوشته شده:  

زمانی پس از مباحثۀ آتشین شما با بانوی گرامی، و به تبع آن غیبت طولانی ایشان...

غیبت بانوی عزیز ربطی به مناظره ما نداشت . اخوی محترم و بزرگوار ایشان در کافه حضور دارند و نوشته های شما و سایر دوستان را میتوانند به ایشان انتقال دهند و خود ایشان را میتوانید دعوت کنید تا بیایند و بگویند آن مناظره در رفتنشان اصولا حتی 1 درصد تاثیر داشت یا خیر... بخاطر گل روی شما من همین الان از احوالات ایشان پرسیدم گفتند تابحال درگیر پایان نامه و ارائه آن بودم. اول شهریور ترجمه آن به زبان انگلیسی بپایان میرسد و تا اواخر شهریور با اتمام دفاع از آن در کافه خواهند بود (البته اصرار کردم که قولی بدهند که من پیش پیرمرد گرامی روسیاه نشوم) . اینهم خبر خوب برای شما و سایر دوستان

در این مورد گویی سوءتفاهمی شد و بنده از جناب منصور عذرخواهی می کنم. من هنگامیکه خود بانو می فرمایند که غیبتشان ربطی به آن مناظره نداشته، نمی توانم کاسۀ داغ تر از آش باشم، بنده قصدم ذکر مورد بود نه قضاوت امّا گویا متأسفانه نگارش من واضح نبوده است.

در مورد مابقی فرمایش های شما آنها را رد یا تأیید نمی کنم، چون مسائلی است که جمع زیادی در آن درگیر بوده اند و قضاوتش از عهدۀ من خارج است.

امّا در نهایت یک نکته را هم اوّل به خودم و بعد به همۀ بزرگواران عرض می کنم، دوبله، سینما، ادبیات، موسیقی و کلاً هنر و همچنین دیگر تفریحات مانند ورزش، تا زمانی که مایۀ آرامش و بهانه ای برای همکلامی مسالمت آمیز و داشتن لحظاتی خوش در کنار یکدیگر باشد، ارزش دارد و الّا اگر زمانی تبدیل به سوهان روح و وسیلۀ جار و جنجال و آزار و اذیّت یکدیگر شود، از کفر ابلیس پست تر و بی ارزش تر است.