وقتی توی عالم بچگی کارتونی رو می دیدیم و خوشمون میومد، واسه دوست داشتنش فلسفه بافی نمیکردیم و فقط دوستش داشتیم. امروز میدونیم رابرت نه سوپرمن بود نه قهرمانی با ویژگیهای عجیب. اون یه آدم معمولی بود با تمام ضعف ها و ترس ها و کمبودها، یکی مثل همه ی کسایی که دوروبرمون هستن. یکی مثل خودمون. واسه همین دوستش داشتیم.

اون وقتا با وجودی که بچه بودم با حس و حال رابرت عجیب همذات پنداری میکردم و همش منتظر بودم تا بعد از چند ساعت کار یکنواخت و کسل کننده، با دیدن صحنه ی بازی بچه ها از پنجره و شنیدن صدای سوت قطار ،چشمای خسته ش رو رو به بالا بچرخونه  و با لبخندی که آروم آروم صورتش رو باز میکرد، از پشت میز اداره به دنیای قشنگ بچگی برگرده.

مطمئنم همیشه توی دنیا رابرتی بوده که دنیای نوستالژیکش رو برای دووم آوردن و نفس تازه کردن، تو خودش نگه داشته. دنیایی که هیچوقت دوست نداشت عوض بشه.

امروز خیلی از ماها مثل اون به ظاهر یه آدم بزرگ شدیم.

امروز خیلیامون مثل اون همیشه توی عالم بچگی دنبال لذت زندگی میگردیم.

 امروز خیلی از ماها از بزرگ شدنمون پشیمونیم.

امروز خیلیا رابرت شدن...

]