در این پست به بررسی شیوه انتقال مواد چندرسانه ای در دیگر کشورها می پردازم.  

منظور از مواد چند رسانه ای، انواع فیلم ها، مستند ها و برنامه هایی است که از دو مجرای صوتی و تصویری تغذیه می کنند.

سال 2005 تحقیقی انجام گرفت که نشان می داد 17 شیوه در اروپا برای انتقال مواد چندرسانه ای وجود دارد.

که متداول ترین آنها دوبله و زیرنویس است.

در حالت کلی کشورها به چهار بلوک تقسیم می شوند:

1. کشورهای زبان اصلی (انگلیسی) مانند آمریکا که عموما نیازی به وارد کردن فیلم ندارند و اگر فیلم هم وارد شود عمدتا زیرنویس می گردد.

نکته: ایالات متحده یکی از مخالفین ترجمه است و به هیچ وجه علاقه ای به ورود یک فرهنگ بیگانه به کشورش ندارد بنابرین ترجمه های بسیاری کمی به انگلیسی برای آمریکایی ها انجام می گیرد.

2. کشورهای دوبله محور

3. کشورهای زیرنویس محور

4. کشورهای ویس آور محور مثل اروپای شرقی و روسیه.

الف. دوبله: این شیوه در کشورهای ایتالیا، اسپانیا، آلمان، مجارستان، فرانسه، ترکیه، چین و ژاپن کاربرد دارد. اما این شیوه عموما برای تلویزیون است و در سینماهای همین کشورها فیلم ها به صورت زیرنویس شده پخش می گردند.

ب. زیرنویس: شیوه ای بسیار ارزان تر از دوبله (دوبله 15 برابر زیرنویس گذاری هزینه بر دوش تولید کننده می گذارد) این شیوه در کشورهای حوزه اسکاندیناوی کاربرد دارد. کشور های همچون فنلاند، سوئد، هلند، بلژیک، پرتغال، یونان فیلم زیرنویس شده در تلویزیون پخش می کنند. عموما دوبله برای برنامه های کوکان در این کشورها به کار می رود. بعضی از کشورهای عربی مثل مصر، مغرب و اردن هم فیلم ها را به صورت زیرنویس تماشا می کنند.

ج. ویس آور: در این شیوه صدای شخصیت های اصلی زیر صدای صداپیشگان شنیده می شود چیزی شبیه صداگذاری مستندها در کشور خودمان. در اینجا صدا شخصیت ها و دیگر افکت ها حذف نمی گردند و فقط در مواقعی که صداپیشه صحبت می کند صدای اصلی کم می شود اما همچنان قابل شنیدن است. این شیوه برای صدا گذاری مستند ها و مصاحبه ها در تمام کشوره های دنیا کاربرد دارد. اما کشورهایی همچون لهستان، روسیه، کشورهای شوروی سابق، بعضی از کشورها در شرق اروپا برای فیلم ها سینمایی و سریال ها از این شیوه استفاده می کنند.

در تحقیقاتی که در اروپا انجام گرفت نشان می داد که عموما زیرنویس ها بسیار خلاصه و کوتاه هستند تا جایی که عموما بین 30 تا 50 درصد صحبت های شخصیت ها در زیرنویس ها گم می شود. چون سرعت خواندن کمتر از سرعت گوش کردن است و برای اینکه ناهماهنگی پیش نیاید زیرنویس ها باید خلاصه باشند و از 40 کارکتر در هر خط تجاوز نکنند.

نکته: منظور از زیرنویس، زیرنویس های قانونی و رسمی در کشورهاست. و نباید با زیرنویسهای اینترنتی در ایران اشتباه گرفته شود چون به هیچ وجه رسمی و قانونی نیستند و فاقد کیفیت از بعد ترجمه و موارد فنی مانند تعداد کارکترهای هر خط می باشند. به این گونه زیرنویس ها fansub گفته می شود.