(۱۳۹۴/۱/۱ عصر ۰۷:۵۳)پیرمرد نوشته شده:  

... هر بشری حرفهایی برای گفتن دارد و حرفهایی برای نگفتن ...این محفل جایی است برای تبادل اطّلاعات و افکار و عقاید با محوریّت سینما و دوبله و هنرهای مرتبط با آن، و تنها کسی می تواند در این محفل همیشه حرفی برای گفتن داشته باشد که خبرۀ این زمینه ها باشد و یا مشتاقی نستوه، لذا برای من که در این مسیر نوآموزی بیش نیستم و حرفهایم در این موضوعات را زده ام و توان و وقت و حوصلۀ رسیدن به جوانان و مشتاقان جمع را ندارم، بهانه ای برای ادامۀ حضور وجود ندارد و به همین دلیل از پدیدآورندۀ کافه جناب کلاسیک خواسته ام که حساب کاربری ام را غیرفعّال نماید...

جناب پیرمرد گرامی درود برشما و دوستدارانتان

دوست فرزانه و گرانقدر گفتنی ها را گفتید و چه نیکو ارسالاتی پربار و وزین وزیبا ازخویش به یادگار گذاشتید. ناگفتنی ها را نیز یا قابل ندانستید یا جای صحبتش نبود باشد در گنجینه دل پنهان بدارید. اما دیگر خداحافظی چه معنایی دارد؟! من امشب آمدم بهاریه بنویسم دیدم با خزانی مواجه شدم که نه برگ ریزان بلکه درخت تناور و سایه افکن کافه را دارد باخود می برد!... گفتم درخت؟! یکبارهم جایی دگر گفته بودم درخت و آدمی بسیار شبیه یکدیگرند. درخت هم تانهال است امید و زیبایی می بخشد وقتی هم به سن باردهی نشست با میوه و برگ و شاخه و چوب خود نعمت میگستراند اگر هیچکدام نشد یا دیگر در توانش نبود، تنها و تنها حضورش مایه آرامش و سایه آفرین است. سایه بزرگترها برای باقی جماعت مایه ی امنیت، دلگرمی ،برکت و حرکت است... و آری جای درخت در بوستان است تبرها را به آتش افکنیم...

اگر خسته اید به خود مجال استراحت دهید اگر از کسی رنجیده اید سوء تفاهمات را از پیش رو بردارید. اگر دیگر نمی خواهید فعالیت سینمایی داشته باشید مانعی نیست سکوت شما هم با ارزش و آموزنده است. اما چرا خداحافظی؟!!!... با یک وداع ساده بهار کافه را دستخوش خزان نکنید ...

کوتاه سخن اینکه شما بزرگی بودید که درغیاب تک تک هم کافه ای ها جویای حال و احوالشان می شدید و حتی مصرانه آشکارا و نهان درصدد برگرداندن ایشان به همت جمع به کافه کلاسیک بودید و تا حصول نتیجه برقرار می ماندید...  ما همه از این حرکت نیک و پر مهر شما آموختیم ... شاعر نیشابوری چه زیبا سرود:  درس معلم ار بود زمزمه محبتی --- جمعه به مکتب آورد طفل گریزپای را  ... حال تکلیف این مکتب نشینان «اهل» شده چیست اگر آموزگارشان روزی «گریزپای» گردد؟!