اوج را می نگرم

و تو را می بینم

که در آن نقطه دور ، در همان قله نور

که ملائک گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند

حوریان رقص کنان ساغر شکرانه زدند

در میخانه زدی

ره افسانه زدی

امروز هفتم اسفند مصادف با سالمرگ یکی از اساتید بی بدیل موسیقی ایران زمین نوازنده تنبک، خالق ریتمهای نوین و مبدع نت گذاری برای نواختن ضرب میباشدو آری حتماپی بردید که صحبت ازمرحوم شادروان استاد حسین طهرانی است. وی باعزم جزم وفداکاری مثال زدنی تنبک -این آلت موسیقی را که پیش ازآن کوبه ای بی ارزش قلمداد میشد ارج و بهایی درخوربخشید.طهرانی امانه تنهاتکنیک و هنرش و عزم واراده پولادینش درارتقا فن ضرب، بلکه با سلوک ومنش خود نیز زبانزداهالی موسیقی،شاگردانش و مردم عادی بود.ازهمین رو بادرگذشت استاد طهرانی دراسفند52،استادنابغه دیگری(که وی رانیز خدایش بیامرزد)شادروان فرامرز پایور در رثای یاروهمکاردیرینش وباشعرجاودانه ای از بانو لعبت والا ترانه ای ساخت که باصدای مخملین نادرگلچین منتشر و دردل مشتاقان جای گرفت. این ترانه که «اوج» نام دارددردستگاه حماسی چهارگاه توسط گروه ارکسترال فرهنگ و هنر درسال1353در تالار رودکی نواخته شدوبطورزنده ضبط گردید وشاید زیباترین مرثیه ای باشد که تاکنون بصورت آهنگین خلق شده و شعرو موسیقی آن عمیقامنعکس کننده شخص متوفا،روحیات و هنرش باشد.

ضمن اینکه «اوج»هرگز مروج ماتم و اندوه هجران وفقدان نبوده باآغازی قوی باریتم 2/4 در اُورتور شورانگیزش وسپس ریتم6/4توامان بانوای جادویی خواننده، حضور تنبک را یک سروگردن بالاتراز سازهای دیگر متجلی کرده و مناسبت خاص این آهنگ رابه شنونده القامینمایدوبس برانگیزاننده وروحیه بخش وامیدآفرین میباشد. نوازنده تنبک ترانه «اوج» استادمحمداسماعیلی شاگرد ارشد مرحوم تهرانی است که بنابه گفته خودش درحین نواختن این قطعه برای استادمرحومش اشک به پهنای صورتش روان بوده وتمام عشق وارادتش به استاد راآن هنگام درسرانگشتانش جاری نموده است.

مَخلص کلام که «اوج»شاهکاری میشود که شنونده از ابتداتابه انتها گوییاخویشتن را رفته رفته در فرازوبلندای قله موسیقی میبیند-احساسی بسیارباشکوه ... *

با سرانگشت نوازشگر جادویی خود

جرس قافله ها را به نوا آوردی

سایه ثانیه ها را به صدا آوردی

تو همان نفس صدایی ،که به جا خواهد ماند،  که رها خواهد ماند

در بهار تو چنان قلب زمان، در تهی طبل جهان

ضربه هشداریست ، ضربه بیداریست

تو همه جان بودی، جان به جانانه رسی

مست شبگرد پریشان بودی، که به میخانه رسی

بنواز با سرانگشت نوازشگر و جادویی خود 

نغمه عشق و صفا را بنواز       نغمه مرغ رها را بنواز

***********************************************

*باتشکر از سایت ایران صدا برای لینک ترانه اوج