برگرد امیرو،برگرد...

یادم میاد زمانی که امیر نادری پس از ساختن فیلم آب ،باد ،خاک از برخورد منتقدان با این فیلم دلگیر شد جلای وطن کرد و به نوعی پاسخ نامهربانی را با نامهربانی داد. امیر نادری این جوان واقعا صبور و پوست کلفت جنوبی طاقت از کف داد و سینمای ایران از وجود مغتنمش محروم شد.هیچکس در این میانه فکر نکرده بود که پشت این ظاهر زمخت قلبی مهربان و زودرنج نهفته است.

سالها بعد هوشنگ گلمکانی که روزگاری این نقدهای تند درباره فیلم آب ،باد ،خاک در ماهنامه فیلم و تحت سرپرستی او نوشته شده بود در اقدامی اگرچه دیر اما به جا در مطلبی تحت عنوان غلط کردم امیرو برگرد... از برخورد سالها پیش خود و همکارانش عذرخواهی کرد.اگرچه نمی توان به هر دو طرف ماجرا آنچنان خرده گرفت زیرا که هرکدام وظیفه ای بر عهده داشتند،یکی فیلم ساختن و دیگری نقدکردن...

بهرحال از اینکه می بینم بدلائل واقعا ناچیز دوستانی چون بروبیکر،منصور و اکتورز ترک کافه نموده اند دلگیر می شوم . شاید به نوعی خودم را هم مقصر می دانم که ماه گذشته با ترک موقتی کافه باعث شدم دوستانی که آن روزها با پیامهای خود مرا به حضور دوباره دعوت می کردند این بار خود غایب محفل باشند.

دوستان عزیز برگردید که جایتان واقعا خالیست ...

ازطرف دوستان کافه