به نظرم سکانس پایانی مه از بهترین و در عین حال غم انگیزترین هایی ست که دیده ام .

نمیشد که با یک تشکرخشک و خالی از این پست بگذرم بخصوص اینکه این فیلم رو وقتی دیدم اشک ازچشمانم جاری شد.

روزگاری وقتی کسی ازمن و چندنفرازدوستانم میپرسید که چه کاره اید؟ پاسخمان این بود : کارم فیلم دیدن است.

با این وجود درتمام دوران عمرم و باهرروحیه ای فیلم ببینم بازهم خیلی سخت است که فیلمی به اندازهء این فیلم و این سکانس در من تاثیرکند.

عمدهء فیلمهایی که مرا به اشک واداشته اند تقریبآ این چند فیلم بوده اند : سرزمین هیچ کس ( سکانس پایانی که گروه های امداد نمیتوانند مینهای زیرسرباز را خنثی کنند ) / اشباح گویا ( وقتی دختر زندانی بعداز15سال از زندان انجمن تفتیش عقایدآزاد میشود و چهره و شخصیتش دگرگون شده است ) / دزددوچرخه ( ازاول تاآخر برایم حزن است ) / فهرست شیندلر ( سکانس تشکر یهودیان از اسکارشیندلر و گریستن او که چرا وقتی میتوانست شاید 10نفردیگررا نجات دهد اما این کار را نکرده ) /  و شاید چند مورد دیگر در بین هزاران فیلمی که تاکنون دیده ام .

و

از وقتی که خودم پدر شده ام هربار پسر کوچکی را در فیلمی میبینم که چشم امید و افتخارش به پدرش است و وقتی ناکامی اورامیبیند و در نهایت معصومیت بغض میکند ، پسر4ساله ام را تصورمیکنم و آرزو میکنم هیچگاه خالق همچین تصویری نباشم .

وقتی در مه پسرکوچک بدست پدرش کشته شد تا نجات یابد ومرگ آسوده تری داشته باشد اما غافل ازاینکه اگر فقط چنددقیقه پدر دیرتراقدام کرده بود اکنون باعث مرگ پسرش نبود و آن نعره ها،  انگار از عمق درون من سرمیداد .

غمنامه بس است / مجددآ تشکر جناب اسکورپان برای یادآوری این سکانس فوق العاده.

پ ن : هیچ گاه از گلشیفه فراهانی خوشم نیامد اما یک بار در غربت فیلمی ازاو دیدم که بسیار محزون میگریست و درآن روزگار حال منم چندان خوب نبود و این بسیار درمن تاثیر داشت که باعث شد فیلم را نگه دارم و یک دل سیر گریه کنم که حساب آن را از فیلمهای خوب فوق سواکردم .