دوستان قبلا درباره ی کارتون دوشت داشتنی الفی اتکینز مطالب جالبی نوشتند. در این پست با توجه به نزدیک شدن مهر ماه به یکی از قسمت های این کارتون می پردازم.

الفی اتکینز یک کاتون خاطره انگیز و نوستالژیک برای بچه های دهه ی شصت است.
این کارتون ماجراهای زندگی روزمره پسری شش ساله و خیال پرداز را به شکلی بسیار زیبا و دیدنی به تصویر می کشید.

بلور بافتنی و شلوار وصله دارش و همچنین کله ی کم مو و گوشتالو و صورت با نمک و بچه گانه ی او باعث می شد که هیچ وقت قیافه ی بامزه و دوست داشتنی را فراموش نکنیم.
الفی یک دوست خیالی داشت و به همراه او ماجراهایی تخیلی که گاهی پر از هیولاها و چیزهای ترسناک بود را برای خود خلق می کرد.

پدرِ خونسرد الفی بیشتر اوقات پیپی در دهان داشت و مشغول خواندن روزنامه یا تماشای تلوزیون بود.

همه ی این ها را گفتم برای این که یکی از قسمت های این کارتون رو یادآوری کنم.

"روز اول مدرسه"

الفی می خواست به مدرسه بره. شبِ قبل از روزِ اول مدرسه از ترس خوابش نمی برد و کلی فکر و خیال در مورد مدرسه به کله اش می زد. چند بار از پنجره بیرون رو نگاه کرد. فقط ماه روشن بود و تاریکی دوباره اونو می ترسوند و به تخیلات ترسناکش دامن می زد. 
چیزهای تازه و ناشناخته ای که قرار بود باهاشون روبرو بشه اونو می ترسوند. به ویژه به معلمی فکر کرد که فردا سر کلاس او خواهد آمد. با خودش فکر کرد اون چه جور آدمی خواد بود! کلی قیافه ی ترسناک و سخت گیر جلوی چشمش اومد و اونقدر با این افکار توی ذهنش بازی کرد که خسته شد و خوابش برد.

فردا روز اول مدرسه بود و الفی به مدرسه رفت.
معلم اون با تصورات ترسناکش خیلی فرق داشت و الفی خیلی خوشحال بود که با هیچ یک از شخصیت های ترسناکی که او در ذهنش ساخته بود، شباهتی نداره.
تازه یه خاطره ی جالب هم براشون تعریف کرد.
به بچه ها گفت که اون هم دیشب از هیجان روز اول مدرسه خوابش نمی برده و در مورد تک تک بچه هایی که قرار بوده باهاشون روبرو بشه کلی فکر و خیال کرده. 
الفی از این که او و معلمش احساساتی همانند رو تجربه کرده بودند خوشحال و راضی به نظر می رسید و این موضوع باعث شد که نفس راحتی بکشه به افکار دیشب خودش بخنده.

پی نوشت: با این که من بچه ی شجاعی بودم اما یادمه که روز اول مدرسه حسابی نگران بودم. 

از خاطراتی که یادم میاد اینه که یه کیف کرمی کوچک داشتم که یک قفل داشت. کیفم رو به پشتم انداخته بودم. همش حواسم به این بود که عکس برگردونی که به کیفم چسبونده بودم کنده نشه.