این بچه ها چرا به جای تخته سیاه دارن به دامن خانم معلم نگاه می کنن ؟  

شعرشون هم این بود :  هشیارم ، بیدارم ، از تنبلی بیزارم ..... بیدارم ، هشیارم ، دائم به فکر کارم ..

(۱۳۸۸/۱۰/۲۴ عصر ۰۲:۰۲)seyyed نوشته شده:  

... در قسمت عكسهاي مربوط به اكبر عبدي، عكس بالايي مربوط به برنامه "بازم مدرسم دير شده" و ...

نکته خیلی جالبش این بود که اکبر عبدی با اون هیکل گنده اش ، یه کیف خیلی کوچولو پشت کمرش می بست ! یه همکلاسی داشتیم که هیکل و همه کارهاش مثل همین اکبر عبدی بود و جالب اینکه خیلی وقت ها هم دور می اومد سر کلاس !  اون موقع ها توی مدرسه هر کی یه نکته منفی ازش پیدا می کردن،  اسم شخصیت های کارتونی رو روش می ذاشتن :  پینوکیو ، گربه نره ، شیپورچی ، پرفسور بالتازار ، علی بابا و .... همه اینا رو ما تو مدرسه مون داشتیم.

(۱۳۸۸/۱۰/۲۴ عصر ۰۲:۳۴)بهزاد ستوده نوشته شده:  

من  هم حالش را نداشتم بنویسم یعنی تلوزیون وبازی توی کوچه اجازه نمی داد

مشق روز قبل را صفحه آخرش را فقط که  خط خورده بود پاره می کردم همون چند خط را دوباره می نویشتم  چند صفحه می شد چند خط  عجب حالی می داد

تکنیک های زیادی برای اینکه سر معلم شیره بمالیم بود. مخصوصا وقتی به خاطر شرایط جنگ ، کلاس ها 60 و 80 نفره شده بود و معلم ها  با سرعت  مشق های بچه ها رو می دیدن ، دیگه حواس و دقت زیادی در کار نبود. توی کلاس ما هم چند نفر این کار رو می کردن و جزو تکنیک های کپی رایت دار بود که به کسی نمی گفتن. ما بچه مثبت بودیم و اوج تقلبمون این بود که درشت بنویسیم تا صفحه زودتر پر بشه ! 

بعضی وقت ها هم که می خواستیم با چاپلوسی و تملق ، خانم معلم رو گول بزنیم  ، آخر تکالیف که معلم باید امضاء می کرد می نوشتیم :  محل امضای آموزگار محترم  یا  محل امضای معلم ؛ شمع محفل بشریت ( معنی  این دومیش رو اصلا نمی فهمیدیم  اما می دونستیم معجزه می کنه !! )