یک قوی شکننده
در پس زمینه ای از ستارگان، توده های گاز و گرد و غبار می درخشند. این عکس را تلسکوپ فضایی “گالکس″ ناسا گرفته است. چشم انداز ماوراء بنفش این فضاپیما به دانشمندان اجازه می دهد که روی اجرام کیهانی در فاصله ۱۰ میلیارد سال از زمین مطالعه کنند.

این عکس در صورت فلکی قو در فاصله بیش از هزار و ۵۰۰ سال نوری واقع شده است. این سحابی باقیمانده ابرنواختری است که بین ۵ هزار تا ۸ هزار سال قبل وجود داشته است. این سحابی بسیار درخشان است چون گازهایی که در اطراف آن قرار دارد هنوز به خاطر موج ضربه ای ساخته شده از انفجار ستاره گرم هستند.

پر جرم‌ترین ستاره های عالم، زندگی خود را با انفجاری عظیم به نام ابرنواختر به پایان می برند.ستاره ماده‌ی خود را به سوی فضا پرتاب می کند و ممکن است دزخشندگی آن چند روزی از کل یک کهکشان هم بیش تر باشد. ما هنوز هم می توانیم بقایای درخشان ستاره های منفجر شده را، که صد‌ها یا هزاران سال پیش از هم پاشیده‌اند، ببینیم. ابرنواخترها نادر‌ند؛ در کهکشان خودمان به طور میانگین در هر قرن یک یا دو ابرنواختر رخ می دهد که برخی از آن‌ها نیز در پس غبار کهکشان پنهان می شوند. آخرین ابرنواختر قطعی که در راه شیری دیده‌شد، ابر‌نو‌اختر کپلر در سال ۱۶۰۴ میلادی بود. اما اختر‌شناسان، به‌خصوص رصدگران‌آماتور، تعداد بسیار بیشتری را در دیگر کهکشانها یافته‌اند.

برای کسب اطلاعات درباره آخرین ابرنواخترهای کشف شده به سایت زیر مراجعه نمایید

http://www.rochesterastronomy.org/snimages