قسمت دوم از سه گانه (قبل از طلوع، قبل از غروب، قبل از نیمه شب)رو دیدم و بعد از مدتها لذت دیدن یک فیلم خوب رو تجربه کردم.برای دوستانی که قسمت اول رو ندیده اند به طور خلاصه بگم که داستان قبل از طلوع از این قرار است که جوانی امریکایی به نام جسی(ایتان هاوک) در قطار با  دختر فرانسوی به نام سلین(ژولی دلپی) به طور اتفاقی آشنا میشود و هر دو به سرعت جذب یکدیگر میشوند و جسی از سلین خواهش میکند چند ساعت آخری که در اروپاست رو با هم بگذرونند.تا پایان فیلم این دو در خیابان و کافه و ... قدم میزنند و در مورد مسائل مختلفی با هم صحبت میکنند.سرانجام موقع خداحافظی تصمیم میگیرند که 6 ماه بعد همدیگه رو ملاقات کنند.

و اما قسمت دوم یعنی قبل از غروب داستان سلین و جسی ست اما نه بعد از 6 ماه بلکه بعد از نه سال.جسی در مورد بعد از ظهری که با سلین گذرانده کتابی مینویسد و داستان از جایی شروع میشود که جسی در شهر پاریس در کتابخانه ای مصاحبه مطبوعاتی دارد و قرار است تا ساعاتی دیگر پاریس را به مقصد امریکا ترک کند.در اواخر مصاحبه سلین را می بیند.بعد از دقایقی حرف زدن با یکدیگر متوجه میشویم که 6 ماه پس از اولین دیدار جسی بر سر قرار رفته و سلین به علت مرگ مادر بزرگش قرار را از دست داده.جسی باید تا ساعاتی دیگر به فرودگاه برود اما قبل از آن برای خوردن فنجانی قهوه به کافی شاپ میروند و دوباره مانند قسمت قبل شاهد مکالمات جذاب بین آنها هستیم.

این سه گانه ها فیلمهایی دیالوگ محورند و در قسمت دوم من آنقدر غرق دیالوگها شده بودم که متوجه گذشت زمان نشدم و فیلم به نظرم خیلی زود تموم شد.

در جایی خوندم که فيلم قبلي يعني «پيش از طلوع » نمايش باشكوهي از بهترين ديالوگ‌هاست، اما «پيش از غروب» بهتر است! شايد به اين دليل باشد كه اين بار اتان هاوك و ژولي دلپي در نوشتن فيلم‌نامه مشاركت داشته‌اند و اين يكي از مهمترين دلايلي است كه آن ها اين ديالوگ‌ها را نرم‌ تر و راحت‌تر بيان مي كنند.

بی صبرانه منتظر دیدن قسمت سوم این سه گانه هستم.