در مورد پسر شجاع  باید گفت که شخصیت پردازی بسیار جالبی هم داشت. یکی از شخصیت هایی که برای کودکی ما بسیار عجیب اما خوشایند بود ، پدر پسر شجاع بود که بسیار دموکراتیک و آسان با پسرش رفتار می کرد. برای ما که در خانواده هایی سخت گیر با پدر هایی عبوس و ترسناک زندگی می کردیم و برای هر بیرون رفتن از خانه باید صد تا مجوز می گرفتیم ، دیدن اینکه پسر شجاع هر وقت دلش می خواست از خانه بیرون می رفت و با دوستانش بازی می کرد و هر موقع دلش می خواست به خانه بر می گشت و پدرش هم گاهی به او چیزی نمی گفت واقعا عجیب و رویایی بود. البته به نظر من ، پدر پسر شجاع در بی خیالی نسبت به پسرش ، گاهی به پای پدر استرلینگ در رامکال نمی رسید !

نکته دیگری که آن وقت ها همیشه برای من سوال بود آن کلاهی بود که روی سر پدر پسر شجاع بود .   کلاه به دلیل کوچکی  نمی توانست روی سرش خوب بند شود اما گاهی نمی افتاد !!

در کارتون پسر شجاع شخصیت های منفی هم دوست داشتنی بودند و  آدم بدهایی مثل شیپورچی هم به یک سری اصول پایبند بودند و حتی بعضی وقت ها با پسرشجاع و مریدانش همدل می شدند و مشکلات جنگل را حل می کردند. چیزی که در دنیای شیرین کودکان بسیار مهم و اثرگذار است. اینکه انسان ها ، بدِ بد و یا خوبِ خوب مطلق نیستند . نکته جالب دیگر در پسرشجاع ، شخصیت هایی بودند که در هر قسمت به صورت مسافر و یا عبوری از جنگل رد می شدند و با خود ماجراها و اتفاقات تازه ای می آوردند:  رز سیاه ، چشم آبی ، کارآگاه موشه و ...  ( دیگه اسماشون یادم نمی آد. 20 سال گذشته ! ) . اون غاری که شیپورچی و نوچه هاش زندگی می کردند هم جای دنج و خوبی بود اما هیچگاه به پای خانه بسیار رویایی پسرشجاع نمی رسید که در وسط رودخانه قرار داشت و با یک پل به ساحل وصل می شد.