سریال روزی روزگاری به زعم من همان دیشب تمام شد .قسمت یا قسمت های باقیمانده ی این سریال زائد است واضافی ومزاحم.پیوستن مراد بیک به میرزا کوچک خان وزندگی عیال وارانه ی او و سرانجام نسیم بیک همه وهمه تلاش عجیبی است برای کم کردن تاثیر بخش اعظم این سریال خاصه آنکه میان بخش اول این سریال(که از بی خوابی آدم آغاز  وبه شعله های هیمه ی خاله لیلا ختم می شود)با بخش دوم آن تناقضاتی دارد .مرادبیکی که تفنگ خود را بی اعتنا به زمین انداخت از چه تفنگ قشون را می رباید؟که آن را چه کند؟گل آقای فرز وچابک واندکی موذی بخش اول چه نسبتی با این شخص سفیه وناقص عقلی دارد که مرحوم پناهی نقشش را بازی می کند.این بخش دوم یکی از محسنات بخش اول را خنثی میکند.بی زمانی سریال وبریده بودن آن از روند تاریخ .گویا شاهد وقایعی هستیم که در هرعصر وزمانی امکان وقوع دارد اما پیوند زدن زندگی مراد بیک به قیام جنگل جز کم کرد رنگ این بی زمانی چه کار کردی دارد؟قرار است چه چیز به شخصیت مراد اضافه کند؟مرادی که از دزدی قاطع الطریق نه تنها به عنصری مفید برای جامعه تبدیل شده که خود در برابر ظلم دزدان دیگر ایستاده است .او نمود ونماد رشد مثبت شخصیتی است که به درستی پرداخت شده .همچنین چه لزومی بود نسیم را در هیبت آن درویش دوره گرد نشان دهیم حال آنکه نبودش در چند قسمت آخر وجست وجوی نافرجام بسیم برای یافتن نشانش به او وجهی اسطوره ای داده بود.

از این همه که بگذریم باید اشاره کرد به فرجام کار حسام بیک وگریختنش چون مراد که سخت امیدوار کننده است وخوش.این که حسام نیز خاله لیلای خود را بیابد تا شاید بتواند از منجلابی که در آن غرق است رهایی یابد مثل مراد.والبته توجه باید کرد به پیغام والای سریال وشخصیت خاله لیلا که با شناختن مراد بیک در چله ای ریاضت گونه او را از نو می سازد.حال آنکه شعبان پیش تر به دروغ گفته بود مراد بیک قاتل شوی اوست.نجات تبه کاری ورستگار کردنش بی آنکه حتی به رویش بیاوری پیغامی است که جامعه ی ماسخت به آن نیاز مند است.شاید اگر آن زورگیران مفلوک حلق آویز شده هم خاله لیلایی می یافتند سرنوشتی چنین نداشتند.