كارگردان‌هايي مثل بيلي وايلدر اعتقاد نداشتند كه «مديوم سينما» يك رسانه است؛ يعني سينما را مكان و محلي براي پند و اندرز و فلسفه‌بافي و حرف‌هاي «گل‌درشت» نمي‌دانستند. وايلدر معتقد بود: چه فيلم‌نامه‌نويس‌ها و چه كارگردان‌ها بايد يك چيز را خوب بفهمند، يا دست‌كم خود او در دورة طولانيِ فيلم‌سازي‌اش خوب فهميده بود كه تماشاگر دشمن آن‌ها است؛ زيرا تماشاگر پول داده، بليت خريده، دست زن و فرزندانش را گرفته و به سينما آورده و به‌خودش گفته: «همة اين راه را آمده‌ام، اين همه خرج كرده‌ام، حالا مرا سرگرم كنيد. نشانم بدهيد كه قدرت اين كار را داريد، من و همراهانم را با ماجراهاي فيلم درگير كنيد.» از نظر وايلدر: بديهي است كه تماشاگر در آغاز فيلم نسبت به آن‌چه كه مي‌بيند مقاومت مي‌كند، بنابراين بايد با او مبارزه كرد، قلقلكش داد، به او ضربه زد و مقاومتش را درهم شكست. گاهي حس مي‌كنيم كه گلويش را گرفته‌ايم، در اين صورت ديگر نبايد او را رها كنيم. نگذاريم از دست‌مان بگريزد، به ضربه زدن ادامه بدهيم، گريه‌اش بيندازيم يا او را بخندانيم؛ اما به‌خصوص او را بايد خلع‌سلاح و بي‌دفاع كرد.» و اين همه جزيي از كارهايي است كه وايلدر و همكارانش در بسیاری از فیلم‌هایش انجام داده‌اند.