با سلام

امیدوارم این ماجرا حقیقت نداشته باشد و اگر خدای نکرده شوخی باشد که ... چه بگویم اما اگر خدای نکرده حقیقت باشد که صد افسوس که هیچ کاری از دستانمان ساخته نیست و فقط می توانیم زمزمه دعایی کنیم و در آخر هم بنویسیم و من می نویسم منصورجان نهایت تاسف من را بپذیر و تسلیت من را بپذیر که همه ما خواسته و ناخواسته در یک لحظه باید این راه را برویم دیر یا زود فرقی ندارد فقط می توانم بگویم بهترین چیز برای شما آرزوی صبر و تحمل این مصیبت و برای آن از دست رفته آرزوی علو درجات و سعادتمند شدن و فرستادن خیرات و هر آنچه باعث خوشحالی اوست می باشد

تصور این موضوع هم سخت است

...

سایه ای بود و پناهی بود و نیست
لغزشم را تکیه گاهی بود و نیست

سخت دلتنگم کسی چون من مباد
سوگ حتـی قسمت دشمن مبــاد

بــاورم نیست این من نـابــاورم
روی دوش خویش او را می برم

مـی بـرم او را که آورده مـــــرا
پاس ایامـــی که پرورده مـــــرا

می برم درخاک مدفونش کنـــم
از حساب خویش بیرونش کنـــم

مثل من ده ها تن دیگـــــر به راه
جامه هاشان مثل دل هاشان سیاه

منتظــــر تا بارشان خالی شــود
نــوبت نشخـــوار و نقالی شــود

هــرکسی هم صحبتـی پیدا کند
صحبت از هــر جا بجز این جا کند

دیدنش سخت است و گفتن سخت تر
خوش به حالت ،خوش به حالت ای پدر

مواظب لحظات باشیم که شاید این لحظه آخرین لحظه مان باشد و تا فرصت داریم یکدیگر را دوست بداریم به خصوص پدر و مادر ها را که جایگزین ندارند

با تشکر