(۱۳۹۱/۴/۴ صبح ۰۷:۰۶)منصور نوشته شده:  

ابتدا آوازها توسط خوانندگان در استودیوهای مربوطه بشکل معمول ضبط میشد. آهنگها و شعر آنها بشکل آماده و حتی مکتوب در اختیار بازیگری که قرار بود بجای خواننده لب بزند قرار میگرفت . بازیگر شعر و ریتم ترانه ها و آهنگها را دقیقا بخاطر می سپرد... بهنگام فیلمبرداری ترانه مورد نظر از طریق یک دستگاه معمولی پخش کاست برای بازیگر و در پشت صحنه گذاشته میشد و وی صرفا جلو دوربین همزمان با آن لب میزد... چون همه فیلمها دوبله میشد و صدابرداریی سرصحنه وجود نداشت اهمیتی نداشت چه اصواتی در بهنگام ضبط وجود داشته باشد. بعضا وقتی حتی دیالوگهای یک بازیگر طولانی بود کارگردان به او می گفت از نمای دور فیلمبرداری میکنیم و شما فقط با باز و بسته کردن دهان از یک تا ده بشمارید و تکرار کنید چون موقع دوبله ما دیالوگها را سرجایش خواهیم گذاشت!

اصولا فيلمفارسي از اين شاهكارها بسيار داشته است .اگر فيلمفارسي باز باشيد و اتفاقا فيلمهاي سال 1347 رضابيك ايمانوردي را ببينيد در حداقل 4 فيلم از يكدست لباس استفاده كرده است . چون كه آن مرحوم در طول يك روز در سكانسهاي 4 فيلم مختلف بازي ميكرده است . طبعا نه وقت تعويض لباس داشته و نه حفظ كردن ديالوگ. پس بهترين راه درست كردن گفتار ،در اتاق دوبله و استفاده از هنر گويندگان نامدار بوده است، متاسفانه بسياري از دست اندركاران آن سينما دارفاني را وداع گفته اند وخاطراتشان را با خود برده اند. اميدوارم مورخان ما بعضي از اين خاطرات را در جايي ثبت كرده باشند.زيرا حداقل در اين نوع فيلمسازي در جهان تك بوده ايم !