رگبار بیضایی را بسیار دوست دارم. به خاطر یکی از مظلوم ترین ودوست داشتنی ترین شخصیتهای تاریخ سینمای ایران : آقای حکمتی. خود فیلم هم برای خودش دنیایی است و به قولی : ((در هر سکانس آن نکته ای نهفته است)).

دو سکانس از فیلم در حال حاضر به ذهنم می رسد:

-(این خط را بگیر): حکمتی و عاطفه در یک بازی کودکانه شرکت کرده اند.خط روی دیوار را دنبال می کنند و در انتها به هم می رسند.رویایی زیبا  که .....

-(خانم عزیز!): حکمتی کلی با خودش تمرین کرده و با عاطفه در مکانی خلوت قرار گذاشته . می خواهد حرفش را بزند. عشقش را منکر شود.ابتدا به عاطفه می گوید :چه خوب که من و شما در اینجا تنهاییم. دور از اونهمه نگاه مزاحم .دوربین عقب می رود و نگاههای مزاحم باز آشکار می شوند.اینبار می خواهد حرفش را بزند و می زند : خانم عزیز! دوستتون دارم. رشته ها پنبه شده است . حکمتی عزیز ما اعتراف می کند و در آخر هم نصیبی از عشقش نمی برد ........

متاسفانه فرصت دوباره دیدن فیلم را نداشتم که این فیلم خیلی بیشتر از این دو سکانس را در خود دارد.....