سکانس دواخوری گوزنها بی هیچ تعارف کذب و توام با ریایی و به دور از هرگونه تقیه و ملاحظه ای ,  از حسی ترین و تاثیرگذارترین و ماندگارترین و انسانی ترین سکانس های تمام تاریخ سینمای ایران است . به نظر من ساخته شدن برخی فیلم ها فراتر از توانایی و ظرفیت زیبایی شناسانه کارگردان شان بوده و گوزنها نمونه ای از این آثار است . یعنی اگر قوه هرکول هم به کا افتد محال است فیلمی با این  هیبت مجددا ساخته شود . در توجیه این جذابیت توضیح ناپذیر  باید نشانه های فرامتنی را با تاملی مضاعف مورد توجه قرار داد .