سلام بر دوستان ...

شرمنده که با دیرکردی قابل توجه در این بخش چیزکی می نویسم اما راستش باید یکبار دیگه برای مرور بخش مورد علاقم از فیلم گوزن ها به تماشای اون می نشستم ...

همونطور که دوستان نوشتن انتخاب سکانسی خاص از سینمای کیمیایی کار راحتی نیست ...

سوای سکانس فوق العاده التماس سید به همبازی تئاتر فاطی که برای کمی کسب اعتبار پیش فاطی توی گوش  او بزند و  دوست عزیزمون مرد آرام کافه حمید خان هامون به خوبی اون بخش رو یادآوری فرمودن ، من از اون قدیمها علاقه خاصی به اون سکانس از فیلم گوزن ها دارم که سید به مدرسه محل کار پدرش با بازی مرحوم نعمت الله گرجی میره و ازش مقداری پول میخواد که در اولین فرصت بهش برگردونه ... نگاه پدر به جسم و روح رو به تحلیل پسر در این سکانس از یاد رفتنی نیست ...

به خصوص وقتی میره سراغ صندوق قدیمیش و با دریغ کتابی  خطی قدیمی از  ذاکر  الرحیم نیشابوری رو که  دست به دست تو خانوادشون  به ایشون رسیده رو در میاره و میده به نفر بعدی خانواده یعنی سید و خوب مطمئنه که تا ساعتی بعد تبدیلش کرده به پول برای خرید مواد ...

نصیحت پدر با یک دنیا دلگیری و افسوس : خوب میخرنش ... ارزون نفروشیش ...

چکار کنم همه رو فروختم ... این هم روش ... این رو هم تو بفروش و بده دست هروئین فروش ها ...

میدونم که کیمیایی تاثیر به سزایی گذاشته با این فیلم بر روی خیلی از علاقمندان به کارهاش که دور حتی کنجکاوی به هرگونه اعتیاد رو در زندگیشون خط بکشن ...

گوزن ها فیلمی نیست که بشه در چارچوب زمانی قابش کنیم ... گوزن ها تا مدتهای مدید به قول مرحوم رسول ملاقلی پور همچنان (( کار )) خواهد کرد ...

یا حق ...