((بیلی وایلدر به روایت جک لمون))

((مهمانی های شبی که وایلدر میگرفت فوق العاده بودند.این مهمانی ها معمولا پر بود از افراد جالب توجه،نویسندگان،کارگردانان مهم و تاجرین اثار هنری.بعضی اوقات بازیگران زن،مرد هم بودند.فضای منزل او پر از هنر بود.گاهی تابلو های نقاشی روی دیوار چنان نظرت را جلب میکرد که دیگر افراد حاضر در مجلس را نمیدیدی،تابلوهایی از پیکاسو،ماتیس...خیلی جذاب بود.اودری(همسر بیلی وایلدر)یک کدبانوی تمام عیار و میزبانی عالی بود.در هر شرایطی که فکرش را بکنید حتی یک دقیقه ملال اور و ازار دهنده در کنار بیلی نداشتم چه در پلاتو و چه در جاهای دیگر بیلی فوق العاده بود.درست مثل یک باتری همیشه سرشار از انرژی بود و این انرژی را به اطرافیانش نیز منتقل میکرد.هرگز نمی نشست!اگر بتوانید عکسی از او در حالت نشسته پیدا کنید به نظر من باید ان را در موزه بگذارید...من هیچوقت ندیده بودم بنشیند.همیشه این امکان را به بازیگرانش میداد که تجربه های جدید را بیازمایند:فقط میگفت:((برام توضیح نده،بهم نشون بده تا مطمین بشم منظورتو فهمیدم!))بیلی به خوبی میدانست چطور به بازیگرش اطمینان کند.چون مؤلف بزرگی بود. دقیقا میدانست چه میخواهد دچار سو تفاهم نمیشد، درست به همین منظور گارکردان شده بود.))

((وقتی روی((بعضی ها داغشو دوست دارند))کار میکردیم،بیلی به من گفت:((بین هر دیالوگ برقص،خودت را بجنبان و عضلاتت را تکان بده سر و صدا کن چون  تو  سرمست هستی)).گفتم:((باشه))حتی اگر خودم در مورد شیوه بازی در ان صحنه ایده ی خاصی داشتم،اما وقتی تکرار میکردم  به این نتیجه میرسیدم که چقدر نگاه درستی داشته،چون بدین ترتیب به مخاطب فرصت میداد بخندد و در عین حال دیالوگ تونی را هم از دست ندهد.در غیر این صورت مخاطب هیچ چیز نمیشنید.خیلی جالب است در سینما نمیتوان طول مدت خنده ی مخاطب را محاسبه کرد،کاری که در تیاتر میسر است.یا در اپارتمان و قضیه ی جعبه ی پودر شرلی مک لین (فرن)  ، بیلی ده صفحه دیالوگ صرفه جویی میکند،بیلی فوق العاده بود،فوق العاده.