او را به خدا بسپار          Leave Her to Heaven

کارگردان : جان استال

فیلمنامه : جو سوئرلینگ (براساس داستانی از بن ایمز ویلیامز)

فیلمبردار : لئون شامروی

موزیک : آلفرد نیومن

بازیگران : کرنل وایلد – جین تیرنی – جین کرین – وینسنت پرایس – مری فیلیپس – ری کالینز – جین لاکهارت

محصول 1945 فاکس قرن بیستم – رنگی - 105 دقیقه

آشنایی یک نویسنده ریچارد هارلند (وایلد) و یک زن از طبقه مرفه الن برنت (تیرنی) در قطار منجر به ازدواج آنها می شود . به مرور نشانه هایی از جنون در رفتار الن مشاهده می شود . او نسبت به هر چیز و هر کس که توجه ریچارد را جلب کند تنفر پیدا می کند . از جمله نویسندگی او . به مرور این حساسیت اوج می گیرد . الن برای این که همسرش را تماما از آن خود کند , موذیانه باعث خفگی برادر او (که مشکل حرکتی دارد و مورد توجه ریچارد است) می شود . الن حتی نسبت به فرزند هنوز به دنیا نیامده خود نیز حسادت می ورزد و با پرت کردن خود از بالای پلکان از شر او خلاص می شود . سرانجام وقتی به رابطه خواهر کوچکترش (کرین) و ریچارد مشکوک می شود با سم خودکشی می کند .  

تقریبا تمام فیلم غیر از ابتدا و انتهای آن در فلشبک می گذرد . در اواخر فیلم شاهد جلسات دادگاه هستیم که حدود 14 دقیقه طول می کشد و با تعویض لباس و جایگاه اشخاص , مفهوم تعدد جلسات به تماشاگر القا می شود . این قسمت از فیلم طولانی است . البته حضور وینسنت پرایس در نقش دادستان مغتنم است ; به خصوص که لحن و صدای او برای این نقش کاملا مناسب به نظر می رسد . از قسمت های به یادماندنی فیلم می توان به آشنایی الن و ریچارد در کوپه قطار در ابتدای فیلم اشاره کرد : الن در حال مطالعه رمانی به نام زمان بی پایان به قلم نویسنده ای است که مقابلش نشسته یعنی ریچارد هارلند ... همچنین سکانس غرق شدن برادر نوجوان ریچارد در دریاچه و بی اعتنایی تعمدی الن که با بی رحمی از نجات او امتناع می کند و رهایش می کند تا خفه شود ,  تکان دهنده است . جین تیرنی در نقش یک زن ویرانگر عالی است و پرسوناژی ماندگار همسنگ لارا خلق می کند . او برای این فیلم ( او را به خدا بسپار ) کاندیدای دریافت اسکار بهترین بازیگر زن نقش اول سال 1945 شد که البته آن را دریافت نکرد و مقهور جون کرافورد شد . تاثیر این فیلم  از نظر ایجاد حس نا امنی و التهاب نهفته و خشونت پنهان در پس رفتار های به ظاهر مبادی آداب بر آثار کلود شابرول محسوس است . موسیقی آلفرد نیومن در ایجاد این نوع فضاسازی نقش اساسی دارد . لیون شامروی (فیلمبردار اثر) مفتخر به دریافت جایزه اسکار شد .