عکس بردار       Picture Snatcher

کارگردان : لوید بیکن

فیلمنامه : آلن ریوکین – پی.جی. وولوسون – بن مارکسون و ویلیام کیتلی (بر اساس داستانی از دنیل آهرن)

فیلمبردار : سول پولیتو

موزیک : لئو فوربستین

بازیگران : جیمز کاگنی – رالف بلامی – پاتریشیا الیس – آلیس وایت – رالف هرولد – رابرت امت اوکانر

محصول 1933 برادران وارنر – سیاه و سفید – 77 دقیقه

"دنی کین" (کاگنی) پس از سه سال از زندان آزاد می شود . سرقت عکسی منحصر به فرد توسط او , خوراک مناسبی برای یک روزنامه پرتیراژ فراهم می کند . از این پس او با دوربین عکاسی سبک و کوچک خود اقدام به تهیه عکس های خبرساز در موقعیت های خاص می نماید . مثلا به صورت غیرقانونی به درون زندان نفوذ می کند تا از صحنه اعدام یکی مجرمان با صندلی الکتریکی عکس برداری کند ; عکسی که انتشار آن باعث جنجال در محافل حقوقی و قضایی می شود . یا لوندی های یکی از دختران شاغل در خبرگزاری (در زندگی خصوصی اش) که در محیط اداری با محجوب نمایی سعی در برنامه ریزی برای آینده با سردبیر روزنامه دارد را در حافظه تصویر ثبت می کند . همچنین عکس برداری او از آخرین لحظات زندگی مجرمی که توسط ماموران پلیس هدف گلوله قرار می گیرد , تحسین خبرنگاران و رسانه ها را برمی انگیزد ...

غیر از بازی انرژیک و بی نظیر کاگنی که به تنهایی می تواند عامل جذابیت فیلم باشد , موضوع آن هم درخور توجه است . پرداختن به مقوله استفاده از ابزار رسانه در شفاف سازی و نیز  آسیب های آن (درنوردیدن حریم های شخصی) هفتاد سال پیش از فراگیر شدن گوشی های همراه مجهز به دوربین و ...  نشانه هوشمندی نویسندگان و کارگردان اثر است . عنوان فیلم به معنای کسی است که موقعیت های ناب را ناغافل با عکس شکار می کند ; نه یک عکاس عادی .