میگن فقط چند ماه طول می کشه تا آدم به شرایط جدیدش عادت کنه ولی برای من خیلی بیشتر از این ها طول کشیده. همیشه همینجوری بودم. مقاومت شدیدی در برابر تغییر کردن و سوار شدن روی موج جامعه داشتم. هیچ وقت با زمان جلو نیومدم. درگیر نوستالژی های قدیمی، "پیشرفت" بقیه آدم ها رو نگاه کردم. توی گیومه گذاشتم چون مطمئن نیستم اون اسمش پیشرفت باشه. و دقیقا به همین دلیل خودم "پیشرفت" نکردم.

برای من قشنگ ترین چیزهای زندگی همون هایی بودن که توی بچگی تجربه کردم... از موسیقی گرفته تا فیلم و سریال و بازی و آدم ها و دوستان و سبک زندگی!

احتمالا چون جرات تجربه چیزهای جدید رو نداشتم. جرات رها کردن ساحل و دایره امنم رو. وگرنه پر واضح است که اگه با همین شخصیت یک زمان دیگه هم به دنیا اومده بودم باز هم همون چیزهای اون زمان برام جذاب ترین ها می شدند.

مدت هاست نه خواننده جدیدی برام خواننده شده نه فیلمی فیلم شده و نه دوستی دوست. و این واقعا یک ضعف بزرگ هست. مشغول نشخوار اندک سرمایه موجود هستم و با کم شدن این سرمایه بیشتر و بیشتر به درون چاهی که کنده ام فرو میرم. در عوض بقیه رو می بینم به راحتی با پیشرفت زمان خودشون رو تطبیق میدن و از جا و مکانی که هستند لذت می برند. توی هر جمع جدیدی دوستان خودشون رو پیدا می کنند و با فرهنگ اونجا اداپت میشن.

و این فقط مختص زمان نیست! برای مکان هم صدق می کنه

آدمی با این روحیه وقتی مهاجرت هم کرده باشه همه چیز تشدید میشه. چون نه تنها دیگه آدم ها اون آدم ها نیستند و موسیقی اون موسیقی نیست و سبک زندگی اون سبک زندگی نیست، بلکه هیچ شباهتی هم نداره. چیزهایی که می بینی فرسنگ ها فاصله داره از چیزهایی که بهشون عادت داری. با اون سرمایه محدودت.

شاید باید زودتر از این ها این حرف ها رو می نوشتم شاید که از چنگالشون رهایی پیدا کنم. ولی هیچ وقت برای تغییر دیر نیست

1. پیش درآمد
2. کسل کنندگی
3. سرد و اجتماعی
4. بازی همیشگی
5. احتیاط
6. کار تیمی
7. ما خیلی باحالیم!
8. شست و شوی مغزی
9. جیمزباند
10. ارزش ها

در اینجا به داستان هایی پرداخته می شود که پتانسیل فیلم شدن را دارند و هنوز کسی در سینما به آنها نپرداخته است.

....

بعله خدمت عزیزان عارضم از زمونی که پای حقیر توی این کافه باز شد و چشممون به جمال حضرات عالی روشن، حس میکردم فضای اینجا یه مقدار خشک و رسمی تر از حد معمول در سایر فارومها و انجمن های دیگه ست. (حقیقتش تا چند وقت پیش وقتی محتویات جعبه پیام رو میخوندم ناخودآگاه یاد خیابونای اروپای قرن نوزدهم میفتادم که آقایون با کلاه سیلندری و فراک و سیبیل نوک تیز سربالا در کنار خانومای ملبوس به لباس سفید و چتر کوچیک و دستکش قدم میزنن و وقتی به هم میرسن دستی به کلاه میبرن و خیلی جنتلمنانه سری تکون میدن و رد میشن)

 البت که این تیریپ واسه خیلی از ملت که از توی سایتا و فاروم ها و پیج های فیس بوکی و تلگرامی اینجا می میان و سلام و علیک و احوالپرسی شون یه چیزی تو مایه های لرزش جمیع اهل قبور همدیگه داشته ، هم جای تعجب داره و هم جای اندکی گُرخش!!

حالا ما گفتیم چیکار کنیم که هم یه نمه فضای سرد و رسمی اینجا تلطیف بشه و در کنار موضوعات سنگین و فنی و مباحث سینمایی زنگ تفریحی داشته باشه و در عین حال کلاسیک بودن جو کافه رو حفظ کنه و به اصطلاح وایبریش نکنه. هااااا

اینجا بود که تصمیم گرفتم تاپیکی برای کاریکاتور کردن فیلمها و شخصیت های کلاسیک در قالب کمیک استریپ و بر اساس اتفاقات و قوانین و کاربرای کافه ایجاد کنم که بعلت تخصصی نبودن مبحث همه ی کاربرا از تازه وارد تا حرفه ای بتونن باهاش ارتباط برقرار کنن و هنر خودشون در این زمینه رو هم به چالش بکشن. البته ناگفته پیداست بخاطر سبک طنز ماجرا ،در کنار لبخندی که ازین رهگذر حاصل میشه، بسیاری از ناگفتنی ها و نقدها و انتظارات و انتقادات از اعضای کافه و بخصوص مدیران رو هم میشه از این طریق منتقل کرد....

.....

خب کلافه شدم ، مقدمه دیگه بسه ... تصمیم گرفتم اولین سوژه رو بر اساس فیلم مقدس کازابلانکا که به نوعی پایه اصلی و سنگ بنای این کافه محسوب میشه ، سر هم کنم. در آخر هم از کلیه عزیزانی که سوژه موضوع کردم بابت سعه ی صدرشون تشکر و بابت استفاده ی ابزاری از اسم و آواتارشون پوزش و حلالیت میطلبم 

شکرشکن شوند همه طوطیان هند .... زین قند پارسی که به بنگاله می رود 

مدت ها بود که می خواستیم همچنین تاپیکی را آغاز کنیم اما فراموش می شد.

زبان هم یک چیز کلاسیک است و می توانیم درباره آن در کافه گفتگو کنیم.

در این تاپیک ( جستار ) می خواهیم به همدیگر , راه های بهتر نوشتن و زیباتر نوشتن را یاد بدهیم.پیشنهاد دهیم , نگارش ها را درست تر  کنیم و ضمن شیواتر و رساتر کردن نوشته هایمان , از آفتی که امروزه زبان ما به آن دچار شده خودداری کنیم . با ورود ابزارهایی مانند چت و موبایل به زندگی روزمره , می بینیم که کلمات و گرامر زبان فارسی - مخصوصا توسط نسل جدید - در حال ویران شدن است و طوری شده که حتی برخی جملات آنها برای ما هم قابل فهم نیست !

چطور بنویسیم که هم از پارسی ترین واژه ها استفاده کنیم و هم شیواترین معانی را منتقل سازیم ؟  داشتن این دو با هم, کاری ست ظریف و زیبا که ارزش امتحان کردن را دارد.

دست دوستان فرهیخته و صاحب نظر را در این تاپیک می فشاریم .

توجه : این یک نوول است به نام " کافه کلاسیک " که مختص به همین سایت نوشته شده و براساس شناخت کم و بیش بنده از کاربران سایت شخصیت پردازی شده که در یک مهمانی در کافه ای بنام کلاسیک گرد هم می آیند و سایر ماجراهایی که اتفاق میافتد .

کلیهء رویدادها خیالی و بیشتر قالب سرگرمی دارد و امیدوارم باعث رنجش خاطر هیچ کدام از عزیزانی که در جریان داستان نام کاربریشان می آید ، نشود .

داستان در چند قسمت ارائه میشود و امیدوارم پیشنهادات شما را جهت تغییر بخشهایی از داستان که مطمئنآ بی نقص نیست در پیام خصوصی بشنوم .

( به دلیل بلند بودن داستان لازم دیدم که تاپیک مستقلی در این تالار داشته باشد نه اینکه در تاپیک دست نوشته ها یا قهوه خانه که تا حدودی هم داستان به ماجراهای آنجا ارتباط دارد قرار گیرد ، زیرا قرار نیست در بین قسمتهای آن کاربر دیگری پست ارسال کند/ باتشکر ، ارادتمند آکتورز ) 

***

" کافه کلاسیک " داستان نیمه بلند .

نوشتهء : آکتورز .

تنها یک نفردرگوشه ای خلوت ازکافه نشسته بود و سیگار میکشید.
ریک ( صاحب کافه ) بارانی وکلاهش رابه تن کرد و خواست ازکافه خارج شود ولی درحالی که در را تا نیمه باز کرده بود قبل از خارج شدن روبه متصدی بار برگشت و گفت : برای آخرین بار میگویم حواستان باشد تنها کسانی که از طرف انجمن بودند حق ورود به کافه را دارند. سپس با چشم به آن مرد اشاره کرد و آهسته گفت : ببینید اگر درخواست دیگری نداشت قبل از ورود اعضا ایشان راهم بگویید که تعطیل میکنیم .
ریک در رابست و به طرف ماشین راه افتاد .
ازظهر باران شدیدی در حال باریدن بود، راننده در ماشین را برای ریک باز کرد و بعد از سوارشدن ریک ، خودش نیز سوارشد و قبل از حرکت آینه اش را تنظیم کرد و از همان آینه به ریک نگاهی انداخت و پرسید : قربان مقصدتون کجاست؟
ریک : برو به ایستگاه قطار .
راننده : چشم قربان.
هنوز دقایقی از خروج مدیرنگذشته بود که پسر جوانی وارد کافه شد ، به طرف پیشخوان بار رفت و به آرامی با مسئول بار صحبت کرد.
جوان : سلام من امشب اینجا دعوتم ، ازطرف انجمن آمده ام . 
خانم لمپرت ( مسئول بار ) پرسید : شما دعوت نامه اتان را بهمراه دارید ؟
جوان : بله . 
دستش را به جیب کتش برد و کارت دعوتی را که مهر انجمن برروی آن نقش بسته بود درآورد و به مسئول نشان داد . 
خانم لمپرت ابتدا با تعجب و کنجکاوی جوانک را ورانداز کرد و سپس گفت : جوانتر از ‌‌‌‌آنی هستید که تصور میکردم کاپیتان ؟ 
پسرجوان خندید و این بار آهسته تر گفت : معذرت میخوام خانم ، یک آقایی اونطرف خیابون چند اسکناس به من دادند و گفتند که به " کافه کلاسیک " برو و این کارت رو نشون بده وبگو که " کاپیتان اسکای " هستم ، سپس ببین کسی از اعضای انجمن اونجا هست یا نه ؟ بعد هم گفت که وقتی از اینجا برم بیرون خودش من رو پیدا میکنه و نتیجهء رو میپرسه. الان من به ایشون چی بگم ؟
خانم لمپرت اندکی فکر کرد و سپس گفت : به ایشان بگویید دست از این محافظه کاری ها بردارد و به داخل کافه بیایند تا چشممان به جمال ایشان روشن شود، درضمن ( با خنده ) بگو که سروان رنو آنجا نیست از چه میترسد .
پسرجوان دعوتنامه را از لمپرت پس گرفت و کافه را ترک کرد.
مردجوانی که ساعتها بود در گوشه خلوتی از کافه نشسته بود واز پشت پنجره بیرون رانگاه میکرد سیگارش را که به انتها رسیده بود خاموش کرد وبه طرف پیشخوان آمد.
مرد : ببخشید خانم .
لمپرت : بله بفرمایید ، چیزی لازم داشتید؟
مرد : نه فقط خیلی اتفاقی و ناخواسته شنیدم که جناب مدیراز یک مهمانی یا همچین چیزی صحبت میکردند و الان هم این پسر جوان در مورد شخصی به نام کاپیتان حرف زدند ، آیا این مهمانی امشب در اینجاست؟
لمپرت : ظاهرآ شما گوشهای بسیارتیزی دارید ! بله امشب یک مهمانی در کافه داریم، اما نه یک مهمانی معمولی بلکه مهمانانش از قبل برایشان دعوتنامه فرستاده شده و بیشتر به یک گردهمایی شبیه است . متاسفانه نمیتونم بیشترازاین اطلاعاتی بدهم .
مرد : پس یک کار مخفیانه قراره انجام بشه .
لمپرت : منظورتان چیست ؟
مرد : یک انجمن زیرزمینی یا یک سازمان مخفی هستید ، درسته ؟
لمپرت : نه جناب ، لطفآ موضوع رو بزرگش نکنید و در مسائلی که به شما مربوط نیست دخالت نکنید .
مرد : چرا هل شدید ! نترسید بانوی گرامی ، من خودم هم دعوتنامه ای دارم .
مرد به طرف میز کنار پنجرهء انتهای سالن برگشت و از کنار بستهء سیگارش دعوتنامه اش را برداشت و به طرف لمپرت برگشت .
مرد : بفرمایید میتونید بخونید تا هویتم برایتان مشخص شود ، ببخشید " خانم لمپرت " اگه اشتباه نکرده باشم .
پاکت را به خانم لمپرت داد و منتظر ایستاد تا لمپرت نامه را در آورد و خواند ؛ سپس خانم لمپرت که از نگاهش میشد فهمید متعجب شده است این باربا خوش رویی بیشتری گفت : جناب آکتورز پس چرا زودتر خودتان را معرفی نکردید ؟ خوش آمدید لطفآ هرکجا که مایل بودید بنشینید تا سایر اعضا نیز بیایند.
بیرون از کافه باران حتی تندتر از قبل میبارید و ریک داخل ماشینش منتظر بود تا ازترافیکی که به خاطر جمع شدن آب باران و بسته شدن خیابان ایجاد شده بود کاسته شود .
ریک سیگاری از جعبهء سیگارش در آورد و برلب گذاشت اما هرچه گشت فندکش را نیافت و به یادش آمد که فندکش را روی میز دفترش جا گذاشته است ؛ زیر لب گفت : بخشکی شانس .
راننده از آینه نگاهی انداخت و پرسید : ببخشید قربان متوجه نشدم چی فرمودید ؟
ریک : با تو نبودم .
راننده : قربان ، چی میفرمایید ؟
ریک : چیزی نگفتم .
راننده : قربان ببخشید بخاطر صدای باران و این برف پاککن نشنیدم .
برف پاک کن را نگه داشت و برگشت رو به ریک و پرسید : چیزی لازم داشتید قربان ؟
ریک : فندک همرام نیست ، آتیش داری ؟
راننده : قربان دو روزه سیگار نمیکشم و فندکم رو دادم به یکی از بچه های کافه .
ریک : برو از بیرون برام کبریتی چیزی بیار .
راننده : الان قربان !؟
ریک : آره چطور مگه !؟
راننده : آخه بخاطر بارون و ترافیک میگم .
ریک سیگارش را دوباره به داخل جعبه سیگارش برگرداند و گفت : ایرادی نداره در ایستگاه وقتی الزا را دیدم اونجا با فندک ایشون روشن میکنم .
راننده برف پاک کن را روشن کرد و صدای باران و برف پاک کن و گاهی هم صدای بوق ماشینهای دیگر باعث به هم ریختن آرامش ریک شدند . ریک شیشهء ماشین را که به خاطر سیگارش پایین داده بود دوباره بست و پس ازگذشت کمتر از یک دقیقه به راننده گفت که تا ایستگاه راهی نمانده و بقیهء راه رو پیاده میرم .
ریک از ماشین پیاده شد و سر در گریبان بارانیش فروبرد و چند قدم آهسته و سپس با قدمهای سریعتر و حتی دویدن به طرف ایستگاه راه آهن میرفت.
راننده همچنان به انتظار بند آمدن ترافیک منتظر بود و سکوت فضای داخل ماشین را پرکرده بود ، راننده متوجه شد که ریک به خاطر عجله جعبهء سیگارش را نیز فراموش کرده است .
تنها صدای برف پاک کن ماشین و قطرات باران که به شیشه و سقف ماشین میخورد شنیده میشد.

 
ادامه دارد...

یادش به خیر...در اوایل روزگار کودکی زمستان ها دلتنگ بهار و تابستان بودیم و تابستان در شوق برف زمستان. پایمان که به مدرسه باز شد، دلتنگ فراغت خردسالی بودیم، و وارد متوسطه که شدیم، نیم نگاهی به آینده داشتیم ولی باز هم دلتنگ همان بی مسئولیتی و لاقیدی قدیم بودیم. بله یادش به خیر یکی از همان اصطلاحات است که در پی اش خاطراتی نغز روان است.

نمونه اش

(۱۳۸۸/۱۰/۲۴ عصر ۰۲:۳۴)بهزاد ستوده نوشته شده:  

بادش بخیر خانم معلم ما شبها مشق تکراری می داد

من  هم حالش را نداشتم بنویسم یعنی تلوزیون وبازی توی کوچه اجازه نمی داد

مشق روز قبل را صفحه آخرش را فقط که  خط خورده بود پاره می کردم همون چند خط را دوباره می نویشتم  چند صفحه می شد چند خط  عجب حالی می داد

من که از وقتی این شگرد بهزادخان را دیدم، برای عمری که هدر دادم حسرت می خورم البته معلم های ما مرد بودند و خودشان ختم روزگار و سزای چنین تخس گری هایی، مداد بین انگشتان بود و ضربات خط کش و شلنگ، امّا خب جای حسرتش باقی است.

شاید ما تنها ملتی باشیم که کودکانمان یکی از اولین چیزهایی را که از والدینشان یاد می گیرند همین یادش به خیر است. اوایل بچه ها می گویند یادش به خیر چند ماه پیش، بزرگتر که می شوند می گویند پارسال، پیارسال، ...و وقتی همسن پدرانشان شدند می شود 20 و 30 سال پیش. نکتۀ جالبش این است که این فاصله ها با ما بزرگ می شوند.

علی ایّ حال من این جستار را شروع کردم که دوستان خاطراتشان را صاف و ساده بگویند و رفقا لذت ببرند.

من به این حقیقت معتقدم که شعر برداشت هایی از زندگی نیست، بلکه یکسره خود زندگی است.

بامداد

یکی از معروفترین هاشون شش سال پیش با این آدم آشنا شدم به وسیله یکی از دوستام که میگفت بهترین آرشیو دوبله فیلم را دارد فیلم Al capone را اون موقع میگفتن فیلم کمیابیه با کیفیت Dvd اش نیست این آقا به ما پیشنهاد داد صدای فیلم آل کاپون را از vhs با کیفیت افتضاح بندازم روی dvd من هم قبول کردم گفتم باشه چشم . من شاید یک چیزی حدود 4 روز ، 5 روز صداهای ناهنجار فیلم را داشتم درست میکردم بعد یک هفته نسخه با کیفیتش اومد دستش . همین فیلم را دیدم داره 150 هزار تومان میفروشه گفتم یا ابوالفضل !!!

این کار اسمش چیه به نظرتون ؟؟؟

نسخه دوبله فیلم دو قاطر برای خواهر سارا هم 1 میلیون تومان داره میفروشه

نمونه ای از لیست دستی این جور آدمها :

کازابلانکا همفوری بگارت - اینگرید برگمن

پنج مایل تا نیمه شب - صوفیا لورن - آنتونی پرکینسون

مادام سانز جان - سوفیا لورن ( منظورش مادام سن ژن )

گت کارتر - مایکل کین ( کارتر را بگیر - گت تو فارسی جدیداً اختراع شده به فرهنگ لغت دهخدا اضافه کنین )

در گرمای شب - سیدنی سیدنی پواتیه

مامور مخفی پلیس ( باشکوه - کاراگاه میور - دلاور ) - ژان پل بلموندو ( آخه یه فیلم دیگه نهایتاً دو تا اسم داره این همه را از کجات درآوردی ؟؟؟

 و خیلی و خیلی اشتباهات دیگر

ولی ایکاش می نشستی فیلمهات را میدیدی ازش لذت می بردی

مدتی بود انگار مریض بودم، یک جور بی حالی عجیب داشتم ولی هیچ جای بدنم درد نمی کرد. البته این بی حالی در شهر ما یک چیز کاملا" عادی است و همه اینجا اصولا" حال ندارند. اما این یکی انگار با همه بیماری های دنیا فرق می کرد. نه به کافه سر می زدم. نه به سینما می رفتم ، نه حتی یک صفحه از انبوه کتابها و مجله هایی که روز به روز به تعدادشان اضافه می شد را می خواندم. البته کماکان سنت مقدس شبی یک فیلم ببین را حفظ کرده بودم، شاید حالم را خوب کند اما هیچ تاثیری نداشت. نمی توانستم تمرکزی را که باید روی فیلم داشته باشم. به قول معروف اصلا" یه وضعی !!!

آخرین فیلم وودی آلن را گرفته بودم و نمی دانم چرا نمی دیدم. دلم برای ایو مونتان تنگ شده بود و دائم به او فکر می کردم و به اینکه چه آدم نازنینی بود و اینکه ای کاش هنوز زنده بود. با خودم گفتم اگر ایو مونتان مرده، وودی آلن که هنوز زنده است. پریدم و فیلم را گذاشتم داخل دستگاه و دیگر اصلا" نفهمیدم چه شد. فقط اینقدر میدانم که انگار خوب خوب بودم. اولش گفتم شاید دور از جان شما مرده ام که اینقدر سبک شده ام، انگار یک راست رفته بودم به بهشت! ظاهرا" تمام مدت داشتم می خندیدم. چه لذتی داشت دل به وودی دادن و غرق شدن در دنیای پیرمرد. قبلا" در تاپیک توصیف آخرین فیلمی که دیدم به فیلم ما قبل آخر آلن؛ نیمه شب در پاریس پرداخته بودم که آن هم چقدر آرامش بخش بود . اما داستان این یکی به کل با آن فیلم فرق می کرد. حتما" فیلم را دیده اید اما برای آنها که هنوز فیلم را ندیده اند باید بگویم تقدیم به رم با عشق چند داستان از زندگی چند گروه مختلف را روایت می کند و اتفاقاتی را که در رم برای آن ها به وجود می آید بازگو میکند. اصولا" من یک عادت بدی دارم که موقع تماشای فیلم حواسم از داستان پرت می شود و دائم به فرم فیلم یا نحوه کارگردانی، تدوین و باقی قضایایی که معمولا" در بازبینی ها باید به آنها توجه کرد فکر می کنم؛ اما تقدیم به رم با عشق فرصت همچین منتقد بازی هایی را هرگز به من نداد و منو در دنیای بامزه خودش غرق کرد . اصلا" چه معنی می دهد آدم در فیلم پیرمرد جذابی که هنوز با این سن و سال فیلم می سازد و دست بردار هم نیست دنبال عیب و ایراد بگردد. همین که هنوز زنده است و فیلم می سازد خدا را شکر. خدا را شکر حتی اگر باز هم برگمان زده شود و مثل دهه 80 و اوایل دهه 90 از آن فیلم های غیر آلنی بسازد. هنوز تصور مرده شویی که فقط در حمام می تواند اپرا اجرا کند و داستان معروف شدن یک شبه یک شهروند عادی با بازی روبرتو بنینی هوش از سر آدم می برد.

همه این ها یک طرف و بازی خود آلن یک طرف و دیالوگ های آلنی با مزه ای که از زبان خودش می شنویم. سکانس هواپیما و دیالوگ های آلن و همسرش با بازی جودی دیویس معرکه است.

راستی تا یادم نرفته آلن یک فیلم خوب دیگر هم در سال 2009 ساخت به اسم whatever works  با بازی لری دیوید که آن هم از ایده های جذاب آلنی خالی نبود که اگر هنوز ندیده اید درنگ جایز نیست. هنوز هم دلم برای ایو مونتان تنگ بود ولی زنده ها هم هنوز حق دیده شدن دارند وقتی اینقدر خوبند.

بگذریم؛ بهار سال 1389 بود و ماهنامه فیلم بهاریه ای چاپ کرده بود به قلم سروش صحت با تیتر بانجی جامپینگ که هر پاراگرافش بانقل قولی از یک شاعر یا نویسنده یا جمله ای ازیک کتاب شروع شده بود. یکی از آن کتابها ؛ عامه پسند اثر چارلز بوکفسکی بود. جمله های خیلی زیبایی بود، بالاخره بعد از چند سال کتاب را خریدم و باز هم بالاخره بعد از چند ماه کتاب را خواندم. همان اول کتاب نویسنده تکلیفش را با خواننده روشن کرده؛ آنجا که نوشته تقدیم به بد نوشتن!!! شاید هم مترجم نوشته ...

به هر حال انگار بوکفسکی نویسنده خوبی نبوده، خیلی سریع می نوشته و به قول نویسنده مقدمه کتاب نوشته هایش انسجام چندانی ندارند. گویا عامه پسند بهترین کتاب بوکفسکی است، وای به حال بدترینش!

کتاب بدی نبود ولی آن انتظاری را که داشتم به هیچ وجه برآورده نکرد، یکی نیست به من بگوید تو خیلی زرنگی برو کتابهای سینمایی یا مجله هایی را می گیری بخوان، تو را چه به رمان. امان از این سروش صحت دوست داشتنی!

راستی یکی از جمله های کتاب این بود: " از بیرون صدای گلوله شنیدم و فهمیدم که اوضاع همه چیز در دنیا روبراه است"

یا "اغلب بهترین قسمتهای زندگی زمانی بوده اند که هیچ کاری نکرده ای و نشسته ای درباره ی زندگی فکر کرده ای. منظورم اینست که مثلن می فهمی که همه چیز بی معناست، بعد به این نتیجه می رسی که خیلی هم نمی تواند بی معنا باشد. چون تو می دانی بی معناست و همین آگاهی تو از بی معنا بودن، تقریبن معنایی به آن می دهد.

می دانی منظورم چیست؟ بدبینی خوش بینانه"

گفتم شاید شما وسوسه شوید و کتاب را بخرید!

شب بعدش به سینما رفتم، من مادر هستم که اگر در موردش بنویسم دیگر یاداشت روزانه نمی شود.

باشد تا بعد ...

ایزی رایدر : فیلمی نو از سینمای امروز

دوست عزیزی بتازگی به جمع ما اضافه شده که با خود عشق واقعی به سینما را ارمغان آورده است و میخواهد این ره آورد را با دوستان سینما در میان بگذارد."هاریلا"{احتمالاً اسم مستعار است} در نخستین گفتار خود از سواری آسان Easy Rider   سخن میگوید که آنسوی مرزها دیده است. این، یک برداشت عاطفی است از فیلمی که سینمای روز را تکان داده است و بنابراین فیلمی است که ما ای بسا هرگز در اینجا نبینیم. {احتمالا این مقدمه از استاد پرویز نوری است}

در این کوتاه میخواهیم از فیلمی سخن بگوییم که سینمای آمریکا را دگرگون ساخت،فروشی سرسام آور داشت و صدها هزار تماشاگر مشتاق را بسوی خود کشید : ایزی رایدر. آن را در لندن دیدم. فیلمی فراوان موفق که همه جا سخن از آن بود و سخت بدلها نشسته بود.از آن نوع فیلمهایی که ساده و بیزحمت فهمیده میشوند ولی چه مشکل به قالب کلمات بیایند.

سخن کوتاه. دنیس هاپر و پیتر فاندا دو چهره جوانند و درعین حال که سخت پیر می نمایند ، ولی کارشان یک فیلم جوان پسند و داغ است. سوژه فیلم را با تری سوترن نوشتند و هاپر کارگردانی را بعهده گرفت و فاندا با کمک ویلیام هیوارد دست به تهیه آن زد. در عین حال هردو بازیگر آنند. یک تیم کوچک و کاری بزرگ. فیلمی میسازند بدون زرق و برق،بدون دکور و خرج زیاد.

براستی آنها شایسته آنچه که یافتند بودند. داستان فیلم چنین است، دو مرد جوان (فاندا و هاپر) با دو موتورسیکلت ، پس از فروش مقادیری مواد مخدر در "لوس آنجلس" سفری دراز را به سوی "نیواورلئان" شروع میکنند. دنیس هاپر یک بازیگر استثنائی، یک آرتیست بزرگ، افشاگر زیبایی غیرمنتظره است. با عینک دودی خود و چهره ای که بحد ذات صداقت، بی تظاهر و صادقانه است، رل خود را بی پرده بازی میکند و بکلامی صریح تر ، او بازی نمیکند. او ادای کسی را درنمیآورد. این واقعاً اوست در صداقتی ستایشگرانه، کم حرف و بی تظاهر. اگرچه مواد مخدر را به منظور کسب پول فروخته و در باک بنزین موتورش مخفی کرده است ولی به نظر می آید کمترین ارزشی برای آن قائل نیست.در بین راه مردی را پشت موتورش سوار میکند ، نمیداند او کیست و نمیخواهد بداند. همسفرش (فاندا) خطر یک غریبه را به او تذکر می شود ولی او توجهی ندارد. مرد کیست؟ میتواند یک هیپی باشد. در دهکده ای به سبکی غریب با عده ای زندگی میکند، در شرایطی که مردمش به کمترین قوت برای ادامه ی حیات راضیند و آزاد و دور از جنجال شهر زندگی میکنند. زندگی که بیشتر به یک تئاتر مدرن میماند تا واقعیت.

دومین غریبه ، مرد دائم الخمری است که در زندان باو برمیخورند. از آن موجوداتی که در روز یک تاجر، یک سیاستمدار، یک کارخانه دار یا مدیر کلند و در شب سیاه مستی سرگردان. او کشته میشود. در نیمه شبی تاریک در یک شهر غریب بوسیله مردمی که قویترین احساسشان ، تعصبی وحشیانه است. پس از آن سـِ ... و عشق با دو زن در حدی بغایت نو و بیتظاهر.

 ... جک نیکلسون و پیتر فاندا

و چنین است که ظاهرا ایزی رایدر چیزی جز دو موتورسیکلت، دو مسافر آن ، دو غریبه که به آنها برمیخورند، جاده های طولانی و غروبهای آفتاب نیست. بهمراه موسیقی بینهایت زیبای این فیلم ، آنگاه که دو موتورسیکلت سوار جاده های خالی و دراز را می پیمایند، جای بازیگران سخن میگوید و داستان آنها را تعریف میکند. از آن صفحاتی که بزودی رکورد فروش را مانند خود فیلم میشکند.

ولی صرف نظر از داستان معمولی فیلم، در این سفر است که تماشاگر به چشم اندازی تازه از عشق و نفرت و هیپی گری میرسد.در ایزی رایدر ، اخلاق،احساس،تعصب و ... در بیان عادی خود فراموش شده اند. همانطور که این فیلم نمایشگر قدرت و زیبایی نیز نیست و نه از آن نوع فیلمهایی که مُصِر در حفظ امانت کاراکتر و عرضه و اجرای سوژه اند. مرز صداقت در ایزی رایدر شکسته میشود. گریز آنها ، از معیارهای پذیرفته شده است و بدینسان است که فاندا و هاپر تا به پایان ، دست نیافتنی و ناشناخته باقی میمانند. نسل بی اتکاء.  همچنین چشم اندازی تازه ازتفنن، مرگ جدی، غربت، مسائل فکری و معنوی و زیرکی میگشاید نه به مثابه آنچه تاکنون دیده ایم. فاندا نیز در حد خود نمایشگر اصالتی شگرف است. آنگاه که دستهایش بی اعتنا دسته بلند فرمان را گرفته و نرم میراند، او را سلطان بی رقیب موتورسیکلت سینما بنظر میآورد. شاد و بی خیال است و با همسفرش مسابقه می دهد. نسبت به او احساسی بی تظاهر دارد؛ از آن نوع محبت های بدوی که خاص آدمهای نظیر اوست.

پایان فیلم چیزی است که کمتر انتظار آن میرود. آنها به نزدیکی مقصد رسیده اند. فاندا خوشحال است. او میگوید "ما برنده شدیم" و هاپر پاسخ میدهد که "دوباره زنده شدیم." در جاده ای که به نیواورلئان می رسد، کامیونی از دور میآید و دو مرد در آن نشسته اند، آنکه کنار راننده نشسته تفنگی در دست دارد. آنرا شلیک میکند و گلوله در سینه فاندا می نشیند. جسد کنار جاده می افتد. شاید یک حیوان را با ترحم بیشتری می کشند! لحظه ای بعد کامیون دور میزند و مرد برای تکمیل نقش خود، مسافر دومی را بهمراه موتورسیکلتش به هوا می فرستد. موتور آتش میگیرد و جسدی دیگر در کنار جاده می افتد.

تماشاچی در پایان ، چند لحظه ای برجای میماند؛ در مقابل واقعیت بی تظاهری که می بیند ؛ و باور می کند. چه فاندا و هاپر واقعا همان هستند که در غالب فیلم می بینیم و سمبلی از هزارها انسان سرگشته امروز در زندگی بی قانون، بی قابلیت و بی نهایت تهی عصر فضا و حکومت ماشین که بدنبال آرامش گمشده خویش به هیپی گری پناه می برد. به کلامی دیگر، آیا توفیق ایزی رایدر بخاطر آن نیست که با جسارت و بی پرده به نمایش واقعیت در جهان بی تمدنی دست میزند که همه در پی زیبا و متمدن جلوه دادن آن هستند؟ و یا به این دلیل که خشونت در چهره واقعی خود – نه آنچنان که در فیلمهای وسترن می بینیم- به نمایش درمی آید؟

بهر جهت ایزی رایدر با موفقیتی که بدست آورد ثابت کرد که در حد خود تجربه ای تازه در سینما و بخصوص نقطه عطفی برای فیلمساز آمریکائی و گامی درجهت تغییر و تحول سلیقه تماشاچی می تواند باشد.

                                مجله ستاره سینما   ش 699   24 بهمن 1348

Easy Rider

محصول 1969 آمریکا - کمپانی کلمبیا                 

کارگردان: دنیس هاپر

نویسندگان: دنیس هاپر- پیتر فاندا – تری ساترن

تهیه کننده: پیتر فاندا

بازیگران:دنیس هاپر- پیتر فاندا – جک نیکلسون

موسیقی: راجر مک گوئین

مدت : 94 دقیقه

http://www.imdb.com/title/tt0064276/

از آنجاییکه هر کجای دنیا هم که باشیم یک سری کتاب خوان هم پیدا می شوند ، اینجا هم متعلق به دوستداران کتاب و کتاب خوانی است . کتاب هایی که فیلم های شاهکار ِ بسیاری با اقتباس از آن ها ساخته شده اند .

امیدوارم که سال نکویی برای تمام دوستان در پیش باشد. بد نیست به سبک مجله فیلم که نویسندگان بهاریه می نویسند ما نیز بهاریه های خود را در اینجا بنویسیم. البته برای پاسداشت زبان پارسی ، به جای کلمه بهاریه از واژه بهارانه استفاده کردیم. بهارانه نوشتن برای ما که سن سالمان به نویسندگان کهن سال مجلات سینمایی نمی رسد شاید کمی مشکل باشد . ما نه نوستالژی سینمایی داریم که مثل پرویز دوایی یا پرویز نوری و ... از جلوه سر در فلان سینمای بنویسیم و نه شانس تماشای فیلم های بزرگ کلاسیک را بر پرده بزرگ سینما  تجربه کرده ایم . دهه طلایی از نظر ما شاید فقط برنامه های مسحور کننده دهه 60 بود که از صفحه کوچک تلویزیون تماشا می کردیم اما به هر حال شاید نسل بعد از ما ، همین نیمه خاطره را هم نداشته باشد !

  -=  هر چه بادا باد  =-

می خوردن و شاد بودن آيين منست

فارغ بودن ز کفر و دین؛ دین منست

گفتم به عروس دهر کابین تو چیست

گفتــا دل خـرم  تـو کابین  مـن  است

 ***

امشب می  جام یـک منی خواهم  کرد

خود را به دو جام می غنی خواهم کرد

اول سه طلاق عقل و دین خواهم  کرد

پس دختر رز را به زنـی خواهم   کرد

 ***

چندان بخورم شراب کاین بوی شراب

آید  ز تراب  چون  روم   زیر  تراب

گر بر سر خـاک  من  رسد  مخموری

از بوی شراب من شود مست و خراب

***

در پای اجل چو من سرافکنده شوم

وز بیخ  امید  عمر  بـرکنده   شوم

زینهار  گلم  بجز  صراحی  نـکنید

باشد که ز بوی می دمی زنده شوم

*** 

آنان   که  اسیر  عقل  و  تمییز  شدند

در حسرت هست و نیست ناچیز شدند

رو  باخبرا  تو  آب   انــگور  گـُـزین

کان  بـی خـبران  بغوره  میویز  شدند

 ***

ای   صاحب  فتوا  ز  تو  پر کارتریم

با  این همه مستی  ز تو  هُشیار  تریم

تو خون کسان خوری و ما خون رزان

انصاف  بـده    کـدام   خونخوار تریم؟

***

شیخی  به  زنی فاحشه گفتا مستی

هر لحظه به دام دگری  پــا  بستی

گفتا شیخا هر آن چه  گویی  هستم

آیا تو چنان  که  می  نمایی  هستی ؟

***

گویند که  دوزخی  بود  عاشق  و مست

قولی است خلاف، دل در آن نتوان بست

گر عاشق و مست ، دوزخی  خواهد  بود

فردا  باشد  بهشـت  همچون  کف  دست !

***

گویند بهشت و و حور عین خواهد بود

و آنجا می  ناب  و  انگبین  خواهد بود

گر ما می  و معشوقه  گزیدیم  چه باک

آخر نه  به  عاقبت  همین  خواهد  بود ؟

*** 

گویند بهشت  و حور و   کوثر  باشد

جوی می و شير و شهد و شکر  باشد

پر کــن  قـدح  بـاده  و بـر دستم   نِه

نـقدی  ز  هزار  نـسیه  بـهتـر  باشد

***

گویند بهشت  عدن با حور خوش است

من می گویم که آب انگور خوش است

اين نقد  بگیر و دست از آن  نسیه  بدار

که آواز  دهل  برادر از دور خوش است

***

مـن هیچ  ندانم که مرا آن که  سرشت

از اهل بهشت  کرد  یا  دوزخ  زشت

جامی و بتی  و  بربطی بر لب  کشت

اين هر سه مرا نقد و تو را نسیه بهشت

***

چون   آمدنم  به  من  نبد روز  نخست

وین رفتن بی مراد عزمی ست  درست

بر خیز و میان  ببند  ای  ساقی  چست

کاندوه جهان به می  فرو خواهم  شست

*** 

جــز راه  قـلـنـدران  مـیخـانه   مـپوی

جز باده و جز سماع و جز یار  مجوی

بر کف  قدح  باده  و  بر دوش  سبوی

می نوش کن ای نگار و بیهوده مگوی

***

ساقـی غـم  مـن  بلند  آوازه  شده  است

سرمستی مـن برون ز اندازه شده است

با  مـوی  سپید  سـر خوشم  کـز می  تو

پيرانه  سرم  بهار  دل  تازه  شده  است

***

حکیم عمر خیام نیشابوری