در سینما قدس میدان ولیعصر تهران، درگوشه ای از سالن ورودی و انتظار طبقه همکف، 5 دستگاه آرکید با 5 بازی شگفت انگیز و فوق العاده جذاب قرار داشت...

بازی‌هایی که همگی از شاهکارهای صنعت گیم و بازی های ویدیویی در تمام پلتفرم ها و کنسول ها در تمام دوران لقب گرفتند و بعد از گذشت 3 دهه، همچنان خواستنی، جذاب و با طراوت هستند...

در این مقاله، 5 بازی مذکور رو به دوستداران قدیمی بازی های کامپیوتری معرفی میکنم...

امیدوارم خاطره انگیز و مورد پسند واقع بشه...

1) Football Champ 1991

2) The History of Martial Arts (Fighter's History) 1993

3) The Punisher 1993

4) Warrior Of Fate 1992

5) Street Fighter II 1991

و با سلام به دوستان کافه کلاسیک  

.

.

مانند روال مرسوم گذشته؛ " یادداشتهای کوتاه " عنوان تاپیک موقتی است از حقیر که مدتی مهمان کافه کلاسیک است و به مانند قبل مطالبی پراکنده را که فاقد انسجام مشخص و بعضاً موقتاً به اشتراک گذاشته میشوند را شامل میشود تا حذف آنها خللی در تاپیکهای ثابت انجمن ایجاد نکند و بعد از تکمیل نهایی؛ با حذف این تاپیک تعدادی از مطالب در بخش های اصلی انجمن قرار خواهند گرفت . این نوشتار تقدیم میشود به همه دوستان هم کافه ای عزیزم ....  .

.

همیشه شاد و سلامت باشید

.

ارادتمند

kurt steiner

.

فیلم مطلقا هیچ صحنه خلاف عفتی ندارد. البته به نظر من! چون نظر سانسورچی این بوده که هر شات از فیلم که حاوی ساز و برگ موسیقی بوده باید حذف میشده!!!

خلاصه فیلم: پنج سارق در پوشش نوازندگان موسیقی که نقشه سرقت پولهای ماشین حمل پول را کشیده اند، پیرزنی ساده را درگیر نقشه خود کرده اما پس از انجام عملیات طی اتفاقی دستشان برای پیرزن رو میشود. پیرزن از آنها میخواهد که پولها را پس دهند، و در ظاهر آنها قبول میکنند که فردا آن روز این کار را انجام دهند ولی درواقع تصمیم میگیرند پیرزن را بقتل برسانند...

http://cafeclassic5.ir/thread-132-post-3...http://cafeclassic5.ir/thread-132-post-33409.htm

فیلم با ریتمی ملایم شروع میشود تا اینکه سروکله الک گینس در نقش پروفسور مارکوس پیدا میشود. گریم جالب الک گینس و نحوه برخورد او با پیرزن و در پی آن معرفی سارقین در پوشش نوازنده پتانسیل هیجان را در فیلم بالا میبرد. درواقع از همان اصلی پیروی میکند که میگوید تماشاگر از حقیقت ماجرا خبر دارد جز سرنوشت فیلم. اصلی که هیچکاک در طناب بخوبی استفاده میکند.

اما حیف و صد حیف که بخاطر کج سلیقگی و نادانی صحنه هایی از فیلم که سارقان برای حفظ ظاهر سازهایشان را در دست میگیرند (فقط در دست میگیرند!) حذف شده!! چرا؟؟؟ خدای نکرده تماشاگر این فیلم به جهنم نرود!!! سکانس ورود مهمانان پیرزن نیز کاملا حذف شده بود!!! اون دیگه چرا، نفهمیدم!!!

در سینمای مدرن بیش از هر چیز کنار گذاشتن سنتها برایم جالب بود و اینکه مثل سینمای کلاسیک سعی بر دور شدن از ابهام ندارد. اتفاقا فیلمهای مدرن پر از ابهام است و اکثرا در این فیلمها شاهد پایان بندی های باز هستیم.فکرمیکنم در فیلهای مدرن شخصیتهایی را میبینیم که به ما به عنوان انسانی که در دنیای امروز زندگی میکنیم شبیه تر هستند.به طور مثال سال گذشته فیلم پسربچگی را دیدم.فیلمی که زندگی در تک تک لحظات آن جریان داشت و چه لذتی بردم و چقدر با شخصیت میسون همذات پنداری کردم.

البته در سینمای پست مدرن درست مانند سینمای کلاسیک شاهد قصه گویی و داستان پردازی هستیم. اما فکر میکنم به قول اینگرید برگمن تصنع حاکم بر سینمای کلاسیک هالیوود، بعضی از فیلمنامه های آن دوره را از واقع گرایی دور کرده و به سمت کلیشه سوق داده که شاید خوشایند مخاطب آن زمان بوده است.

ناگفته نماند با تمام علاقه ام به سینمای امروز, تعصب عجیبی به سینمای کلاسیک دارم و اگر اسم ده فیلم برتر عمرم را بنویسم همگی از سینمای کلاسیک خواهند بود.

برای من و امثال من که زیاد فیلم میبینیم و مدام در جستجوی فیلمهای ارزشمند هستیم نزدیک شدن به فصل جوایز سینمایی و مخصوصا اسکار بسیار خوشایند است.همین موضوع بهانه ای شد برای باز کردن تاپیکی درباره سینمای امروز, که مطالب مربوط به این سینما در قسمتهای مختلف کافه پراکنده نشود .در این تاپیک به معرفی و نقد و بررسی فیلمهای جدید و بحث و گفت گو پیرامون سینمای امروز می پردازیم.

دوستان کافه کلاسیک تو این تایپیک قصد داریم که  مشاهدات خودمون در مورد سریال های خارجی ای که دیده ایم رو بیان کنیم و در و اقع این تجربیاتمون رو با دیگران به اشتراک بزاریم.تا اون جایی که میشه سعی میکنم که کلیشه ای نباشه پس:

• لطفا سریال هایی رو که دیده اید معرفی کنید


• فقط سریال معرفی کنید


• سریالهای خارجی


• ترجیحا از 2009 به بعد معرفی کنید


• سه تا فعلا من معرفی میکنم و به مرور زمان سعی خواهم کرد و سعی خواهیم کرد بروز نگهش داریم

دوستان جهت معرفی سریال قالب زیر رو دنبال کنید

نام سریال:

ژانر:

نمره کسب شده از imdb :

بازیگران:

کارگردان:

سال ساخت و کشور سازنده و تعداد فصول:

خلاصه فیلم+نظر شخصی تون در حد یک یا 2خط:

عکس پوستری سریال رو هم بذرید

نام سریال: Salem

ژانر: درام | علمی تخیلی | هیجانی

نمره کسب شده ازسایت:7.7/10

بازیگران: Azure Parsons, Morgana Shaw, Diane Salinger

کارگردان:

سال ساخت و کشور سازنده و تعداد فصول:2014-آمریکا-2 تا الان(گفتن فصل 3 رو هم خواهند ساخت)

خلاصه فیلم+نظر شخصی تون در حد یک یا 2خط:واقعا سریال جالبی بود لذت بردم

خلاصه داستان : 

Salem نام سریال درام، علمی تخیلی و هیجانی است که در استودیوهای Fox 21 و Prospect Park ساخته شده است و فصل اول آن سیزده قسمت می باشد و اولین مجموعه ی دارای فیلمنامه ی اورجینال شبکه ی کابلی WGN America است. Salem نام شهری در ایالت ماساچوست ایالات متحده است که در عین کوچکی و گمنامیش از زمان تاسیس آن در سال ۱۶۲۶ میلادی آبستن حوادث تاریخی مختلفی بوده است اما مسلما عجیب ترین آنها پدیده ی ظهور یا به عبارت دیگر تصور ظهور جادوگران در این شهر در اواخر قرن هفدهم میلادی بود که منجر به وقوع یک سلسله حوادث تاریخی گشت. داستان این مجموعه نیز در این بستر تاریخی شکل می گیرد. جایی که ظاهرا شیوع پدیده ی جادوگری منجر به بسیج جامعه برای شناسایی جادوگران و مقابله با آنان می گیرد. اما در تصویر بزرگتر فضای سوءظن و تردید ایجاد شده در جامعه فرصت مناسبی برای صاحبان ایدئولوژیک قدرت است تا مخالفان خود را با زدن انگ جادوگری از سر راه خود بردارند و این درحالیست که جادوگران واقعی Salem به طور عادی و با ظاهری غیرقابل شناسایی درمیان مردمان این شهر زندگی می کنند. که قدرتمندترین آنها زنی بی رحم به نام Mary Sibley همسر یکی از منتفذین و ثروتمندان شهر به نام George است که با کمک خدمتکار وفادارش Tituba در حال بست قدرت خویش می باشد. تا اینکه معشوقه ی سابقش John Alden بعد از سالها حضور در جنگ به شهر بازگشته و به صدای مخالفی برضد آنچه در این شهر وحشت زده می گذرد تبدیل می شود .

نام سریال: Sherlock

ژانر: جنایی / درام / رازآلود

نمره کسب شده از سایت:9.2/10

بازیگران: Benedict Cumberbatch, Martin Freeman, Una Stubbs

کارگردان:

سال ساخت و کشور سازنده و تعداد فصول:(2010-2014)-انگلیس-تا الان3 فصل(فصل چهارم در حال ساخت است)

خلاصه فیلم+نظر شخصی تون در حد یک یا 2خط:لذت واقعی در یک ژانر جنایی

خلاصه داستان:

 این سریال زیبا در مورد شرلوک هلمز هست ولی نه اون شرلوک هلمزی که همه میشناسیم.این سریال شرلوک هلمز عصر جدید رو نشون داده و میشه گفت یک بازسازی از شرلوک هلمز کتاب ها هستش ولی به نحوی تازه و وفادار به شرلوک هلمز قدیمی .شرلوک هلمزی که وبسایت داره.به خبرنگارها اس ام اس میده ولی در عین حال خصوصیات اخلاقی شرلوک هلمز رو حفظ کرده و طبق معمول به طرز فجیعی آرشه اعصاب کارگاه لسترید و پلیس اسکاتلندیارده.رفتار این شرلوک هلمز بطرز اشکاری با جرمی بِرِت بازیگر سری قدیمی و محبوب شرلوک هلمز متفاوت هست شرلوکی که اینجا می بینم از چیزی که جرمی برت نشون داد به قدری دور هست و تشابه بسیار زیادی به کتاب های اصلی داره مثل کتاب ها صبور و در عین حال نابغه هست و تا حالا کاملاً از نظر اخلاق وفادار به کتاب ها بوده .شرلوک هلمز،ن و مدرن شده ولی هنوز همون شرلوک هلمز تیزبین و نابغه ی سری کتاب های سر ارتور کانن دویل هست…

نام سریال: Constantine

ژانر: ترسناک ، فانتزی

نمره کسب شده از سایت:7.5/10

بازیگران: Matt Ryan ، Charles Halford ، Angélica Celaya

کارگردان: Neil Marshall

سال ساخت و کشور سازنده و تعداد فصول:2014-آمریکا-1فصل(ادامه سریال کلا کنسل شد)

خلاصه فیلم+نظر شخصی تون در حد یک یا 2خط:فقط میتونم بگم حیف که ادامه پیدا نکرد!!

خلاصه داستان:

داستان این سریال مهیج درباره یک شکارچی کارکشته شیطان و استاد امور ماورایی جان کنستانتین که متخصص در ورود به دروازه جهنم نیز است , میباشد

خیلیا میگن فکر کردن به گذشته ها و شخم زدن خاطرات قدیمی کاری است بیهوده و بی ثمر...

اما من عجیب حس نوستالژیکی به گذشته ها دارم ... حسی که بسیار قوی و در عین حال لذت بخش و دوست داشتنیه ... حس روزایی که حتی وجود نداشتی اما با دیدن یک فیلم یا عکس شدیدا باهاش عجین می شی و می ری به گذشته های دور... روزای قشنگ و دوست داشنی با آدمهای خاص ... و البته فضاهای سیاه و سفید و حتی ترسناک... یک حس همزیستی با قهرمان اول فیلم ها ...

فضای خاص شهرهای بزرگ امروزی در قاب تصاویر سیاه و سفید فیلمسازان بزرگ که به نوعی گوشه ای از تاریخ را به تصویر کشیده اند:

لندن مه آلود "چراغ گاز" و تلاش های گریگوری آنتون (شارل بوایه) که با ایجاد حقه و دسیسه برای رسیدن به مقصودش پائولا (اینگرید برگمن) را تا سرحد جنون می برد...

وین "مرد سوم" و فاضلاب عظیمی که هالی (جوزف کاتن) را وادار به رودر رویی با دوست قدیمی اش هری (اورسون ولز) می کند ...

ریو "بدنام" و سر گرفتن عشق میان آلیسیا (برگمن) و دولین (گرانت)....

و سانفراسیسکوی مرموز "سرگیجه" و تلاش های اسکاتی (جیمز استوارت) برای یافتن مادلن (کیم نواک) ...

و صدها نمونه دیگر ...

شهر ها برای  ما در همه فیلمها یادآور اتفاقاتی هستند که در آنها رخ داده ... اتفاقاتی تلخ و شیرین که هرکدامشان پر از خاطره های نوستالژیک در ذهن ماست...

پس بیایید از شهرها و فیلمها بیشتر بنویسیم و در این حس خاص و نوستالژیک سهیم شویم...

فکر کنم تقریبا بعد از دو سالی هست که به سایت سر زدم ..

امروز به طور اتفاقی در سایت فیلم اورگانیزیشن یک مطلب و موضوع جالب در باره تکه فیلمهایی که در سکانس پایانی فیلم سینما پارادیزو مورد استفاده قرار گرفته بودن برخورد کردم و دلم نیومد که اینجا باز نشرش نکنم ( با ترجمه خودم البته ! ).

سکانس پایانی سیما پارادیزو که آلفردو تکه صحنه های سانسور شده فیلمهای مختلف رو به عنوان ارثیه برای توتو گذاشته بود به گفته رابین وود یکی از برجسته ترین و البته خلاقانه ترین سکانسهای تاریخ سینماست...

برای همه ما این سوال پیش اومده بود که این تکه ها متعلق به چه فیلمهایی هستند ؟

که خوشبختانه این مطلب جوابمون رو میده.

و البته این هم لیست فیلمهای مورد استفاده قرار گرفته عکس های سکانسها رو به ترتیب نام صحنه ضمیمه کردم ( صحنه هایی که شامل برهنه نمایی بودند رو حذف کردم و قرار ندادم )

همینطور معادل فارسی فیلمها رو از فرهنگ راهنمای فیلم روزنه اثر بهزاد رحیمیان استخراج کردم.

فیلمهایی که محصول کشورشون ذکر نشده محصول هالیوود هستند.

به علت محدودیت در تعداد اتچ ها در هر پست نام هشت فیلم رو ذکر میکنم.

1. Riso Amaro ( ریزو آمارو ) محصول سال 1949 ایتالیا

بازیگران حاضر در این صحنه : ویتوریو گاسمن و سیلوانا مانگانو

2. His girl Friday (دستیار همه کاره او ) محصول سال 1940

بازیگران حاضر در این صحنه : کاری گرانت و رزالیند راسل

3. The Outlaw ( یاغی ) مصحول سال 1943

بازیگر حاضر در این صحنه : جین راسل

4. Carmela ( کاملا ) محصول سال 1942

بازیگر حاضر در این صحنه : دوریس دورانتی

5. Riso Amaro ( ریزو آمارو ) محصول 1949 ایتالیا

بازیگر حاضر در این صحنه : سیلوانا مانگانو

6. Ossessione ( وسواس ) محصول 1943 ایتالیا

بازیگران حاضر در این صحنه : ماسیمو گیروتی و کلارا کالامی

7. The Gold Rush ( جویندگان طلا ) محصول 1925

بازیگران حاضر در این صحنه : چارلی چاپلین و جورجیا هال

8. The Adventures of Robin Hood  ( ماجرا های رابین هوود ) محصول 1938

بازیگران حاضر در این صحنه : اولیویا د هاویلند و ارول فلین

اینروزها هرچه بزرگتر میشوم و هر چه بیشتر پا به سن میگذارم گذر زمان را نه تنها در جان و پیکر خود حس میکنم بلکه احساس میکنم روح و روانم از زمان پیشی گرفته است و زودتر از پیکرم پیر می شود.

هرچه بزرگتر می شوم خاطرات دوران کودکی و یادآوری روزهای خوب گذشته برایم شیرین تر و جذاب تر میشود. سینمای کلاسیک برایم جذاب تر میشود و صدای دوران جوانی دوبلورها در یک فیلم کلاسیک مانند یک ترانه زیبای دهه پنجاه زیباتر در گوشم شنیده میشود.

اما براستی چرا؟ .......

مطالبی را که میخواهم خدمت دوستان که البته خودشان در این زمینه استاد می باشند عرض کنم تماما زایده ذهن خودم می باشد و نتیجه گفتگو با دوستان اطرافم میباشد و از هیچ مقاله یا نوشته دیگری وام نگرفته ام.

آیا می دانید نسل جدید هیچ علاقه ای به سینمای کلاسیک ندارد؟ از بستگان یا دوستانی که در اطراف شما هستند چند نفرشان مانند شما از دیدن مجدد بدنام آلفرد هیچکاک و یا کازابلانکا به وجد می آیند؟

چند درصد از بچه های امروز حاضرند پای تلویزیون بنشینند و کارتون پینوکیو یا سند باد و یا مهاجرانِ زمان ما را ببینند؟ آیا می دانید قهرمانان انیمیشنهای بچه های امروز شرک و پاندای کونگفو کار میباشد؟

لذت نوجوانان و جوانان نسل امروز در سریالی مانند لاست نهفته است و من هنوز در حسرت دیدن یکی از قسمتهای ارتش سری که ندیده ام مانده ام.

قبل از هر چیز باید به ماهیت کلمه کلاسیک پی ببریم و مرزی بین کلاسیک و نوستالوژی بکشیم. گاهی فکر می کنم هنوز بسیاری از ما فکر میکنیم هر فیلمی که از تاریخ ساختش دو دهه بگذرد کلاسیک میشود؟ این را از خودم نمی گویم از پستهایی که گاهی بعضی از دوستان می نویسند نتیجه گیری کرده ام. گاهی اوقات برخی از کاربران عنوان میکنند که مثلا چون فلان سریال که در دهه شصت پخش میگردید حالا دیگه مدت زیادی از ساختش گذشته کلاسیک شده پس بیائید در خصوصش بحث کنیم.

همانطور که دوستان واقفند در بین اهالی سینما صرفا به فیلمهایی که از دهه 10 تا دهه 60 میلادی و طی نیم قرن ساخته شده است اصطلاحا فیلمهای کلاسیک میگویند. و در همین راستا چهل سال آخر آن همزمان با مرگ سینمای صامت و تولد سینمای ناطق به دوران طلایی سینمای کلاسیک مشهور است.

آیا چنین مرز بندی برای سینمای کلاسیک و غیر کلاسیک درست است؟ بنظر شخصی من این مرزبندی کاملا منطقی و قابل قبول است. زیرا اگر چنین مرزبندی  و بازه زمانی برای سینمای کلاسیک قائل نشویم تمام فیلمهایی که امروز در هالیوود ساخته میشوند 50 سال دیگر کلاسیک میشوند. در یکی از پستها منصور خان عزیز نقل قول کرده بودند که همین تایتانیک روزی به فراموشی سپرده میشود اما فیلم شب بیاد ماندنی هرگز به فراموشی سپرده نمی شود.

من به این موضوع خیلی فکر کردم. در واقع این یک حقیقتی است که باید پذیرفت. بنظر من کمدین های جدید هرچه زحمت بکشند و از خود نبوغ به خرج دهند هیچوقت به اشتهار چاپلین و هارود لوید و باستر کیتون نمی رسند.

اما به واقع چرا؟ جیمز کامرون برای تایتانیک خود خیلی زحمت کشید و ساخت این فیلم هزینه بسیاری هم به روی دست تهیه کنندگانش گذاشت اما امروز منتقدان میگویند آنچه بیاد خواهد ماند شب بیاد ماندنی (اقتباسی کلاسیک از تایتانیک ) خواهد بود.

من برای این موضوع ابتدا به سراغ احساسات خود رفتم. من با فیلمهای کلاسیک خیلی راحت ارتباط برقرار می کنم. یکی از دلایلش این است که به راحتی در فضای فیلم غرق میشوم. زیرا احساس میکنم هنر پیشه ها همگی در یک فضای واقعی قرار گرفته اند و چون در فضای واقعی قرار گرفته اند احساسات خود را بهتر به بیننده منتقل میکنند. وقتی به فیلمهای جدید نگاهی میکنم از ابتدا تا انتهای فیلم احساس میکنم این هنر پیشه ها در استودیو و در مقابل پرده آبی نقش بازی میکنند و سپس کارگردان به لطف متخصص جلوه های ویژه و سرورهای قدرتمند هالیوود و نرم افزارهای بینظیر شرکتهای سافت وری هرکاری که بخواهند با هنرپیشه خود میکنند.

دیگر نمی توانم بین احساسم از دیدن یک فیلم با دیدن یک انیمیشن فرقی قائل شوم. به نوعی احساس میکنم ساخت فیلم در این دوره با ساخت انیمیشن هیچ فرقی ندارد چون دیگر هر غیر ممکنی برای ساخت صحنه های غیر ممکن حالا ممکن شده است.

فیلمهای امروزی سراسر اکشن و بزن و بکش شده اند. و نسل امروز این فیلمها را با لذت تمام می بیند. از دیدن صحنه های تعقیب و گریز با ماشینهای قدیمی در فیلمهای کلاسیک به وجد می آیم چون واقعا احساس میکنم هنرپیشه در خیابان مشغول رانندگی است اما بهترین تعقیب و گریز ها در فیلمهای امروزی برایم مثل گل زدن سوباتو در کارتون فوتبالیستها برایم کاملا مصنوعی است.

اما دلیل دیگر زیبایی سینمای کلاسیک برای من سوژه های ناب آن میباشد. درست خاطرم نمی آید که در کجا و از قول کدام کارگردان خواندم که سوژه های سینما همه در دهه شصت تمام شد و از این پس تهیه کنندگان می آیند تا سوژه ها را بازسازی کنند.

آیا سینما می تواند همچنان سوژه های ناب پلیسی و جنایی و کاراگاهی خلق کند که رد پایی از موضوعش را قبلا در سریالهای شرلوک هلمز یا پوآرو یا ......  ندیده باشیم؟

اما دلیل سوم که دارای اهمیت خاصی میباشد یادآوری روزهای گذشته است. بنظر من یکی از قویترین دلایل همین موضوع میباشد. خاطرم می آید که آکتورز عزیز در یکی از پستهایش نوشت ما ایرانیها زیادی نوستالوژیک هستیم. این واقعیت را باید بپذیریم اما این نیز برای خود دلایل زیادی دارد.

یکی از دلایلش محرومیت من و هم نسلان من از کمترین حق و حقوق اجتماعی بود. در دهه شصت شمسی که دنیا در حال پیشرفت بود نسل من در حال و هوای تغییر فضای حکومتی و جنگ ناخواسته ای بود که زندگی تمام مردم را تحت الشعاع خود قرار داده بود.

در روزهایی که تمام سرگرمی من نگاه به عقربه های ساعت بود تا به ساعت 5 بعد ازظهر نزدیک شود و منتظر شروع برنامه های یکی از تنها دو کانال تلویزیون شوم آیا گزینه دیگری برای سرگرمی خود داشتم؟ در چنین شرایطی بود که من و هم نسلانم محکوم به دیدن هر فیلم و برنامه ای بودیم.

در شبهای طولانی و سرد زمستان وقتی فیلمی از تلویزیون پخش میشد کمتر کسی بود که در صبح فردای آنروز در مدرسه آن فیلم را ندیده باشد. به همین دلیل است که هنوز وقتی فیلمی مانند جنگ خصوصی مورفی را می بینم قبل از آنکه به داستان فیلم بپردازم به یاد صبح روزی می افتم که در مدرسه بچه ها درباره این فیلم گفتگو میکردند و با چه ولعی یکهفته به انتظار مینشستیم تا ببینیم آنت اینهفته برای تحقیر و نفرت خود از لوسین از چه حربه ای استفاده میکند.

اما نسل امروز محکوم به دیدن تلویزیون نیست که اگر هم باشد صدها گزینه برای دیدن بهترین برنامه ها را دارد. بازیهای رایانه ای و اینترنت و موبایل و اس ام اس به دوستان بخش زیادی از وقت کودکان و نوجوانان امروز را پر کرده است و اگر وقتی هم داشته باشند تلویزیون ببیند قطعا ترجیح میدهد عصر یخبندان را ببیند تا هادی و هدای دهه شصت یا بچه های کوه آلپ.

دیدن فیلمهای کلاسیک و یا فیلمهای غیر کلاسیک اما قدیمی برای ما مانند باز کردن یک دفترچه خاطرات می باشد. به همین دلیل نسل امروز هرگز نمی تواند آنرا درک کند.

این موضوع در تمام رسانه های غیر تصویری نیز تعمیم می یابد. در دهه پنجاه و شصت که اغلب فیلمهای سینمایی در تلویزیون کلاسیک بودند سرگرمی دیگر ما خواندن معدود نشریات و مجلات و حتی روزنامه هایی بود که با چه لذتی آنها را میخریدیم. من هنوز بیش از 200 جلد از مجله کیهان بچه ها را که در اوایل دهه شصت چاپ میگردید را در گنجینه خود نگهداری میکنم و وقتی یزرگتر شدم مجلاتی مانند دانستنیها و اطلاعات هفتگی سرگرمی مکمل من در کنار تلویزیون بودند و امروز خواندن هیچ مجله تمام رنگی و با کاغذهای گلاسه برایم لذت خواندن آن مجله ها با کاغذهای کاهی را ندارد.

طبیعی است در عصری که دیگر کسی به رادیو گوش نمی دهد و همه بدنبال اسمارت فونهای جدید و آپدیت کردن صفحه فیص بوکشان می باشند گفتگو درباره سینمای کلاسیک برایشان فاقد اهمیت باشد؟

چند ماه پیش در یکی از فرومهای همسایه تاپیکی را کاربری استارت زده بود در خصوص نقد و بررسی شرلوک هلمزی که بی بی سی با بازی بندیکت کامبربچ پخش می کرد و سایر کاربرانش با ولع از زیبایی این سریال پست ارسال کرده بودند در آن میان کاربری اشاره کرده بود به شرلوک هلمزِ جرمی برت فقید. جالب بود بسیاری از کاربران یا ندیده بودند و یا مقایسه شرلوک هلمز بی بی سی را با شرلوک هلمز جرمی برت مقایسه هداپیما با دوچرخه دانسته بودند.

یکی از کاربران نوشته بود یه چیزهایی از شرلوک هلمزی که 20 سال پیش از کانال سه پخش میشد شنیدم اما این شرلوک هلمز کجا و اون کجا.

با این اوصاف من مانده ام که چند سال دیگر چه بر سر سینمای کلاسیک خواهد آمد؟ نسل امروز که اینگونه است براستی نسل آینده چه دیدگاهی از سینمای کلاسیک خواهد داشت؟ سریال زورو در ایام نوروز با تمام زیبائیش پخش و تمام شد. در ایام نوروز خواهر زاده ام که سال آخر دبیرستان است به طعنه به من گفت این بود زورو زورو که میگفتی ؟

او راست میگفت. زیرا در 14 روز و در هر روز دو قسمت از این سریال پخش شد و تمام شد. او هرگز نمی تواند لذت صبر کردن یکهفته انتظار برای دیدن یک قسمت نیم ساعته این سریال را در غروب روزی که فردایش دلشوره های جریمه ها و مشق های مدرسه را داشتیم درک کند. برای کودکان امروز دیدن باب اسفنجی از پرشین تونز بسیار جذاب تر از دیدن زوروی والت دیسنی است.

از طرفی هر چه بزرگتر شدیم و قد کشیدیم پر کشیدن عزیزان و بستگان و اطرافیانمان را بیشتر دیدیم. گاهی دیدن یک فیلم یا سریال کلاسیک نا خودآگاه ما را بیاد عزیزانی می اندازد که دیگر در بین ما نیستند. سینمای کلاسیک و نوستالوژی بنظر من در هم آمیخته شده اند و من از اینکه زورو و گالیور و سندباد قهرمانان دوران کودکیم هستند بخود می بالم و افسوس گذشته را با تمام دلشوره هایش را میخورم.

دوستان عزیز: نوشته بالا برداشتی بود آزاد از افکار شخصی خود در خصوص سینمای کلاسیک و ممکن است با نظرات برخی از دوستان و اساتید کافه در تضاد باشد.

ارادتمند

بروبیکر

بله حق با شماست... در کافه کلاسیک تالاری مستقل برای نکات و عکسهای طنز نداشته ایم.

پیشنهاد می کنم این تالار به این نوع نوشته ها اختصاص پیدا کند. اما... خواهش اکید دارم که بزرگواران حرمتها را نشکنند و طنزی نجیب نظیر گل آقا یا طنز و کاریکاتورِ سالهای دور را اینبار خودمان دورِهمی گردآوری کنیم! می دانم که دوستان خوش ذوق و خلاق و خوش فکر در کافه کم نیستند. منتظر نوشته های زیبای شما هستیم 

با مهر و درود

******************************************************************

طفلکی حق داره بچه!!

********************************************************************************​

آفرین،مشقاتو انجام بده عمو ببینه بلدی!!

********************************************************************************​*********

بدون شرح !

دو تصویر از فیلم محمد رسول الله (الرساله یا مسیج یا پیام) در نسخه های اول و دوم ساخته مصطفی عقاد

لحظه ای که وحشی تیر را از حلقه بالای سر رقاصه میگذراند (تا با دیدن همین صحنه هند وی را برای کشتن حمزه به استخدام درآورد) را در دو نسخه آمریکائی و عربی می بینیم...

 در نسخه ای که با حضور بازیگران آمریکائی ساخته شد و در ایران هم همین نسخه به نمایش درآمده است دقیقا تیر از حلقه رد میشود (یا با ترفندهای گرافیکی آنرا بدین شکل نشان میدهند) ... این صحنه در نمایش تلویزیونی ایران حذف شده است و صرفا حلقه برای یک لحظه نمایش داده میشود.

اما در نسخه ای که با حضور بازیگران عرب و همزمان با ساخت نسخه یاد شده ساخته شد ( و در ایران به نمایش درنیامده اما در جامعه عرب صرفا این فیلم بعنوان محمد رسول الله نمایش داده میشود) می بینیم که تیر از پشت حلقه رد میشود اما چون سرعت فریمهای صحنه زیاد است کسی متوجه این قصه نشده است و من برای اولین بار به این نکته اشاره میکنم

بازیگر نقش رقاصه در هر دو نسخه یک نفر است که در صحنه های دیگری از هر دو فیلم نیز حضور دارد

***************************

سریالهای قدیمی و محبوب تلویزیون ملی

(جمعی از دوستان از جمله خودم، در اون دوره نبودیم/ آشنایی با این سریالها میتونه برامون جالب باشه و در صورت تمایل نسخه ای تهیه و تماشا کنیم/ قطعا از دیدن این آثار لذت خواهیم برد چرا که با فضا و نوع ساخت سریالهای اون دوران آشنا میشیم)

آقای مربوطه

 یک سريال طنز چند دقيقه اي بود که بهزاد اشتياقي هر شب يک به اتفاق همسرش فرشته مهبان بعد از اخبار ساعت 21 از تلويزيون ملي پخش مي شد. بيشتر قسمت هاي اين سريال به انتقاد از اوضاع و احوال اجتماع آن روزها از قبيل گراني، خرافات، تعارفات و اين قبيل مسائل مي پرداخت و موضوعات جذابي را مطرح مي کرد که خيلي زود گل کرد و معروف شد

اختاپوس

اختاپوس از اولين کارهاي مشترک پرويز صياد و پرويز کاردان بود. عده اي از آدم هاي مختلف که ظاهراً نماينده تيپ هاي مختلف اجتماع بودند، هفته اي يک بار در انجمني به نام اختاپوس (که برگرفته از حروف اول کلمات يک جمله بود) دور هم جمع مي شدند و حرف مي زدند سريال طنزي که روابط عوام فريبانه و مرد رندانه برخي از مردم اجتماع آن روز را به تصوير مي کشيد. يکي از جنبه هاي جذاب آن قاطبه با بازي نوذر آزادي بود که بعدها ايتاليا ايتاليا را ساخت همين کاکتوسي که چند سال پيش پخش مي شد از روي آن سريال ساخته شده بود
پرويز صياد، پرويز کاردان، مرحوم صادق بهرامي، سيروس ابراهيم زاده، نوذر آزادي و شهناز تهراني به ترتيب نقش کارآکترهايي به نام هاي حسن بلژيکي، مهندس، استاد، دکتر، قاطبه، و سامانتا (رقيه) را در اين سريال بازي مي کردند.  همان گونه که گفته شد تيپي که براي اولين بار در اين سريال معرفي شد و بعدها به شدت گل کرد، قاطبه با نقش آفريني زيباي نوذر آزادي بود

سرکار استوار

 سرکار استوار نيز از سريال هاي طنز قديمي و طولاني تلويزيون ملي ايران بود که سال ها، هفته اي يک بار مردم را در پاي تلويزيون مي نشاند و پخش تکراري آن در برنامه هاي نيمروز تابستاني نيز طرفداران فراواني داشت نقش سرکار استوار را مرحوم عبدالعلي همايون بازي مي کرد مامور ژاندارمري روستايي در جاي نامعلومي در ايران که با نقشه هاي هوشيارانه اي که طرح مي کرد و نام آن را پولتيک سرکار استواري مي ناميد، خلافکاران را دردام مي انداخت
اين سريال که بسياري از بخش هاي آن نيز دست پخت پرويز صياد و پرويز کاردان بود، تيپ هاي ماندگاري را در تلويزيون ايران خلق کرد که بعد ها هر يک براي خود سوژه ي سريال ها و حتي فيلم هاي سينمايي بسيار شد معروف ترين اين تيپ ها، صمد (صمدآقا) با بازي پرويز صياد و تيپ هاي اقماري او ازجمله ننه آقا، قوچعلي، ليلا، باقرزاده، کد خدا و _________ بودند

خانه به دوش (مراد برقی)

خانه بدوش را پرويز کاردان ساخت و در آن سال ها ميان مردم، به شدت گل کرد مراد برقي آدم يک لاقباي خانه بدوشي بود که با ابوطياره اي قراضه که نام آن را ياقوت گذاشته بود، در خيابان ها مي گشت و تعميرات برق خانه ها را انجام مي داد گذارش به خانه اي افتاده بود که جعفر آقاي بازاري پولدار با هفت دخترش در آن زندگي مي کردند و طبق معمول عاشقانه هاي بازاري، عاشق دختر کوچيکه (محبوبه) مي شود و باقي قضايا شب هايي که اين سريال از تلويزيون پخش مي شد، خيابان هاي تهران خلوت بود

دایی جان ناپلئون

يکي از بهترين سريال ها که  کاري و به ياد ماندني در پرونده ناصر تقوايي  است، دايي جان ناپلئون بود، که گفته مي شود  يکي از بهترين سريال هاي تاريخ تلويزيون ايران است با هنرمندي بازيگراني همچون زنده ياد غلامحسين نقشينه، زنده ياد پرويز فني زاده، زنده ياد پروين ملکوتي، زنده ياد اسماعيل داورفر و افرادي چون محمد علي کشاورز، پرويز صياد، سعيد کنگراني، مهري وداديان، بهمن زرين پور و _________

منابع / قدیمیها

خبر مرگ راجر ایبرت مثل هر مرگ دیگری در یک جمله خلاصه شد: "راجر ایبرت درگذشت."

 برای بسیاری از طرفداران فیلم و سینما شاید راجر ایبرت شناخته شده ترین منتقد دنیا به شمار می رفت. منتقدی که از هر نظر مورد احترام بوده و نقدهایش در گذر زمان نشان دهنده دید مناسب و نکته سنجی اش از بخش بخش فیلم های مشهور دنیاست. اگر چه منتقدین بزرگ زیادی با نقدهای استادانه و بی نظیر خود نقش مهمی در تاریخ نقادی در سینما داشته اند، ولی حقیقتا قلم ساده راجر ایبرت و توصیفی که او از فیلمها داشت نمونه ای خاص و بدیع بود. برای ما دوستداران سینمای کلاسیک نیز هر یک از نقدهای ایبرت کلاس درسی بود برای بهتر دیدن فیلمها و درک شرایط خاص هر یک از آنها.

من خودم به شخصه برای اولین بار نقد کازابلانکا را که دوست عزیزم پیمان آن را ترجمه کرده بود خواندم. به قدری از خواندن آن هیجان زده شدم که تصمیم گرفتم دو بار دیگر پشت سرهم و با توجه به نکاتی که ایبرت در نقدش از کازابلانکا نوشته بود این فیلم نازنین و خاطره انگیز را ببینم. در اینجا بود که دیدن این فیلم برایم لذتبخش تر شد. همین مسئله انگیزه ای شد برای ایجاد وبلاگ سینمای کلاسیک و علاقه شدید من به فیلمهای کلاسیک سینما که البته پیش از این نیز این علاقه به وفور وجود داشت و این نقد آتش عشق مرا دو برابر کرد.

امروز دیگر راجر ایبرت در میان ما نیست. کسی که با تک تک فیلمهای با ارزش سینما زندگی کرده و حتی برخی از آنها را به وفور مشاهده کرده است. اما نقدهایش از هریک از فیلمهای باشکوه سینما و به ویژه فیلمهای کلاسیک به عنوان یک گنجینه با شکوه در اختیار دوستداران تاریخ سینما است تا با خواندن آنها مجددا به تماشای فیلمهای پر عظمت تاریخ سینما نشسته و با دید جدیدی آنها را تجربه کنند.

راجر ایبرت عاشق دو فیلم در تاریخ سینما بود و همیشه از این دوفیلم به عنوان برترین و بزرگترین فیلمهای تاریخ سینما یاد می کرد: همشهری کین ومرد سوم

به همین مناسبت و برای بزرگداشت این هنرمند فقید نقد راجر ایبرت درباره فیلم همشهری کین را که دوست بسیار عزیزم پیمان آن را ترجمه کرده و سالها پیش در وبلاگم گنجانده شده بود را در پست بعدی تقدیم دوستان می کنم. اگر مجالی بود سعی خواهم کرد تا برخی دیگر از نقدهای ایبرت از فیلمهای مشور تاریخ سینما را نیز در این قسمت ارائه کنم تا بدینوسیله دوستان عزیز و بزرگوار این کافه دوست داشتنی از آن بهره مند شوند.

آفای ایبرت روحت شاد و هزاران سپاس بر تو که با نقدهای منحصر به فردت دنیای زیبایی را برای ما عاشقان فیلمهای کلاسیک رقم زدی.

همیشه تجربه اولین ها در ذهن و روح آدمی حک میشه. اولین استفاده از کامپیوتر، دیسکت و سی دی و دی وی دی، اینترنت، ماهواره، آنتن UHF و راه اندازی کانالهای سه و چهار با پخش برنامه های ورزشی و مستند و استفاده از انواع و اقسام تکنولوژیها، میتونه برای هر کسی بیادماندنی و جالب باشه. پس با اجازه اساتید موضوع این تالار متعلق به خاطرات دهه هفتاد شمسی ماست. مطالبی در مورد سریالهای ایرانی و خارجی، فیلمها، دوبله، برنامه های رادیوئی، آگهیهای بازرگانی، خاطرات اجتماعی دهه هفتاد، کتابها، هم مثل موضوع دهه شصت میتونه جذاب و شنیدنی باشه. هیچوقت این "یادش بخیر" از ذهن ایرانیها حذف نمیشه.

از همه دوستان عزیز خواهش میکنم که با به اشتراک گذاشتن تجربه ها و دیده ها و شنیده های سالهای 69 تا 80 شمسی (دهه نود میلادی) و با رعایت قوانین نوشتاری کافه و آپلود عکس درحجم و اندازه مناسب، مثل همیشه در پربار کردن این موضوع خاطره انگیز راهنما و همراه باشند.

با عرض تشکر و احترام

از دوستان دیگه هم برای همراهی در این موضوع دعوت می کنم ...

و اما چراغ اول توسط خودم :

..................................................

(( راجع به یک کارگردان حرامزادست که خیلی خودخواهه ، آدم ها را میاره ، خلقشون میکنه و بعد ویرانشون میکنه . راجع به خودمونه ، جان ! ))

اورسن ولز ( خطاب به جان هیوستن در هنگام بازی در فیلم هرگز اکران نشده آن سوی باد )

.........................................................

هانری ژرژکلوزو : (( فکر نمی کنید فیلم باید شروع ، وسط و پایان داشته باشد ؟))

ژان لوک گدار : (( مسلما . اما لزوما نه به همین ترتیب ! ))

یا حق ...

به نظرم شاید بهتر بود درباره این بحث مهم موضوعی  ایجاد میشد مبنی بر نظریه های سینمایی.

در حقیقت یکی از علائق ( به طور دقیق تر مهمترین ! ) نگره پردازان سینما  نسبت  تصویر روی پرده با واقعیت بوده..

و به طور کلی سوالی که مطرح میشه به این صورت در میاد که :

اگر فیلمی واقعیت رو باز آفرینی بکنه آیا میتونه در عین حال هنری باشه ؟

خوب در این مورد که در حقیقت اصلی ترین مسئله در هنره سینماست به طور کلی سه نظریه وجود داره :

1. سرگئی آیزنشتاین ( از بزرگترین کارگردانان تمام اعصار در سینما ) نظریه ای رو مطرح میکنه که متضمن عدول تصویر روی پرده از واقعیت هستش ( جدایی واقعیت از پرده سینما )

2. آندره بازن منتقد مشهور فیلم فرانسوی تلاش هنری سینما رو از مطابقت دقیق بین تصویر سینمایی و واقعیت میدونه . بازن به عنوان نمونه فیلمهایی از ژان رنوار , اورسن ولز , رابرات فلاهرتی و دیگران رو ذکر میکنه.

3. رودولف آرنهایم روان شناس و هنر شناس شهیر آلمانی که دقیقا مشی میانه بین دو نظریه فوق رو تعیین میکنه و معتقده به وفادار بودن به واقعیت در عین جستجو شیوه هایی که به مدد آن ها تصویر سینمایی از عین واقعیت انحراف پیدا کنن.

البته تمامی این نظریه ها در رویکرد ذات گرای سینما وجه کاملا مشترک دارن و علائم گوناگون رو بر حسب اینکه فیلمی رو بیشتر یا کمتر واقعی میکنه تشریح میکنن.

در ادامه سعی میکنم هر کدوم از این نظریه ها رو مفصل بیان کنم و به بیان جزئیات بپردازم.

کاشکی می شد سوار ماشین زمان بشم برگردم اون قدیم قدیما دوباره بچه بشم و از اون شادی و شور و شعف  بچگیم لذت ببرم .هر روز  صبحها  وقتی بیدار می شدم یه حس و حال دیگه ای داشتم  .برنامه ها اون زمان هنوز هم در خاطر بسیاری از مردم زنده است مثلا «دیدنی ها» از جمله محبوب ترین برنامه های آن روزها بود که با اجرای فوق العاده  جلال مقامی و صدای جادویی اش میان عامه مردم جا باز کرده بود و با جمع آوری صحنه های دیدنی ماهواره ای از سراسر جهان و همچنین تولید آیتم های جذاب وطنی، یک برنامه مفرح تدارک دیده بود.موسيقي مجموعه تلويزيوني ديدنيها که با اجراي جلال مقامي از شبکه دو سيما پخش مي شد  رو خیلیها هنوز بخاطر دارند. آهنگساز این موسیقی بسیار شنیدنی Joel Fajerman موسيقيدان فرانسوي است و اين آهنگ بخشی از آلبوم Inventions of Life است که براي يک مجموعه مستند تلويزيوني در مورد طبيعت ساخته شده است .

برنامه جنگ هفته» و آیتم هایی نظیر هشدارهای پلیس، آقای شهروندی و آقای گرفتار را در بین مردم جا انداخت.«جنگ هنر هفته» نیز جمعه شب ها از شبکه 2 پخش می شد و از معدود برنامه های هنری آن دوره به حساب می آمد که رخدادهای سینما و تئاتر را بازتاب می داد« مسابقه های جذابی مثل «نام ها و نشانه ها» با اجرای رضا معینی، «یک مسابقه، سی سوال» و «مسابقه و جدول» با اجرای حسین باغی و «مسابقه علمی» که از شبکه 2 پخش می شد و بار علمی قابل توجهی داشت از جمله مسابقات موفق آن دوره بودند. بعدها «مسابقه هفته» با اجرای مرحوم منوچهر نوذری هم سال ها روی آنتن رفت.

اولا خیلی خوشحالم که در جمع چنین فرهیخته ای وارد شدم و می تونم از شما پیشکسوت ها برای شناخت تخصصی سینما کمک بگیرم . دوستان عزیزم در حال حاضر دوست دارم از اطلاعات و تجربیات شما برای یک تحقیق سینمایی کمک بگیرم .
اخلاق و سینما موضوع تحقیقی بنده است . دوست دارم در این تحقیق از مثال ها و ارجاعات زیادی استفاده کنم و تا حد توانم بهترین کار را انجام دهم . اخلاق نه به معنای دینی بلکه مفاهیمی گسترده تر مانند "جنگ بد است" ، " خوشنت در ذات انسان است اما قابل کنترل است" و موضعاتی مثل س%کس و سینما یا پایان های مثبت در فیلم های تجاری برای افرادی که از نظر اخلاقی برترند و ... و همچنین نقش اخلاق در آثار کارگردان های بزرگ از جمله استنلی کوبریک و آلفرد هیچکاک و ...بحث کنم .
شاید منظورم را خوب نتوانم بنویسم اما همین موضوع یعنی اخلاقگرایی و سینما در ذهن همان موضوعی که مرد نظر منست تداعی می کند . بی صبرانه منتظر نظراتتان هستم . خیلی متشکرم

چیزی زیاد نبود وقتی با شما دوستان اشنا شدم  باخودم گفتم کافه بدون رادیو نمیشه .لطف کننن با هم در مورد رادیو برنامه های رادیویی قدیمی وگویندگان اون باهم صحبت کنیم.

ممنون میشم.

درضمن من حوصله گلهای تازه - یک شاخه گل - رنگارنگ و این حرفا رو ندارم !

هرکی بهترین اطلاعات رو در مورد گویندهای رادیو یی قدیم بده جایزه داره هر چهار شنبه

من دنبال سایتهای خبری / تحلیلی سینمایی (فارسی یا انگلیسی) هستم. تا جایی که دیدم محتوای اکثر سایتهای از این دست حول سینمای گیشه و مطالب سطحی هست. از دوستان خواهش می کنم اگر سایتهایی سراغ دارید که روی فیلمهای «ناب» (فکر می کنم اعضای این کافه روی تعریف این کلمه اتفاق نظر دارند) متمرکز هستند، معرفی کنید. البته سینما توی چند سال گذشته بیشتر و بیشتر گرایش به سمت فیلمهای بی محتوا داشته ولی در هر حال آثار خوب جدید ناپیدا هم نیست.

با تشکر.