در این تاپیک قصد داریم راجع به ستارگان معاصر سینما صحبت کنیم.

-------------------------------

قبل از همه به شارلیز ترون، این بانوی قدرتمند سینمای معاصر می پردازیم.

شارلیز ترون در مزرعه ای در آفریقای جنوبی به دنیا آمد و در همانجا نیز بزرگ شد. او ترکیبی از والدین فرانسوی و آلمانی می باشد. وقتی شارلیز 15 سالش بود، مادرش جهت دفاع از خود، با شلیک گلوله پدرش را از پای درآورد. او سعی نکرد حقیقت را پنهان کند اما ترجیح می دهد راجع به این موضوع صحبت نکند.

در سنین کودکی به کلاس باله رفت و تلاش کرد تا دوره رقص باله را بگذراند اما، یک مصدومیت کار را برای او غیرممکن کرد. 

او زمانی یک سیگاری قهار بود، اما با کمک هیپنوتراپی آن را ترک کرد. او به ترک این عادت بسیار افتخار میکند. 

شارلیز ترون صاحب و راننده یک موتوسیکلت هارلی داویدسون می باشد و روی پای راستش تصویر یک گل را تتو کرده است.

این ستاره سینما وقفه بزرگی در هالیوود داشت، وقتی در حال فریاد زدن در مقابل یک کارمند بانک دیده شد.

در سال 2003 او در فیلم "هیولا" نقش یک قاتل سریالی به نام آیلین وورنو را بازی کرد که بسیار تحسین برانگیز بود. عملکرد چشمگیر وی در اینجا چندین جایزه بهترین بازیگر زن از جمله جایزه اسکار، جایزه گلدن گلوب و جایزه خرس نقره ای را برای او به ارمغان آورد.

شارلیز همچنین برای بازی در فیلم "بزرگسال جوان" 2011 نامزد دریافت چندین جایزه از جمله گلدن گلوب شد.

در سنین جوانی برای امرار معاش، مدت کوتاهی به مدلینگ روی آورد، اما از این کار لذت نبرد و آن را ادامه نداد و سعی کرد دوره رقص باله را ادامه دهد.

شارلیز اعتراف می کند که با تماشای سریالهای تلویزیونی انگلیسی را فرا گرفته است.

ترجمه:

https://www.10-facts-about.com/Charlize-Theron/id/824

(۱۳۸۹/۸/۹ عصر ۱۱:۲۹)رزا نوشته شده:  

... ولی جناب محمود یاسین که نقش سیف الدوله را در سریال راه قدس بازی میکردند بسیار بین عربها محبوب میباشند در حد تیم ملی.

... البته سریال راه قدس و بعدها سریال جمال الدین اسد آبادی یا بقول آنها سید جمال الدینحسینی از نوستالژیهای دوران کودکی ماست که هیچگاه فراموش نمیشوند.

در مهرماهِ سالی که رو به پایان است، محمود یاسین بازیگر مشهور مصری درگذشت [برخط نیوز]. یادِ او برای ما ایرانیان بخصوص برای بازی در نقش سیف‌الدوله در سریال راه قدس (پخش از تلویزیون در دهه‌ی 1360) گرامی است.

ولی در کنار هنر بازیگری، او صدای ماندگاری هم داشت. صدایی که شاید بسیاری از ما وقتی آن را روی نوایِ موسیقیِ موریس ژار در فیلم الرسالة (محمّد رسول الله) (1976) هنگام خواندنِ پنج آیه‌ی نخست سوره‌ی عَلَق (در صحنه‌ی نازل‌شدن آیاتِ قرآن بر قلبِ پیامبر در غار حِراء) شنیدیم، بی‌اختیار اشک ریختیم و ترسی مقدّس و باشکوه را تجربه کردیم؛ گویی که خود در آن غار بودیم و شاهد بر لحظه‌ی شگفتِ گفتگوی خالق با مخلوق-اش.

امّا فصاحتِ خوانشِ او در آن فیلم، در نسخه‌ی پخش‌شده در تلویزیونِ ایران، بیشتر هم شده بود. علّت‌اش را می‌توانید در ویدئویی که در ادامه می‌گذارم دریابید.

بخش اوّل: خوانش در نسخه‌ی دوبله‌ی پخش‌شده در ایران. بخش دوّم: خوانش، آنچنان که در نسخه‌ی عربیِ فیلم بوده است. بخش سوّم: محمود یاسین در هنگام دکلمه‌ی بخشی از شعر «رودِ غم‌ها» از شاعر مشهورِ سوری نزار قبانی (+) :

عيناكِ .. كنهريْ أحزانِ

نهريْ موسيقى حَمَلاني لوراء .. وراء الأزمانِ

نهري موسيقى قد ضاعا سيَّدتي .. ثم أضاعاني

عيناك .. وتبغي .. وكحولي

والقدَحُ العاشرُ أعماني

سُفُني في المرفأ باكيةٌ .. تتمزّقُ فوقَ الخُلـْجانِ

وأنا في المقعد محترقٌ .. نيراني تاكلُ نيراني

ترجمه‌ی فارسی از حسین جنت‌مکان (+)

چشمانت چون رود غم‌هاست

دو رود آهنگین که مرا با خود می‌برند

به فراسوی زمان‌ها

دو رود آهنگین و گم‌گشته، بانوی من!

که مرا نیز گم کرده‌اند!

چشمانت

توتون و شراب من!

و آن جام دَهُم که مرا کور می‌کند

کشتی‌هایم در بندرها گریانند

و بر خلیج‌ها در هم می‌شکنند

و من بر این صندلی می‌سوزم

در آتشی که آتشم را می‌بلعد

برخی از فیلم های این دو انسانِ تکرارنشدنی را بعد از 80 سال هنوز می توان بارها دید و  لذت برد.

به تازگی هم فیلم زیبایی از زندگی واقعی این دو نفر با نام 2019  Stan and Ollie ساخته شده که رابطه جالب بین این دو انسان دوست داشتنی را به خوبی بازگو می کند. نسخه اصلی و دوبله شده این فیلم را می توانید در اینترنت و آپارات پیدا کنید.

و اما فیلم زیر ( استادان رقص ) یکی از فیلم های کمتر دیده شده این زوج دوست داشتنی تاریخ سینماست که با کیفیت ِتصویر HD و صدای دوبله  عالی در دسترس قرار گرفته و امیدوارم آخر هفته خوبی را برای شما رقم بزند.

ببینید و لذت ببرید:

https://www.youtube.com/watch?v=PyQ9BXuiSqI

( بعد از کپی کردن لینک در جای دیگر , فاصله بین حروف را حذف کنید )

"كلينت ايستوود"

(31 مه 1930)

******************************

سرجيو لئونه و كلينت ايستوود در پشت صحنه فيلم (به خاطر يك مشت دلار) 1964

*******************************************

پشت صحنه فيلم (خوب، بد، زشت) 1966

***************************************************

در حال اسكيت بورد سواري در خيابان هاي رم 1964

************************************************

كلينت ايستوود و مريل استريپ

*************************************

به همراه پسرش اسكات ايستوود در پشت صحنه فيلم sully

*******************************************

****************************************

گذر زمان

 بعد از دیدن فیلم آمدم که در تاپیک براندو یادی از او در این نقش  کنم که دیدم ای دل غافل ! 

چطور ممکن است 6 سال از شروع به کار کافه گذشته باشد  اما هنوز هیچ تاپیکی برای غول بازیگری سینمای کلاسیک ایجاد نکرده باشیم ؟!

 ...درگذشت رابین ویلیامز تکان دهنده و ناگوار اما، یاد و خاطره اش در فیلم های باشکوه و با ارزش او برای همیشه با ما خواهد بود.

با بسیاری از فیلم های او خاطره داریم و در شادی ها و غم هایش در نقش هایی شگفت آور و زیبا همراه بوده ایم.

رابین یک بازگیر کلاسیک و بی همانند است.

این بخش، شایسته ی نگاه شیفتگان سینمای زیبای او و بیان خاطره ها و نقد و بررسی آثار اوست.

انجمن شاعران مرده از آن گونه فیلم هایی است که به معضل بزرگ آموزش و پرورش و آسیب هایی که از سوی آن متوجه نسل فرداست می پردازد.

این فیلم واقع گرا، پر ارزش و جاویدان است و هر آموزگاری باید آن را ببیند و فرایند آموزش خود را با معلمین آن بسنجد.

بازی رابین در این فیلم تکان دهنده و بسیار اثرگذار است.

در این پیوند، بخش کوتاه بسیار زیبایی از این فیلم را با برگردان فارسی به دوستان هم کافه ای پیشکش می نمایم.

انجمن شاعران مرده!

جوزف فرانک کیتون ششم ملقب به باستر در 4 اکتبر 1885 دیده به جهان گشود سالرزو تولدش مصادف بود با شکل گیری سینما به شکلی که امروزه آن را هنر هفتم مینامند باستر در خانواده ای هنرمند به دنیا آمد وقتی 6 ماهه بود از چند پله سقوط کرد به همین دلیل لقب باستر به معنای عجیب را به وی اعطاء کردند.
گرچه داستان دیگری در باب وی گفته شده که بیشتر به افسانه میماند اما شنیدن آن خالی از لطف نیست او در دو سالگی به همراه پدر و مادرش در خیابان قدم میزده که باد شدیدی وزیدن میگیرد باد کیتون را از پدر و مادر جدا ساخته در دو سه خیابان آن طرف تر به زمین میزند وقتی پدر و مادرش هراسان به دنبال او به این در آن در میزدنند پسرشان را در حال بازی در چند خیابان آنطرف تر میابند.گرچه باور این قصه کمی سخت است اما مطمئنا کیتون را میتوان بدلکارترین بازیگر سینما دانست.
وی بدن نرم و انعطاف پذیرش را از پدر و مادرش به ارث برده بود موهبتی که در آینده در فیلمهایش به کمکش آمد و او را تبدیل به بزرگترین بازیگر_کارگردانی کرد که بدلکار فیلمهایش نیز خودش بود.
اولین نمایش باستر کیتون در سه سالگی به همراه والدینش به روی صحنه رفت آنها گروهی 3 نفره را به نام گروه کیتون ها تشکیل دادند و نمایشهایی کوتاه را به همراه رقص و آواز برای بینندگان اجرا میکردند.
تولد و رشد در خانواده ای هنرمند باستر را به آینده ای سوق داد که امروزه از وی به عنوان یکی از بزرگترین و تاثیر گذارترین چهره های دوران صامت یاد شود.
وی تا سالها زیر سایه بازیگر هم عصر خود چارلی چاپلین میزیست اما بر خلاف او هیچگاه در رفاه و آسایش زندگی نکرد و شاید بتوان چهره همیشه غمگین و سردش را به سختی هایی که در عمرکوتاهش گذراند مربوط دانست.
چهره سرد و سنگی بدنی نرم و جنب و جوش وصف ناپذیر کیتون وی را در یادها ماندگار ساخت از بهترین فیلمهای کوتاه کیتون که تنها 20 دقیقه زمان دارد میتوان به (یک هفته) اشاره کرد اثری به یاد ماندنی از مردی که قصد دارد تازه عروسش را به خانه بخت ببرد اما طوفان موجب خرابی خانه شان میشود کیتون که تمام حرکات اکشن این فیلم را خودش انجام داده توانسته یکی از بدعت ها و رسم شکنی های سینما را در این (یک هفته) به نمایش گذارد آنجا که زنش در حمام تن خود را میشوید و دستی خارج از کادر وارد شده جلوی لنز دوربین را میگیرد و بعد از اتمام استحمام دست کنار رفته و با خنده شیطنت آمیز کاراکتر زن مواجه میشویم بی شک این تمحید یکی از اولین و بهترین خود سانسوری های سینماست که به شکلی جالب سانسور در فیلمهای آنزمان هالیوود را مورد تمسخرقرار میدهد.
با گذشت زمان کیتون شروع به ساخت فیلمهای بلندی کرد که از بهترین آنها میتوان به ژنرال اشاره نمود شرح روایی اثر در رابطه با لوکوموتیو ران جوانیست که ناخواسته متوجه توطئه شمالی ها برای ربودن قطار جنوبی ها شده و خود به تنهایی از جان مایه گذاشته و قطار را باز پس میگیرد.قاب بندی ها,کمدی اسلپ استیک و بازی خیره کننده کیتون این اثر را به یکی از ماندگارترین آثار سینمای صامت بدل کرده است.
باستر همچنین آثاری ماندگار از جمله شرلوک جوان,دریانورد,هفت شانس را در کارنامه هنری خود دارد.
دریانورد داستان میلیونر جوان و تنبلیست که از انجام کارهای روزمره خود نیز سر,باز میزند بر حسب اتفاقاتی با دخترک جوانی در یک کشتی محبوس شده و در دریا سرگردان میشوند حال این دو که هیچ چیز از زندگی و شرایط سخت آن نمیدانند باید با شرایط دشوارمحیط,خود را وفق داده و از پس مشکلات ریز و درشت بر آیند کیتون جسور در سکانسی از فیلم لباس غواصی بر تن کرده و به عمق آب میرود این جسارت و شجاعت ستودنی کیتون در اکثر فیلمهایش نمود داشته در ادامه کیتون و دخترک با مردمی از جزیره آدمخواران درگیر میشوند و لحظات شاد و مفرحی را برای مخاطب رقم میزنند.
از دیگر آثار مشهور او میتوان به هفت شانس اشاره کرد شاید باستر بیشترین دوندگی ها را در این فیلمش به نمایش گذاشته باشد ماجرا از این قرار است که اگر کیتون تا ساعت هفت همان روز با دختری ازدواج کند هفت میلیون دلار ارثیه میبرد اما کیتون که در بیان احساسات عواطفش ناتوانست نمیتواند از دختر مورد علاقه خود خواستگاری کرده بنابراین یک آگهی ازدواج را در روزنامه چاپ میکند و زنان ترشیده بسیاری برای ازدواج با باستر در کلیسا صف میکشند صحنه های تعقیب و گریز باستر و زنان در خیابان بسیار خاطره انگیز و دیدنی مینماید بیادماندنی ترین و مهم ترین سکانس فیلم بدون شک سکانس تغییر فصلها در اثرست جایی که کیتون و محبوبه اش روی نیمکتی در پارک نشسته اند و شاهد تغییر فصول میباشیم این تغییر فصول به بیننده نشان میدهد که یک سال از رابطه وعشق این دو به هم میگذرد اما ارتباطشان هنوز سرانجامی نداشته از این تمحید تغییر فصول کیتون بعدها در آثار کارگردانان بسیاری استفاده شد.

متاسفانه کیتون همیشه در اوج نبود وی نیز همانند بسیاری از کارگردانان هم عصر خود به دلیل تحت فشار قرار گرفتن توسط کمپانی های فیلمسازی بالاخره در دام آنها گرفتار آمد و با مترو گلدین مایر قرار دادی بست که از این قرار داد میتوان به حکم نابودی خلاقیت و استعداد باستر کیتون نام برد.
فشار تهیه کنندگان کمپانی هرنوع بدعت و خلاقیت را از کارگردانان سلب میکرد و کیتون نیز از این امر مستثنا نبود کیتون که در زندگی زناشویی هم دچار مشکلات عدیده ای گشته دچار ورشکستگی شد و همسرش نیز از وی تقاضای طلاق کرد مدتی بعد کمپانی از سر دلسوزی و ترحم بار دیگر قراردادی را با باستر امضا کرد و با پرداخت مبلغی ناچیز اورا در اختیار گرفت.
اما افسوس که کیتون دهه بیست دیگر هیچ گاه تکرار نشد البته باستر در چندین فیلم بلند ناطق حضور داشت اما به هیچ وجه نتوانست موفقیتهای گذشته اش را تکرار کند شاید حضور کوتاه و چند دقیقه ای وی در فیلم سانست بلوار گواهی بر زندگی واقعی او در دهه 50 باشد بازیگری که در گوشه ای رها گشته بود در تنهایی و مشکلات خویش روزگار میگذراند اینبار زندگی کیتون نیز همانند صورتش سنگی مینمود.
این مرد بزرگ در سال 1966 براثر ابتلا به بیماری سرطان ریه جان به جان آفرین تسلیم کرد مردی که در هیچ فیلمش نخندیده بود با روی باز پذیرای فرشته مرگ گردید تا آخرین نمایش زندگیش را به پایان رساند.
یادش گرامی

vifoxs

"فیلم به سان رویاست, به سان موسیقی. هیچ هنری نمی تواند همانند فیلم از وجدان ما عبور کند و بی واسطه به احساسات ما راه یابد؛ به جایی در عمق تاریک خانه ی روح مان." اینگمار برگمان

این جستار به بررسی زندگی و نقد آثار اینگمار برگمان, یکی از تاثیرگذارترین چهره های هنر هفتم, اختصاص دارد که طی چندین دهه فعالیت هنری آثاری نامیرا و تفکربرانگیز را میهمان پرده ی سینماهای دنیا کرد و تاثیری شگرف بر روی تماشاگران صاحب اندیشه و هم چنین کارگردان های طراز اول دنیا داشت. در قدم اول شرح مختصری از زندگی این هنرمند تقدیم حضور دوستان می گردد تا هم سیری اجمالی بر دستاوردها و کارنامه ی هنری این کارگردان مولف سینما داشته باشیم و هم زمینه ی مناسب برای بررسی آثار او فراهم آید؛ هنرمندی که در وصف خود می گفت:

"من به خوبی از هویت دوگانه ی خویش آگاه ام: یکی من مشهور که به شدت تحت کنترل بوده و همه چیز او برنامه ریزی شده است و ایمن و دیگری من ناشناخته که می تواند بسیار ناخوشایند باشد. من فکر می کنم این بخش از وجود من مسئول تمامی کارهای خلاقانه من است, بُعدی که با کودک درون ام ارتباط دارد. او منطقی نیست, دمدمی مزاج است و بی نهایت احساساتی. شاید این پاره ی وجود من, نه مردانه, که زنانه باشد."

پی نوشت: عنوان جستار از نام کتابی نوشته جئوفری مک ناب گرفته شده که در آینده ترجمه ی فرازهایی از این کتاب تقدیم حضور دوستان خواهد شد.

مریلین مونرو یکی از مشهور ترین ستاره های سینما بود که با وجود اینکه بیش از 50 سال از مرگش میگذرد هنوز یک نام مطرح است. احتمالا بیش از هر ستاره ای در موردش عکس و مطلب منتشر شده است . رنگ پلاتینی موهایش ، خنده هایش ، اندام زیبا و حرکاتش ، عمر کوتاه و نحوه مرگش و شایعات پیرامون آن ، همه و همه از او شخصیتی استثنایی و محبوب ساخته اند که معبود هزاران هزار پیر و جوان و زن و مرد شده است و نه تنها مردم عادی بلکه سیاستمداران ، ورزشکاران و هنرمندان بسیاری را نیز واله و شیدای خود ساخته است. سینمای دهه 50 به طور کامل در تسخیر او بود و بسیاری دیدن او را در سینما به هر چیز دیگری ترجیح میدادند . 

او در 29 فیلم بازی کرد که اکثر آنها بر خلاف زندگی کوتاه و غمبارش پایان خوشی داشتند. صحنه بالا رفتن پیراهنش در فیلم خارش هفت ساله یکی از معروفترین سکانس های سینمایی تاریخ سینما محسوب می شود.

داستان خودکشی مشکوک این ستاره مثل تراژدی های شکسپیر غم انگیز و دردناک است. مریلین مونرو یک شمایل است . یک اسطوره . یک افسانه . اما این زن واقعا که بود؟ پشت لبخند زیبایش چه افکاری نهفته بود؟ چرا کسی نتوانست به درون او راه یابد؟

در این تاپیک سعی خواهم کرد زندگی شخصی و هنری مریلین مونرو را موشکافانه مورد بررسی قرار دهم . امیدوارم حاصل ساعتها تحقیق و ترجمه و مطالعه  ، مقبول نظر دوستان واقع گردد.

حتما شنیدید که سر آغاز ورود اوا گاردنر به دنیای پر زرق و برق هالیوود عکسی از او بود که در پشت ویترین یک عکاسی قرار گرفت.

من همیشه تصور می کنم که اون عکس چنین عکسی بوده.

خوشحالم اولین فیلمی که از اوا دیدم برفهای کلیمانجارو بود چون هم فیلم و هم بازی او آنقدر قوی بود که به یکی از بازیگران محبوب من تبدیل شد.شاید اگر اولین بار او رو در فیلمی مثل قاتلین میدیدم تا این اندازه نظرم رو جلب نمی کرد.به نظر من اوا به عنوان یک بازیگر جدی گرفته نشد و در فیلمهای سطحی بسیاری ظاهر شد در حالی که  در آثاری چون موگامبو,کنتس پا برهنه, برفهای کلیمانجارو و شب ایگوانا به خوبی قریحه و استعدادش رو در زمینه ی بازیگری به نمایش گذاشت.

عکسهای زیر رو تقدیم میکنم به دوستداران اوا گاردنر کسی که زمانی به عنوان زیباترین هنرپیشه‌ تاریخ هالیوود انتخاب شد.

 فکر میکنم چهره ی اوا به خاطر سه شکست پیاپی در ازدواج خیلی زود شکسته شد.اوا از هیچ یک از ازدواج‌هایش کودکی نداشت.او پس از آخرین طلاقش دلزده و خسته از هالیوود آمریکا را به مقصد اسپانیا ترک کرد.میخواستم عکسی از دوران میانسالی اوا بذارم اما به قول سروان رنو آدم وقتی چهره ی این ستارگان زیبا رو در سن پیری میبینه واقعا دلش میگیره.

جایی خونده بودم هنگام‌ مرگ اوا از میان چهره‌های سرشناس‌ هالیوود،تنها گریگوری پک-همبازی سابق او -بر مزارش حضور داشت.

پ.ن:ممنون از سروان رنوی مهربان و Classic عزیز که اجازه دادند من این تاپیک رو ایجاد کنم.

سلام،این تاپیک رو بنده با اجازه دوستان قصد دارم به اورسون ولز ،اسطوره سینمای کلاسیک اختصاص بدم.همگی با ایشون آشنایی دارید.علاقه ویژه من به او در نام کاربریم هویداست.دیدم در این محفل که صحبت از خیلی قدیمیهای سینما میشه حیفه نامی از کسی نباشه که نگرش و تحوّلی اساسی در فیلم سازی رو رواج داد...خلاصه من در حدّی نیستم که راجع به این نابغه نظر بدم و احتیاجی به تعریف من از نخبگی او در امر رادیو،کارگردانی،بازیگری،ایده های تصویربرداری و ... نیست؛به نظرم دوستان اطّلاعات خوبی درباره این سینماگر دارن،خوشحال میشم بنویسید...

مسعود کیمیایی از آن دسته "انسانهای" خاصی است که فکری منحصر به خودش را در ذهن و باری شاید مسئولیتی را بر دوش دارد... شاید باقیمانده جوانان تهران قدیم یا نه جوانانی رفیق دوست و مرد و لوطی صفت به معنای واقعی کلمه نه صرفا قداره بندی و سبیل از بناگوش دررفته و زورگویی و مفت خوری...

رفاقت گمشدۀ اوست و مرام و انسانیت را به زبان خودش به پرده می آورد... حال، یکی بر سبکش خرده می گیرد و یکی بر زبانش... یکی از عدم انطباق زمان فیلمهایش با دوره و زمانه فعلی می نالد و دیگری غیرواقعی بودنش را به سخره می گیرد.... قانون در فیلمهای او قانون فرد است نه جمع.... حکم را دل می دهد بعد مغز.... و برخورد مخاطب، یا عاشقش می شوی یا فراری می شوی از دنیایش... مردان تنها، دل آزرده، چهره ای عبوس و روحی آسیب پذیر قهرمانان همیشگی اویند.... تورا با خود به خلوتی می کشند که آزارت می دهد پا به پایشان گاه زجر می کشی و درخود فرو می ریزی، تحقیر می شوی، فریادت به پشیزی نمی ارزد و باز دوست داری مردانه سرت را بالا بگیری..... دوست داری همچنان سایۀ سرت سایه باشد و بر سری بزرگوارانه بیفتد، دوست داری هنوز مرد باشی و یکی را در زیر بال و پرت بگیری، دوست داری هنوز به نامت قسم بخورند دوست داری به حرمتت زنگ زورخانه ای به صدا دربیاید و با نامت آهی بلند کشیده شود که فلانی عجب ابرمردی بود و ...

دنیایش را دوست دارم هرچند زن هستم اما زنان کیمیایی هم چندان بی عرضه و بی دست و پا جلوه نمی کنند شاید مظلوم ترینشان دخترک بینوای قیصر بود که باید می مرد تا فرمان و قیصری شکل گیرند.... زن همیشه جایگاه والای معشوق بودنش را در دنیای کیمیایی حفظ می کند... موجودی عزیز همچون رویاهایی که دوایی می نگارد... اصولا این نسل رویابینهای بزرگی هستند.... یادش بخیر.... یاد آن مقاله های جنجالی بر سر قیصر و بعد دفاع جانانۀ دوایی.....

مرحوم هوشنگ طاهری منتقد فیلم نوشته بود: "قیصر بدون شک ارتجاعی ترین فیلمی است که تاکنون در تاریخ سینمای ایران ساخته شده، کیمیایی...درست در حساسترین لحظه ای که سینمای مبتذل بومی ما در آخرین مراحل حیات خود دست و پا می زند و می رود که به یکباره در ابتذال روزافزون خود خفه شود، به یاری اش می شتابد و با انتخاب موضوعی اشک انگیز و پرداختی احساساتی، بار دیگر حیاتی نو به این کالبد فاسد می دهد. حیاتی که بقایش ازنظر تاریخی شاید به اندازۀ استقامت حباب هوای روی آب باشد...کاش کیمیایی با دید و بینش وسیعتری (که قطعا باید در اپرای اسکالای میلان، میدان ترافالگار لندن و کافه های پیاده روی پاریس کسب می کرد!) دست به کار سینما میزد تا لااقل امروز می دانست که دیگر دوران قهرمان پروری چه در سینما و چه در ادبیات سپری شده است."

 و پرویز دوایی به دفاع از قیصر برخاسته و خطاب به طاهری نوشته بود: "... من شما را ملامت نمی کنم آقای مهندس عزیزم. درک عواملی که بر تیپ و طبقۀ کیمیایی می گذرد، برای نوع شما خیلی مشکل است... درک این احوالات برای کسی که ته دلش هرگز خالی نبوده است، که حقوق ماهی پنج هزار تومان به بالا مثل کوه پشت سرش دائم ایستاده بوده، برای کسی که دردهای بیافرایی، ویتنامی، را با لقمه های کباب قزل آلا قورت می دهد و جهان بینی هنری خود را از پشت گیلاس لیکور طلایی رنگ حاصل کرده است... من به امثال شما حق می دهم! از ورای نغمه های پرشکوه فوک "باخ" صدای نالۀ قیصر به گوش امثال شما هرگز نخواهد رسید...!" (مجله فیلم شماره 240)

یادم نیست دوایی گفته بود یا شخص دیگر که جوانی که تجربۀ ماءالشعیر دارد، اصولا از جهان کیمیایی چیز  زیادی درک نخواهد کرد...! اینهم مربوط به تجربۀ نسل جوان امروز وتفاوت غریبش با نسل دیروز است....دیروزهایی که آبجوخوری جزء ارکان لاینفک زندگی جوانان بود، دعواهای میخانه و زد و خورد کافه و کاباره ای و دنیای عجیب بالا شهری ها و پایین شهری ها که البته هنوزهم هست و هنوز هم کیمیایی فیلم می سازد و هنوز هم مخاطبش هم مردان موی سپیدکرده اند و هم جوانان پرنشاط امروز...

دنیای خاصی که نمی توان کم عمقی را به آن نسبت داد، دنیای کیمیایی گاه آدم را به یاد کتابهای صمدبهرنگی می اندازد و گاه تنهایی هایی از نوع هدایت... اینکه مطالعات او بیشتر به چه شکل بوده است، اینکه جایگاه موسیقی متن شگفت انگیز فیلمهایش که عجیب به جا و درست ساخته و برفیلم می نشینند کجاست و اینکه چرا او با این آهنگسازان یا خوانندگان کار می کرده و می کند و... ؛ همه می توانند موضوع صحبت باشند برای رد یا قبول وی.... به شخصه دنیای عجیبش را دوست دارم... از قویترین دیالوگ نویسهای ایران می شمارمش و دوست ندارم از کنارش ساده بگذرم که متعلق به نسل ما نیست... نه... کیمیایی هنوز هم فیلم می سازد هنوز هم مشتاقانش صف می کشند تا ردپاها و امضاهای عجیبش که گویی لجبازانه هنوز آنها را وصلۀ فیلمهایش می کند در فیلم بیابند و با آن زندگی کنند... اگر رضاموتوری رفت، سلطان آمد.... اگر داش آکل و مردانگی اش از خاطره ها پاک شدند نوری سرب را تقدیم دوستدارانش کرد و اگر منفرد زاده دیگر برای فیلمهایش آهنگ نمی سازد تا بود با بیات کار کرد و همچنان جزء لاینفک فیلمهایش زخم بود، چاقو بود، مردانگی بود و رفاقت......

به سلامتی سه تن!

 بامهر... بانو

*عنوان تالار برگرفته از مقاله ای از حمیدرضا صدر می باشد.

متولد نیویورک سیتی. پدرش طراح لباس بود. در نوجوانی از خانه گریخت و به دریاها عزیمت کرد. سپس گاوچران شد و در کار راندن گله های اسب در مکزیکو تگزاس و مونتانا کار کرد. در سال 1910 در چند نمایشنامه ظاهر شد.

در سال 1912 به عنوان بازیگر و همچنین دستیار گریفیث از طریق استودیوی (( بیوگراف)) به سینما راه یافت. گریفث نخستین فرصت کارگردانی را به او داد تا به اتفاق کریستی کابان فیلم زندگی ژنرال وی یا را در سال 1914 بسازد.

یکی از مهمترین نقشهایش بازی در فیلم پیدایش یک ملت ساخته گریفیث است . متعاقبا گاه و بیگاه در فیمها بازی میکرد ولی سرسپردگی , مداومت و مهارت وی در کارگردانی در 25 سال بعد سبب شد یکی از کارگردانان شاخص هالیوود شود.

او روایتگری صادق بود و آثاری سلیس و روان و بدون پیچیدگی آفرید که تاکید بر ایجاد سرگرمی داشت. انواع فیلمهای درام ساخت که آمیخته با لحظاتی حاکی از نبوغ توام با ظرافت اوست.

در سال 1929 در هنگام ساختن نخستین فیلم ناطق خارج از استودیو هالیوود یک چشم خود را از دست داد و از آن پس همیشه چشم بندی چشم چپ او را می پوشاند. والش آخرین فیلم خود را در سال 1964 ساخت.

.

بازیگری سخت‌کوش که اندیشه، نگاه و حساسیت‌هایش، قابل درک است. یک نام: آلن دلون، شخصیتی نگران، پرجنب و جوش و انسان‌گرا. پسری با چهره‌ای زیبا، نوعی رویای آمریکایی. بازیگری وظیفه‌شناش، منضبط و منحصربفرد. دلون، چه با ظاهر یک قهرمان و یا ضدقهرمان. چه در نقش یک پلیس و یا یک گنگستر، او همیشه موفق است. دلون، بازیگری است که با وجود اینکه سال‌هاست از دوران اوج‌اش فاصله گرفته، اما باز هم در یادها مانده است و هنوز دوست‌داشتنی است. هنوز هم شخصیت او بر تماشاگر تاثیر شگرف می‌گذارد. تصویر دلون هیچگاه از بین نمی‌رود! شاید دلون، اینک یک خاطره باشد. اما خاطره‌ای است فراموش‌نشدنی. او را هرگز نمی‌توان فراموش کرد. خاطره او در ذهن سینماگران و تماشاگران حک شده است. دلون، بازیگران تمام دوران است.

در کارنامه سینمایی دلون، بیش از 70 فیلم به چشم می‌خورد که در میان این فیلم‌ها، می‌توان حداقل، 10 فیلم ماندگار را دید، که این در نوع خودش منحصربفرد است. زیرا کمتر بازیگری در سینما وجود دارد که در پرونده کاری‌اش، فیلم‌های ماندگار زیادی داشته باشد. آلن دلون، بازیگری است که به قول خودش به طور کاملا اتفاقی وارد سینما شده است. اما مسیری را که او در سینما پیموده، قابل ستایش است و نشان می‌دهد که او تمام وجودش را وقف سینما نموده و به این مسیری که انتخاب کرده وفادار بوده است. دلون، در سال‌های 1959، و اوایل سال‌های دهه 60- به عنوان یک بازیگر شناخته شده پا به سینمای فرانسه نهاد. سال 1959، فیلم «آفتاب سوزان» به کارگردانی رنه کلمان، حضور تاثیرگذاری دارد و سپس بعد از آن در سال 1960، در فیلم برجسته‌ای از لوکینو ویسکونتی یعنی «روکو و برادرانش» می‌درخشد. هر دو فیلم از بهترین‌های کارنامه‌اش است و این در حالی است که دو سال دیگر مانده تا در فیلم بزرگ دیگری از «ویسکونتی» حضور یابد. دلون، در فیلم «یوزپلنگ» می‌درخشد و به زیبایی در برابر بازیگری قدرتمند همچون برت لنکستر ایفای نقش می‌کند. «یوزپلنگ» نخل طلای جشنواره کن را به دست می‌آورد که بی‌شک از بهترین فیلم‌های تاریخ سینماست. دلون، دیگر پس از این فیلم به یکی از ستارگان سینمای فرانسه تبدیل می‌شود. حضور در فیلم «کسوف» شاهکاری از میکل آنجلو آنتونیونی برای دلون بسیار ارزشمند بود. شخصیت غم‌انگیز دلون، بهترین انتخاب برای ایفای نقشی بود که در دنیای پوچی و تنهایی بسر می‌برد.

حضور دلون، در دنیای سینما را نیز به نوعی می‌توان آمیزه‌ای از دوستی و رفاقت با تعدادی کارگردان و بازیگر صاحب اعتبار دانست. به طور مثال همکاری دلون با رنه کلمان؛ که همیشه از او به عنوان استاد خود یاد می‌کند و به عنوان کسی که راه را برایش هموار نموده. فیلم‌های «آفتاب سوزان» 1959، «چه لذتی دارد زندگی» 1961، «آدم‌های گربه صفت» 1963، «آیا پاریس می‌سوزد» 1967، از فیلم‌های است که دلون با رنه کلمان همکاری داشته است که در پیشرفت کاری برای دلون، تاثیر داشته‌اند. حضورش در کنار بازیگر بزرگی همچون ژان گابن در چند فیلم خوب، و همکاری با فیلمسازان مطرح دیگری همچون: ژاک دوره، هانری ورنوی، والریو زورلینی، فولکر شولندروف، ژان لوک گدار، لویی مال، جوزف لوزی و آلن کاوالیه، بخشی از کارنامه پربار او را تشکیل می‌دهند. اما بازی او در چند فیلم ژان پیر ملویل از او شخصیتی ماندگار و متفاوت به وجود آورد. مهمترین حضور دلون را می‌توان در فیلم «سامورایی» نام برد. شخصیت آلن دلون در نقش جف کاستلو در فیلم «سامورایی» با آن سیمای غم‌انگیز و منزوی، با آن کلاه و بارانی، چنان شکل گرفته است که تجسم این نقش بدون حضور دلون تا ابد غیرممکن است و دلون این را مدیون یک شخصیت بزرگ است و آن کسی نیست جز ژان پیر ملویل. در کنار این نقش ماندگار، دلون، سال‌ها بعد در فیلمی از جوزف لوزی به نام «آقای کلاین» ایفای نقش می‌کند. دلون در «آقای کلاین» بار دیگر هنر بازیگری‌اش را به نمایش می‌گذارد و در نقش شخصیتی که دچار بحران هویت شده، فوق‌العاده ظاهر می‌شود. دلون با این نقش و در کنار جف کاستلوی «سامورایی»، یکی از درخشان‌ترین بازی‌های عمرش را ارائه می‌دهد.

اگر تاریخ سینما را دوره کنیم، ستارگان بی‌شماری را خواهیم دید که پس از سال‌ها درخشش در دنیای سینما، تلالوشان را از دست داده‌اند. اما برخی از این ستارگان، تاثیر خاصی بر هنر سینما گذاشته‌اند. آلن دلون یکی از این ستارگان است. سال‌هاست که او را روی پرده رویایی سینما ندیده‌ایم. اما چرا با این وجود اینک نیز هنگامی که تصویری از او را می‌بینیم برای‌مان شگفت‌انگیز است؟! چیزی در او نهفته است که همه‌ی ما را به رویا وا می‌دارد.

«من همیشه آدم تنهایی بوده‌ام. آگاه یا ناخودآگاه. ژان پیرملویل و دیگران متوجه این موضوع بودند، به همین خاطر این موضوع در فیلم‌هایم حس می‌شود. در واقع من همان سامورایی هستم، اما کاملا غیرعادی و ناخودآگاه.» - آلن دلون

با شنیدن نام آنتونی هاپکینز اول از همه به یاد کدام کاراکترش می افتید؟ دکتر هانیبال لکتر آدمخوار فیلم سکوت بره ها. باشنیدن نام جک نیکلسون به یاد کدام فیلم وی می افتید؟ فیلم تلالو. ما  بعضی از بازیگران تاریخ سینما را با نقشهای شریرانه ای که ایفا کرده اند به یاد می آوریم. بازیگرانی که نفرت و بیزاری مردم را به جان خریدند تا ما از دیدن فیلم لذت ببریم. بدون مشاهده رذالت وپستی این بازیگران درفیلم ها ، اعمال قهرمانانه و درست کارانه "آدم خوبه" فیلم معنا پیدا نمی کرد. اگر سرگرد اشتراسر فیلم کازابلانکا نبود، ریک محبوب قلبهای ما نمیشد. اگر جوکر وجود نداشت بتمن ، قهرمان بی مصرف و بیکاره ای بیش نبود. این بخش ادای دینی است به تمام ستاره های شرور فیلمهای تاریخ سینما از ابتدا تا کنون که سهم عمده ای در حظ وافر ما از فیلم دیدن داشتند. امیدوارم دوستان مرا در این راه یاری دهند که بدون همکاری اساتید این کافه ، این تاپیک به انجام نمیرسد.

کنراد وید (1943-1893):

اولین خبیث سینمایی که در اینجا در موردش صحبت می کنیم، کسیست که هم در دوران سینمای صامت و هم بعدا در سینمای ناطق بازیهای خوبی را در نقشهای شریرانه از خود نشان داد. کنراد وید بازیگر انگلیسی و آلمانی الاصل دوران سینمای صامت آلمان ، در برلین متولد شد و در طول عمر نسبتا کوتاهش در بیش از 100 فیلم ظاهر شد. در آلمان پبشرفت سریع و محسوسی داشت. آلمان همانند شوروی سابق در آن زمان پیشگام سینمای هنری و تجربی محسوب میشد. در آن زمان در آلمان یک استودیوی فیلم پیشرفته و مجهز (UFA) وجود داشت و فیلمسازان آن ، سینما را به عنوان هنری منحصر بفرد و بی همتا ، چون بت ستایش می کردند. بنابراین در آنجا ، فضای خوبی برای پیشرفت کنراد مهیا بود. وی در این استودیو در فیلمهای متعدد ،نقشهای زیبا و مختلفی به اجرا گذاشت ؛ از شیطان و شوپن گرفته تا دکتر جکیل و مستر هاید.

 در آن زمان سینمای آلمان همچون هنر نقاشیش ، درگیر "اکسپرسیونیزم" بود. فیلمها دارای صحنه های پرکنتراست، پر از جلوه و با موضوعات ترسناک بودند. همه جا صحبت از ترس و واهمه های پس از جنگ(جهانی اول) و موقعیت آن دوران آلمان بود و مسلما هیچ فیلمی ، همانند و به زیبایی مطب دکتر کالیگاری نمیتواند شرایط آن زمان آلمان را نشان دهد. در این فیلم ، کنراد نقش یک خوابگرد روبات گونۀ شریر و فاسد و جنایتکار را داشت. این فیلم آئینه تمام نمای سینمای آن روزگار آلمان است.

  ... مطب دکتر کالیگاری

یکسال قبل از آن در سال 1919 ، کنراد در فیلم متفاوت از دیگران به کارگردانی ماگنوس هرشفلد بازی کرد. وی در این فیلم به نقش همجنس بازی ظاهر شد که احتمالا اولین کاراکتر همجنس باز تاریخ سینما محسوب می شود.

در سال 1926،وی با بازی در فیلم محصل پراگ بیش از پیش شناخته شد و با این فیلم توجه هالیوود را نیز به خود جلب کرد. هالیوود تازه داشت تحت تاثیر سبک امپرسیونیزم آلمان قرار می گرفت و مشتاق بود مردی را که عصاره زیبائی شناسانه این سبک بود، به سوی خود بکشاند.

کنراد در سال 1927 در فیلم ولگرد محبوب در نقش لوئی یازدهم ظاهرشد و یک سال بعد در فیلم مردی که می خندد ایفای نقش کرد. در این فیلم که برمبنای اثری از ویکتورهوگو ساخته شده بود ، کنراد نقش یک بازیگر سیرک را بازی میکرد که روی صورتش پوزخندی همیشگی حک شده بود! کنراد وید در سال 1931 در فیلم راسپوتین ظاهر گشت.

پس از روی کار آمدن حکومت رایش سوم در آلمان ، کنراد که مخالف نازی ها (و به روایتی یهودی )بود مجبور شد در سال 1933 با نوعروس یهودیش به انگلستان پناهنده شود و مقیم آنجا شود. در انگلستان هم در چند فیلم منجمله سه فیلم به کارگردانی مایکل پاول بازی کرد : جاسوس سیاه پوش(1939) ، قاچاق(1939) و دزد بغداد(1940) که در آن به نقش جادوگر بدجنس و شریری ظاهر شد. در اکثر فیلمهائی که وید در بریتانیا بازی کرد ترس و وحشت از جنگ قریب الوقوع جهانی دوم به نوعی به چشم میخورد.

  ... جاسوس سیاه پوش

در سال 1942 وید به آمریکا رفت و در هالیوود کارش را ادامه داد. شناخته ترین فیلمهایش ، همانهائی بودند که در هالیوود ساخته شد ، موقعی که جادوی صدا و دیالوگ ، موجب تولد عصر نوین سینما شد و کنراد وید نیز در این دوران طلائی هالیوود ، سهمی به سزا داشت و در تعدادی از تحسین شده ترین و محبوب ترین فیلمهای آن دوران ظاهر شد. جالب اینجاست که با وجود تنفر کنراد وید از نازیها، در خیلی از فیلمها او در نقش نازی ها به ایفای نقش پرداخت که ماندنی ترین آنها نقش سرگرد اشتراسر در فیلم کازابلانکا است، یک افسر اس اس خشن و بیرحم که در نهایت توسط ریک کشته میشود.

  ... کازابلانکا

در همان سال او در فیلم دیگری هم به نقش یک نازی ظاهر شد: مامور نازی که وید در این فیلم کاراکتر دوگانه داشت ،یک مامور نازی و برادر دوقلویش. در طول جنگ جهانی دوم نیز ، وید در فیلمهای متعددی بازی کرد؛ منجمله : چهره یک زن(1941)، مردی در زندگی آن زن(1941)، صفیری در تاریکی(1941)، سراسر شب(1942 ، همراه با همفری بوگارت) و آخرین فیلمش مظنون(1943) که نقش کنت جسور و خطرناکی را بازی میکرد که خشم خود را با ویران ساختن زندگی یک زن و شوهر جوان در ماه عسلشان به نمایش میگذارد.

کنراد وید در سال 1943 بر اثر حمله قلبی هنگام بازی گلف در گذشت.

دوران كودكی نورمن

در یك خانواده بسیار فقیر در منطقه پادینگتون شهر لندن در ۴ فوریه ۱۹۱۶ پسری چشم به جهان گشود كه نامش را نورمن نهادند. او دومین فرزند خانواده بود و یك برادر بزرگتر از خود داشت. مادر و پدر نورمن با هم رابطه خوبی نداشتند و تمام اوقات خود را به دعوا و نزاع با یكدیگر می گذراندند; مادر خانواده كه از فقر و تنگدستی به ستوه آمده بود، هنگامی كه نورمن ۹ ساله شد، خانه را ترك كرد و بی اعتنا به خانواده از همسرش جدا شد و دو پسر كوچكش را به حال خود رها نمود. از آن به بعد پدر مسئولیت نگهداری از بچه ها را به عهده گرفت، اما نورمن و برادرش كه دو سال از او بزرگتر بود از این وضعیت راضی نبودند. پدر نورمن راننده كامیون بود و نورمن را از همان ۹ سالگی با خود به این شهر و آن شهر می برد. در واقع نورمن شاگردش شده بود. او با وجود كمی سنش مجبور بود در سرما و گرما شب و روز به دنبال پدرش برود. زیرا در خانه كسی نبود كه كنارش بماند و از او نگهداری كند. او در سن ۱۱ سالگی به امید این كه بتواند زندگی بهتری بیابد از خانه فرار كرد. نورمن برای سیركردن شكمش به كارهای مختلفی مانند پادویی، روزنامه فروشی، پیشخدمتی و ظرفشویی در رستورانها دست زد؛ اما از آن جایی كه به درس علاقه داشت لذا با تلاش زیاد توانست در كنار كار به مدرسه نیز برود، ولی از عهده هزینه تحصیل و سیركردن شكمش بر نیامد، پس در سن ۱۳ سالگی علی رغم میل باطنی اش مدرسه را ترك كرد و موفق شد در یك معدن ذغال سنگ كار پیدا كند. با این حال كه سن و سالش برای چنین كارهای سختی كم بود، اما مجبور شد كه از سن كودكی درگیر انواع كارهای مختلف شود كه از آن جمله پادویی در كشتی بود.

درخشش هنری نورمن

او بعد از مدتها كار در حرفه های مختلف بالاخره وارد شده ارتش و به عنوان یك نظامی در ارتش انگلیس به هند اعزام شد. او در آن محیط خشك و نظامی به یك مسئله مهم پی برد كه سبب دگرگونی زندگی اش شد. نورمن فهمید روحیه اش با چنین محیط خشك و مقرراتی و نظامی نامانوس و ناسازگار است. او در فضای نظامی گری ارتش متوجه شد كه استعداد زیادی به خنداندن مردم دارد. و می تواند با حركات و رفتار هنرمندانه اش مردم را دلشاد نماید. پس تصمیم گرفت در اواخر سال ۱۹۴۶ در سن ۳۱سالگی ارتش را ترك كند. نورمن توانست در مدت بسیار كوتاهی استعداد نهفته اش را شكوفا كند و به همگان نشان دهد. دو سال بعد در سال ۱۹۴۸ به تلویزیون انگلیس راه یافت و به این نحو چهره كمدین او را همگان مشاهده كردند و طرفداران زیادی پیدا كرد. او توانست هنرمند بودنش را به اثبات برساند و تا حد بسیار زیادی موفق شود. در همان سال، نخستین فیلم كمدی اش را با نام «قرار ملاقات یك آدم رویایی» را بازی كرد. با این كه اولین تجربه اش بود؛ اما با استقبال بی نظیر مردم روبه رو شد. همین مسئله او را تشویق كرد تا فیلمهای دیگری را اجرا نماید. برای این كه چهره كمدی تری بیابد برای خودش لباسی طراحی و تهیه نمود. او كلاهی پشمی و لبه دار بر سر می گذاشت، كت كوتاهی بر تن می كرد و كراواتی كوتاه و كج و معوج به دور گردنش می بست. پاچه های شلوارش نیز كوتاه بود. با این لباس خنده دارتر شده بود و مردم بیشتر دوستش داشتند و لذت می بردند. وقتی نورمن متوجه شد مردم لباسش را پسندیده اند تصمیم گرفت همیشه با همین لباس مضحك و مسخره نقش بازی كند و یكی از دلایل معروفیتش پوشیدن این لباسهای خنده دار بود. مردم تصاویر نورمن را به در و دیوار خیابانها چسباندند و علاقه خود را نسبت به او نشان دادند. نورمن در سال ۱۹۵۳ فیلم دیگری بازی كرد با نام «دردسر در فروشگاه» كه با این فیلم به شهرت جهانی رسید. اكثر فیلمهای او به طریق سیاه و سفید پخش می شد. البته در آن زمان همه فیلمها به این صورت بود. او در دو دهه ۵۰ و ۶۰ میلادی چندین فیلم كمدی با نامهای «نقطه اوج در دنیا»، «سربزنگاه»، «تعقیب یك ستاره»، «مرد با اهمیت»، «سحر خیز»، «یك گردش خوب» و... را اجرا نمود. او در واقع با نمایش این فیلمها در این دو دهه و به اوج موفقیت دست یافت. نورمن همه فیلمهایش را بر اساس مشاغلی كه در دوران كودكی و نوجوانی انجام داده بود به طور طنز اجرا نمود. در واقع او می خواست به همراه طنز و خنده مسائل و مشكلات جامعه را به انتقاد بكشاند. او از سال ۱۹۶۵به بعد فیلمهایش را به طریقه رنگی پخش كرد. با این عمل مردم بیشتری جذب فیلمهایش شدند زیرا فیلمهای رنگی، آن هم فیلمهای كمدی برایشان تازگی داشت.

خصوصیات اخلاقی نورمن

او عاشق خنداندن مردم بود. اكنون نیز كه ۸۶ سال دارد همچنان سالم و سرزنده به زندگی خود در كمال سلامت و شادابی ادامه می دهد و هنوز نیز مشغول خنداندان مردم است. وی علی رغم سن بالایش بدنی سلامت دارد و دلیل سلامتی اش را استفاده نكردن از مشروبات الكلی و سیگار می داند. او می گوید: «تا به حال سیگار نكشیده ام و نوشابه های الكلی نخورده ام. زیرا می خواهم بیش از ۱۰۰ سال عمر كنم. از شاد كردن دیگران لذت می برم. خودم هم سعی می كنم همیشه روحیه شادابی داشته باشم». او همیشه نقش یك مرد صادق و ساده را بازی می كند و اكثرا با حركات فیزیكی اش خنده دار می شود. چشمان آبی او به جذابیت صورتش كمك كرده است. نورمن تا كنون پنج دهه به فعالیت هنری خود در انگلیس ادامه داده. او عاشق مردم است. البته او نه تنها در انگلیس به اجرای نمایش های كمدی می پرداخته بلكه حتی به روسیه، ایران، كشورهای اروپایی، چین و امریكا و اخیرا به آلبانی سفر كرده و در آنجا مردم را سرگرم نموده است. او با جثه كوچكش لباس معروف خود را به تن می كند و به اجرای نمایش می پردازد. در بیشتر فیلمهایش جری دسموند نیز او راهمراهی می كند. او قدی بلند داشت و این دو با هم تكمیل كننده فیلمهای كمدی بودند. وی در سال ۱۹۵۱ ازدواج كرد. ثمره این ازدواج دو پسر به نامهای نیكلاس و جك است. نیكلاس در سال ۱۹۵۵ و جك در سال ۱۹۵۸ به دنیا آمد. اكنون نیكلاس ۴۸ ساله و جك ۴۵ ساله می باشند و ازدواج كرده اند و به وجود پدرشان افتخار می كنند. نكته جالب تر این كه او در سال ۱۳۴۰ به ایران آمد زیرا در ایران فیلمهای او طرفداران زیادی داشته و دارد. او به ایران سفر كرد تا با طرفدارانش ملاقات كند و با استقبال زیادی روبه رو شد.

دیگر فعالیتهای نورمن

نورمن در فیلمهایش آواز نیز می خواند. او كه در دوران جوانی صدای دلنشین و گرمی داشت، در سال ۱۹۵۴ آواز «مرا نخندان نورمن» را خواند كه مورد استقبال مردم قرار گرفت. در سال ۱۹۵۷ آوازی با نام «نورمن احمق» را اجرا كرد. او در سال ۱۹۵۸ در لندن آوازهایی با نام «عزیزم، عزیزم» و «عمه چارلی» را ارایه داد. در سال ۱۹۶۵ در تئاتر انگلیس به اجرای چندین تئاتر كمدی پرداخت. در همان سال به نیویورك سفر كرد و فیلم «قدمهای شاد» را اجرا كرد. حتی در تلویزیون امریكا نیز با او مصاحبه كردند. او ابراز كرد كه در امریكا آزادی بیشتری برای ارایه مهارتهایش داشته زیرا كمپانیهای هالیوود از او طرفداری و حمایت كردند. نورمن در سال ۱۹۹۲ در لیست بهترین مردان كمدی انگلیس در راس بن هی و فرانكی هورد (كه اكنون از دنیا رفته اند) جای گرفت. در فیلم «X دوبل» نقش یك گانگستر را اجرا كرد. او با اجرای این فیلم، آلبومی از فیلمهایش را با نام دنیای ویزدم ارائه داد و در طی تهیه این آلبوم، پنجاهمین سالگرد فعالیت هنری اش را جشن گرفت. نورمن ویزدم در سال ۱۹۹۵ به آلبانیا سفر كرد و مهمان وزیر فرهنگ و هنر آنجا شد و به او چندین مدال افتخار اهدا كردند. او در آن سال فیلم «پیامهای ماركسیست» را اجرا كرد. یكی دیگر از جوایز مهمی كه در طی كارهای هنری اش دریافت كرده است، جایزه ای با نام تونی در سال ۱۹۶۷ است. نورمن در استودیو پین وود فیلمهایش را در سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۹۴ تهیه كرد. این استودیو را دوست داشت زیرا توانسته بود به موفقیتهای چشمگیری دست یابد. در سال ۱۹۹۷ دولت انگلیس یك مدال شجاعت و لیاقت به او اهدا نمود. در ضمن رادیو BBL برای نورمن به مناسبت ساخت و اجرای فیلمهای كمدی او جشن گرفت و جوایزی اهدا كرد. همچنین به عنوان ۵۰ سال خنداندن مردم در مركز شهر لندن از او تقدیر شد. در آستانه سال ۲۰۰۰ به دلیل خنداندن مردم و ساخت و تهیه و اجرای فیلمهای جالب كمدی از ملكه الیزابت لقب سر یا شوالیه را دریافت كرد. او چنین قدرت و هنری را دارد كه عبوس ترین مردم را به خنده وا دارد. خودش نیز به این مسئله افتخار می كند. اكنون او خودش را نیمه بازنشسته كرده است. با این حال كه به سن كهولت رسیده اما باز هم مردم را می خنداند. به طور خلاصه نورمن ویزدم مرد دوست داشتنی و خونگرمی است.

لیست فیلمهای كمدی نورمن ویزدم

قرار ملاقات با یك آدم رویایی، دردسر فروشگاه، یك گردش خوب، مرد لحظه ها، نقطه اوج در دنیا، سربزنگاه، میخ مربع، تعقیب یك ستاره، سحر خیز، پرنده صبح گاهی، مرد ساندویچی، برای اتوچی خوبه، ایكس دوبل. البته این تنها نامه تعدادی از فیلمهای نورمن است، اگر بخواهیم اسامی همه تئاترها و نمایشهای این مرد كمدی را بنویسم چند صفحه جای می گیرد. 

منبع:  سوره سینما

  در ژانر گانگستري بازيگران شاخص و بزرگ زياد داريم ادوارد جي رابينسون - همفري بوگارت-پل موني و ...  اما بعضي از آنها واقعا دوست داشتني و فراموش نشدني هستند جيمز كاگني يكي از اين قبيل افراد است.شخصيتي خشن و سرد  از او به عنوان پدر  گانگسترها ياد مي شود. كسي كه اين ژانر به نام او عجين شده است.

 جيمز كاگني" با نام كامل"جيمز فرانسيس كاگني جونيور"، 17 ژولاي 1899 در خانواده اي از طبقه فرودست در نيويورك به دنيا آمد. با كار كردن در رستورانها و سالنهاي بيليارد گذران زندگي مي كرد تا اين كه طي سالهاي پس از جنگ جهاني اول، بيشتر وقت خود را صرف بازيگري كرد و به جرأت مي توان گفت كه سينماي گانگستري آمريكا و محصولات كمپاني"برادران وارنر" درخشان ترين دهه فعاليتش را مديون اوست. از همه اينها گذشته، كاگني يكي از اولين بازيگران نسل اول سينماي ناطق بود.
در ناحيه خشن "يوركويل" نيويورك بزرگ شد. سابقه اي چند ساله در بازي تئاتر داشت . پس از ايفاي چندين نقش ناچيز، با بازي در نقش قاتلي خبيث در فيلم "دشمن مردم" (1931، ويليام ولمن) به شهرت رسيد. "دشمن مردم" كه سرگذشت تبهكاري زيرك و زبان باز است كه از خشونت لذت مي برد، تأثير بسيار فراواني بر سينماي گانگستري گذاشت. البته نبايد از دو فيلم ديگر، يعني"سزار كوچك" (1931) و "از دسته محكومين به اعمال شاقه گريخته ام" (1932/ مروين لروي) نيز به آساني گذشت.  در 1938 کاگنی نقش راکی ساليوان رو در فرشتگان آلوده صورت ایفا کرد وو اين شروعي موفقيت آميز براي كاگني بود . اما فيلمي كه جيمز كاگني را به شهرت رساند "نيكي دودل دندي"(1942، مايكل كورتيز) بود. چون كاگني تحت قرارداد كمپاني "برادران وارنر" بود مجبور مي شد كه در هر فيلم فرمايشي اي بازي كند و چون سنت كمپاني اين بود كه هنرپيشگان تحت قرارداد مدام در فعاليت باشند، او را عجولانه و پي در پي در فيلمهاي مختلف جاي مي دادند كه تصويري از "مرد خشن" داشت، هرچند كه با چاشني طنزي هم همراه بود.
پس از مدتي، كاگني توانست كمپاني توليد فيلم شخصي خود را با عنوان "كاگني پروداكشنز" تأسيس كند. امور اين كمپاني را خودش به همراه برادرش "ويليام" كه سابقه بازيگري نيز داشت بر عهده گرفت و بدين ترتيب بود كه او توانست در انتخاب فيلمنامه آزادي عمل و در سودش هم مشاركت داشته باشد؛ اما كمپاني اش شكست خورد و تنها توانست سه فيلم، آن هم از طريق كمپاني "يونايتد آرتيستز" پخش كند، اما باز اين كار او الگويي را ايجاد كرد كه بسياري از آن تبعيت كردند.

 در 1949 با فيلم"التهاب" (رائول والنس) بازگشت درخشاني به كمپاني"برادران وارنر" داشت.

اما طي سالهاي دهه 50 ميلادي او ايفاگر نقش شخصيتهاي تحقيركننده ديگران و خبيث بسياري از استوديوها بود. در اين سالها او دو فيلم را نيز كارگرداني كرد، "راه ميان بر به جهنم" (1957) و آخرين موزيكالش با نام "دله دزدي نكن" (1959).
جيمز كاگني پس از يك بازي عالي در فيلم "يك، دو، سه" (1961، بيلي وايلدر) از سينما كناره گرفت. سال بعد افتخارهاي بسياري نصيبش شد، از جمله جايزه دستاورد يك عمر انستيتوي فيلم آمريكا در 1974.

ولي او باز هم به سينما بازگشت. "ميلوش فورمن" كه دوست و همسايه اش بود او را ترغيب نمود كه نقش يك بازپرس پليس را در "رگتايم" (1981) بپذيرد و "كاگني" اين كار را كرد، ولي وضعيت جسمي اش ديگر به او اجازه بازي در فيلم را نمي داد. "جيمز كاگني" تا پيش از مرگش در30 مارس 1986 تنها در يك فيلم ديگر ظاهر شد. "جو مورال محشر" (1984، جوزف سارجنت) و سال بعد هم كتاب شرح حالش را منتشر كرد: "كاگني به روايت كاگني". 

منبع نوشته: روزنامه قدس

امروز حتی در تقویم سینمایی مجله فیلم هم ثبت نشده است.... نمی دانم گریه کنم یا بخندم.

برای امثال خودم که سینمای ایران را به یمن وجود ایشان شناختیم و یا به حال شهرکی که با زحمات ایشان جان گرفت و نام غزالی را بر پیشانی نهاد...

نمی دانم... دلتنگ جملات وزین اویم که از هر دهانی خارج می شد باعث جلای بازی نابازیگرترینها می گشت و همه را ادیب می کرد. بقال، نجار، پینه دوز حتی قاتل را... یاد سطری از سپهری افتادم "پدرم وقتی مرد، پاسبانها همه شاعر بودند.... " نکند این فصل شاعری همه حتی پاسبانها از تاریخ مملکت ما شسته شده باشد که به یاد کسی نمانده است....؟ خشن ترین های پرده، مقابل دوربین او شاعر می شدند.... قیصرش عاشق دخترک بلیط فروش سینما روشن بود و " افعی" نماد پدری می شد بازگشته از سفر...تسلای قلب مادر و برادر کوچکتر...

نمی دانم مثل همیشه باید فیلم نگاریش را بیاورم یا نه...دست و دلم به نوشتن سرد و کتابگونه نمی رود....بهتر! شادروان عباسعلی حاتمی، علی حاتمی.... به قول برخی سعدی سینمای ایران و به قول من "عاشق" سینمای ایران... با فصل مرگ مادر گریستیم؛ با شکستن غرور کمال الملک دندانها را از خشم به هم فشردیم، با کودکیهای مجید ظروفچی خندیدیم و با گروه دلشدگانش به هنر مملکتمان بالیدیم...

آخ که بسم الله نستعلیق اول فیلم را کسی مثل او به دل آدم نمی نشاند.... پیش درآمد اصفهان نیداوود را بگو که همه به نام آهنگ هزاردستان می شناسندش!

حسن کچل و دکلمه های ریتمیکش، وای از آن تکه بانمک "نون و پنیر آوردیم دخترتونو بردیم، نون و پنیر ارزونیتون دختر نمی دیم بهتون....!" نمی دانم چه بگویم.... دلتنگ یک سینما رفتن دیگرم تا دوباره با دلی آرام گرفته، با روحی ایرانی و شاید متعلق به گذشتگانم از سینما خارج شوم...

امروز تولد شادروان علی حاتمی است. سینمای ایران بخشی از هنر دیالوگ نویسی خود را مدیون اوست، بسیار کوشیده اند پا جای پای او بگذارند... موفق هم بوده اند، می گویم آهنگ کلام را درست به دست گرفته اند، اما روح اثر آنچنان که باید ایرانی نیست. از یک سفره ساده غذا، دقت و وسواسی که ایشان به خرج می دادند، یافتن جزئیاتی عجیب که حتی گاه پدر و مادر را هم وادار به ابراز شگفتی می کرد که از اینگونه جامها از بچگی دیگر ندیده بودم و یا آقا یادته، مادرتون همیشه قبل از غذا از این پودرهای سفید معده می خورد و ....؟! رادیوی آندریا و یخچال نفتی ! تصنیف فروشی هارا یادته خانوم؟! هجوم خاطرات و تعریف و تعریف و تعریف....

اگر امروز زنده بود....راستی اگر زنده بود چند اثر خوب دیگر تقدیم سینما کرده بود؟ یا اصلا ادامه می داد...؟!  آیا کشاورز و رشیدی و نصیریان و مشایخی اش همچنان سریالهای تلویزیونی را درو می کردند یا شاه بازیگران سینمای فاخر می ماندند...یا انتظامی همچنان ناگهانی تبدیل به سمبل بلامنازع سینمای ایران می شد و دیگر همقطارانش کمرنگ می شدند...؟ هنر حاتمی ساختن محیطی بود که در آن صحافش؛ خطاطش، جواهرفروشش، بی مخهای محلش و یا آژان و مفتشش همه به چشم می آمدند، شاعرانگی قسمت می شد، یکی سیاه نمیشد و دیگری سپید.... بازهم افسوس...

بسیار دوستش داشتم و برایش احترام قائل بودم...چه می گویم... دوست داشتنی بود...برای هر عاشقی...

روحش شاد... هنرش جاودان

با مهر... بانو

موضوع مورد بحث در اين جا مي تواند درباره بازيگران مكمل يا نقش هاي مكمل بياد ماندني باشد. خيلي اوقات در فيلمهاي كلاسيك مي بينيم كه يك بازيگر نقش كوتاه يا فرعي خود را استادانه و با اصالت تمام ايفا مي كند مي توانيم در اين جا يادي از آن نقش كوتاه و بازيگرش بكنيم.

فقط براي ياد آوري (اينجا هنرپيشه هاي مرد هستند و زنها در پست بعدي):

والتر برنان 

كلود رينز

دونالد كريسپ

وان هفلين

بري فيتز جرالد 

كارل مالدن

ويكتور مك لاگن

جك پالانس

راد استايگر

جرج سي اسكات

و بسياري ديگر ...

چاپلین درباره شخصیتی که خود انتخاب کرده بود گفته:من هیچ ایده‌ای دربارهٔ چهره‌پردازی و لباسم نداشتم. لباسی که در فیلم اول داشتم را دوست نداشتم. در راه لباس خانه به این نتیجه رسیدم که شلوار بگی گشاد بپوشم و کفشهای بزرگ و کلاهی خاص. می‌خواستم همه چیز با هم در تضاد باشد. کتی تنگ و کلاهی کوچک و کفشی بزرگ. نمی‌دانستم باید پیر به نظر بیایم یا جوان؟ اما وقتی یاد حرف کارگردان افتادم که می‌خواست کمی بزرگتر از آنچه هستم به نظر بیایم, پس یک سبیل اضافه کردم. نمی‌دانستم چه شخصیتی باید داشته باشم، اما زمانی که لباسها را پوشیدم , خود لباسها احساسی به من داد که شخصیت را دیدم. آغاز به شناختنش کردم و زمانی که به روی صحنه می‌رفتم , کاملا متولد شده بود.

 چاپلین در 25 دسامبر سال 1977 درگذشت و روحش شاد 
چاپلین هنرمندی بود که آشناترین و مشهور ترین تصویر خیالی از نوع بشر را ارائه داد. تصویر ولگرد کوچولو ، نمادی است برای کمدی و حتی خود سینما. چاپلین فرهیختگی و ظرافت به کمدی بخشید و نشان داد که هنر می تواند ، در سرگرمی و تفریحی کاملا مردمی متجلی شود و قابل احترام باشد.

گزیده فیلم شناسی چارلی چاپلین

• ولگرد ( 1915- The Tramp )
• شغل (1915- Work )
• بانک (The Bank - 1915)
• شبی در نمایش ( 1915 – A Night At The Show )
• بازرس فروشگاه (The Floorwalker - 1916 )
• مامور آتش نشانی ( 1916 - The Fireman)
• ساعت یک صبح ( 1916 - One A.M. )
• خیابان آرام ( 1917 - )
• مهاجر ( 1917 - The Immigrant )
• زندگی سگی ( 1918 – A Dog's Life )
• دوش فنگ ( 1918 – Shoulder Arms )
• پسر بچه ( 1921 – The Kid )
• زائر ( 1923 - The Pilgrim )
• زن پاریسی ( 1923 – A Woman Of Paris )
• جویندگان طلا ( 1925 – The Gold Rush )
• سیرک ( 1928 – The Circus )
• روشنایی های شهر ( 1931 – City Lights )
• عصر جدید ( 1936 - Modern Times )
• دیکتاتور بزرگ ( 1940 - The Great Dictator)
• موسیو وردو ( 1946 – Monsieur Verdoux )
• لایم لایت ( 1952 – Limelight )
• سلطانی در نیویورک ( 1957 - A King In Newyork )
• کنتسی از هنگ کنک ( 1967 - The Countess From Hong Kong)

 گزیده جوایز و افتخارات

• برنده جایزه اسکار بهترین موسیقی ارجینال برای فیلم لایم لایت در سال 1973.

نامزد دریافت جایزه اسکار در رشته های بهترین فیلم ، بهترین فیلم نامه ارجینال و بهترین بازیگر نقش اول برای فیلم دیکتاتور بزرگ در سال 1941.

نامزد دریافت جایزه اسکار در رشته بهترین فیلم نامه ارجینال برای فیلم موسیو وردو در سال 1948.

دریافت جایزه اسکار بهترین دستاورد هنری برای فیلم سیرک در سال 1929.

دریافت جایزه افتخاری یک عمر فعالیت هنری در سال 1972.

• برنده جایزه افتخاری شیر طلایی از جشنواره ونیز در سال 1972.

برگرفته از ویکی پدیا