1_بریسکو کونتی (شبکه تهران)»»پخش» اوایل دهه 1380

2_مک گیور (شبکه تهران)» پخش» اوایل دهه 1380

3_کارآگاه نش بریجز (شبکه تهران)» پخش» اوایل دهه 1380

(به دلایل نامعلوم و عجیب! از این سریال چند فصلی وپرقسمت، فقط چند قسمت (2یا3قسمت)روی آنتن رفت!)

4_total recall 2070 (سایه های خیال)، (شبکه 2)»پخش» اوایل دهه 1380

سری اول "سینما چهار" که دست برقضا موفقترین سری آن نیز بود با مجری جوان اما مسلط بر مدیوم سینما با نام «مهدی حمیدی مقدم» در سال 1377 آغاز شد و اولین برنامه اش تا جایی که یاد دارم فیلم «زشت و زیبای» احمد رضا معتمدی بود و تا سال 1382 یا1383 ادامه پیدا کرد. مجری که بعدها برنامه سینما یک و سینمای مستند را در میانه دهه 1380 عهده دار شد و دیگری اثر از او بعنوان مجری در تلویزیون ندیدم، یحتمل بایستی با پیشرفت کار به تهیه کننده ای در صداو سیما تبدیل شده باشد.

چند وقت پیش در برنامه نردبام که به سینمای مستند تعلق دارد،با ایشان مصاحبه ای کردند که من آن را ندیدم ، اگر دوستان در آرشیو برنامه نردبان دیدند ، من را هم مطلع کنند

https://www.isna.ir/news/99070201405/%D9...https://www.isna.ir/news/99070201405/%D9%85%D8%B1%D9%88%D8%B1-%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7-%DB%8C%DA%A9-%D9%88-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7-%DA%86%D9%87%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D8%A7-%D8%AD%D9%85%DB%8C%D8%AF%DB%8C-%D9%85%D9%82%D

در آن ایام در دفتری تاریخ پخش ،نام فیلم و کارگردان را یادداشت می کردم که البته آن دفتر باارزش از گزند روزگار در امان نماند و گم شد. علی ای حال این برنامه سرآغاز آشنایی من با جادوی سینما بود تا آخر عمر  دست اندرکاران این برنامه را دعاگو هستم.

روال پخش این برنامه که جمعه ها ساعت 8 از شبکه چهار شروع می شود و سه شنبه ها ساعت 3 بعداز ظهر تکرار آن پخش می شد ، همانند برنامه سینما دو بود ، معرفی فیلمساز، پخش فیلم و سپس نقد فیلم توسط منتقدان برنامه و نقدی که  با صدای «مهران دوستی»  به صورت میک روی برخی صحنه های فیلم پخش می شد .بخش معرفی کارگردان و فیلم را نیز نریشنش را همین مرحوم جنت مکان مهران دوستی می گفت ، خیلی کمتر از صدای مریم نشیبا استفاده می شد به نسبت برنامه سینمای دو و البته هیچ بخشی ا فیلم را به اندازه بخش معرفی کارگردان با صدای مهران دوستی دوست نداشتم

از کینگ لیر کوزینتسوف گرفته تا نیمی از فیلم های کلاسیک سینمای ژاپن،از ترز آلن کاولیه گرفته تا فرانچسکوی لیلیانا کاوانی ،از دایره کامل آدمیر کنویچ بوسنیاک گرفته تا شیر در زمستان آنتوی هاوری و دهها فیلم بزرگ و کوچک دیگر که فراموش کرده ام

https://www.imdb.com/title/tt0064553/

https://www.imdb.com/title/tt0092090/

https://www.imdb.com/title/tt0097383/

https://www.imdb.com/title/tt0117555/

https://www.imdb.com/title/tt0063227/

سری دوم سینما چهار سال های 82 یا 83 شروع شد ،با اجرای «مسعود اوحدی» که اگرچه در حوزه سینما نویسنده و مترجم قابلی است اما اجرایش ضعیف تر از سری اول بود، کمی هم نگاه ایدئولوژیک به برنامه اضافه شده بود و فیلم ها کمتر برای من جذاب بودند. فیلم «پله فاتح» اثر بیل اگوست و «پُل» برنهارد ویکی فیلم های در ذهن مانده من از سری دوم برنامه هستند .

https://www.imdb.com/title/tt0093713/

https://www.imdb.com/title/tt0052654/

سری سوم برنامه نیز در سالهای 84 و 85 پخش شد با اجرای علیرضا شجاع نوری ، که از دو سری دیگر ضعیف تر بود و کمتر از یکسال از پخشش برنامه کلا در اواخر سال 1385 کلا تعطیل شد.

بعد از آن برنامه سینما یک توسط همین مجری سری اول برنامه یعنی حمیدی مقدم سالهای 82 و 83 چند صباحی ادامه پیدا کرد ، الحق و والانصاف در انتخاب فیلم ها نسبت به سایر مجریان و برنامه ها حرفه ای تر عمل می کرد و فیلم های قابل اعتنا تری نشان می داد . به نام پدر جیم شرایدان ، کاگه موشای کوروساوا و فیلم یاماتو ر ا نیز از برنامه سینما یک به خاطر دارم ، هرچند بعدها مجری عوض شد و کوروش سلیمانی جای وی را گرفت ، برنامه افت کرد و سپس تعطیل شد.

پس از ان از میانه های دهه 80 تا امروز دیگر در صدا و سیما شاهد چنین برنامه های سینمایی با کیفیتی دیگر نبودیم  یاد باد آن روزگاران خوش سینما 4

به درخواست یکی از دوستان  کافه , این تاپیک را آغاز می کنیم.

باشد که مقبول افتد ...

مثل همیشه در یک جمله ساده و مختصر...

علی معلم درگذشت...

خبری غافلگیر کننده و بهت آور از مرگ شخصیتی که همه اهالی سینما دوستش داشتند. شخصیتی مثبت، اکثرا خندان و دوست داشتنی که با آن کت سفید رنگی که اغلب اوقات بر تن داشت، به عنوان سمبل سینمای بخش خصوصی شناخته می شد. معلم کسی بود که با عشق و علاقه فراوان بنیانگذار مجله ای شد که از همان ابتدا به خاطر سایز و اندازه خاصش مورد توجه واقع شد. او با بنیان نهادن دنیای تصویر اقدام به برگزاری نخستین و تنها جشن بزرگداشت سینمای ایران توسط بخش خصوصی کرد. جشنی که مزین به نام مقدس حافظ بود. معلم با تحمل مشقت های فراوان توانست 16 دوره از این مراسم را با شکوه فراوان در تقدیر از برگزیدگان سینما و تلویزیون ایران برگزار کند. اگر چه در دولت قبلی مجله دنیای تصویرش یکسال توقیف شد اما پس از رفع توقیف با شکل و شمایل شیک و مطالب منحصر به فرد با سربلندی بر روی پیشخوان کیوسک های مطبوعاتی درخشید. دنیای تصویری که معلم بنا نهاد سمبلی از نگاه نسل های جدید به سینما بود. بدون جملات و نقدهای پیچیده و سنگین. همان قدر روان و گویا که ساده ترین طرفداران سینما را علاقه مند می کرد. نگاهی که نه در مجله وزین فیلم به عنوان سردمدار مجلات سینمایی ایران وجود داشت و نه در سایر مجلاتی که گاه و بیگاه در این عرصه منتشر می شدند. و حالا تنها چند ساعت از درگذشت مردی می گذرد که حضور پر رنگش در سینمای بعد از انقلاب به وضوح دیده می شد و اکنون با رفتنش خلا عظیمی در جامعه سینما به وجود خواهد آمد. معلم که به عنوان تهیه کننده سینما نیز فعالیت می کرد، قصد داشت تا با همکاری مسعود جعفری جوزانی که  فیلمنامه کوروش کبیر را نوشته بود، عظیم ترین پروژه سینمای ایران را تهیه کند که به خاطر مسایل مالی و محدودیت ها این مهم میسر نشد و اکنون به درگذشت او این پروژه را نیز باید پایان یافته قلمداد کرد.

افسوسی که برای من برجای ماند...

برای من دوبار در نمایشگاه های مطبوعات این فرصت به وجود آمد تا با علی معلم از نزدیک گفتگو کنم. در مرتبه اول خوب یادم هست که از او گله کردم که موضوع سینمای کلاسیک در مجله دنیای تصویر کم است و معلم در حالی که به سمت یکی از همکارانش برمی گشت گفت: سینمای کلاسیک کمه، راست میگه این آقا، تا به حال خیلی توجه نکرده بودم...

و مرتبه دوم زمانی بود که به  او پیشنهاد طراحی جدول سینمایی کردم که او هم استقبال کرد و گفت برای ویژه نامه هایمان خیلی خوبه و بعد از من خواست تا برای ویژه نامه پدرخوانده جدولی طرح کنم . جدول را طرح کردم و در صفحه آخر آن ویژه نامه به چاپ رسید. قصد داشتم تا این همکاری را ادامه دهم. اما این کار لعنتی و شلوغی های مکرر زندگی مانع شد این همکاری ادامه پیدا کند و هر دفعه که خواستم جدولی طرح کنم فرصت میسر نشد. در حالی که قصد داشتم تا در سال جدید با یک برنامه ریزی کارم را شروع کنم، این خبر شوک آور مرا در بهت و افسوسی عمیق فرو برد، افسوس برای لحظاتی که می توانستم با این مرد بزرگ افتخار آشنایی و همکاری بیشتر داشته باشم  و از تجربیاتش و حضور گرمش نهایت بهره و لذت را ببرم. اما حالا دیگر او نیست...

فریاد (1350)

دیروز فرصتی پیش آمد تا یکی از فیلمهای کلاسیکی که بسیار دوست داشتم پیش تر از اینها ببینم به تماشا بنشینم. در اواسط فیلم بود که متوجه تشابه بیش از اندازه آن با یکی از فیلمهای وطنی شدم. حتی در برخی از موارد از دیالوگهای متشابه هم استفاده گردیده بود. سینمای ایران سینمایی می باشد با خصوصیات مختص خودش. من این سینما را با سینمای هیچ کشوری مقایسه نمی کنم، زیرا فرهنگ ما فرهنگی ست که مختص خود ماست.

در غرب و آمریکا فرهنگ کشورها بسیار بهم نزدیک است. بنابراین یک فرانسوی و یا یک بریتانیایی به راحتی با فیلمهای ساخته شده در کشور یکدیگر ارتباط برقرار می کنند. شخصا معتقدم جذابیتی که فیلمی مانند هامون یا قیصر یا گوزنها برای ما ایرانیها دارد هرگز برای یک شهروند اسپانیایی ندارد. با توجه به سوژه و موضوهای غنی که در کشور ما وجود دارد من هرگز نمی توانم با فیلمهایی که به تقلید از نسخه های غربی ساخته می شود ارتباط برقرار نمایم. نه تنها ارتباط برقرار نمی کنم بلکه دیدن آنها گاها آزارم میدهد.

ایرانیزه کردن یک فیلم غربی بنظر من اصلا کار صحیحی نیست. با اینحال این موضوع خود بحث مفصلی را می طلبد ، اما در این جستار تصمیم دارم فیلمهایی را که از روی نسخه های دیگر ساخته شده اند را به دوستان معرفی کنم. گاها ممکن است بسیاری از دوستان این فیلمها را دیده باشند و اطلاعی از نسخه اصلی آن نداشته باشند. بنابراین جمع آوری اینگونه فیلمها و نام بردن از آنها در یک تاپیک مستقل که برای اولین بار در حوزه وب در اینجا استارت می خورد خالی از لطف نیست.

متاسفانه ظاهرا سینمای ایران چنان دچار کمبود سوژه شده است که گاها شاهد بوده ایم برخی از تهیه کنندگان به سزاغ فیلمهای فارسی پیش از انقلاب رفته اند و مجددا آنها را باسازی نموده و با هنرپیشه های جدید همان فیلم را می سازند. البته این موضوع چیز جدیدی نیست و حتی در هالیوود نیز اتفاق می افتد اما با یک تفاوت عمده ، در آنجا نسخه جدید معمولا بسیار متفاوت با نسخه قدیمی می باشد و مخاطبین کمتر پیش می آید تا نسخه جدید را بی ارزش تشخیص دهند اما در کشور وقتی یک فیلم قدیمی مجددا ساخته می شود تنها تفاوتش فقط رنگی شدن فیلم و محجبه شدن هنرپیشه ها احراز می گردد.

بعنوان مثال فیلم کینگ کنگ سال 2005 را با فیم کینگ کنگ 1933 مقایسه کنید. آنگاه فیلم سازش سال 1353 سینمای ایران را نیز با فیلم آقای هفت هفت رنگ سال 1387 مقایسه کنید. میدانم فاصله سینمای ما با سینمای غرب بسیار زیاد است و نباید چنین مقابسه ای صورت پذیرد اما معتقدم حتی در حد بضاعت خودمان اگر تصمیم به بازسازی یک فیلم قدیمی می گیریم باید تفاوتهایی را در آن قائل شویم تا مخاطب پس از دیدن آن فکر نکند وقت خود را هدر داده است.

با اینحا در این جستار اگر دوستان تمایل به مشارکت داشتند می توانند به فیلمهایی متشابه ( چه از روی نسخه های غربی و چه از روی نسخه های قدیمی ایرانی ) اشاره نمایند تا بتوانیم دایره المعارف جامعی از چنین فیلمهایی را در این سایت جمع آوری نمائیم. بنظر من بحث فیلمهای تقلیدی یک بحث مفصلی را می طلبد امیدوارم فرصتی پیش آید تا در لابلای پستهای این تاپیک به علل و انگیزه کارگردانان و تهیه کنندگان از تولید چنین فیلمهایی پرداخته گردد.

بنظر من فیلمهای متشابه (یا بعبارتی تقلیدی و یا به تعبیری بازسازی شده ) علل مختلفی دارد. این فیلمها به روشهای مختلفی ساخته می شود. گاهی اوقات کارگردانان یک فیلم هالیوودی را عینا تقلید می کنند و فقط هنرپیشگان ایرانی را جایگزین می کنند و از اسامی ایرانی استفاده می کنند ، موضوع همان موضوع می باشد و حتی دیالوگها نیز در بیش از پنجاه درصد مواقع همان دیالوگها می باشد.

گاهی این تقلید دستخوش تغییراتی می شود اما ساختار و درون مایه فیلم همان است. در برخی از موارد کارگردانان فقط سوژه را از یک فیلم وام می گیرند و سعی می کنند در سایر موارد ابتکار بخرج دهند تا شاید بتوانند فیلم متفاوتی را تولیدنمایند. اگر بخواهم مثال بزنم نمونه های فراوانی را می توانم نام ببرم. برای مثال مجید مجیدی فیلم بچه های آسمان را از روی فیلمی با همان سوژه می سازد ، اما او در این فیلم آنقدر ابتکار بعمل می آورد که حاصل کار برای ما ایرانیان از فیلم متشابه خود جلو می زند و یک اثر ماندگاری را به سینمای ایران تقدیم می کند. ایرج قادری با چند درجه تخفیف (نسبت به مجید مجیدی ) از روی نسخه می خواهم زنده بمانم فیلمی را می سازد که با تغییرهای اساسی در موضوع فقط سکانسهایی را عینا از فیلم اصلی وام می گیرد اما نتیجه کار به مراتب قابل تامل تر از بسیاری از فیلمهای تقلیدی می شود. اما مواردفراوانی هم هستند که نتیجه کار در حد فاجعه می باشد بطوریکه دیدن آن نه تنها اتلاف وقت است بلکه بسیار چندش آور و عذاب آور می شود ، مانند موردی که اکنون بنده انتخاب کرده ام :

مطابق معمول نیز خود به اولین مورد اشاره می کنم و امید دارم دوستان نیز چنانچه  اطلاعاتی دارند آن را با سایر اعضا به اشتراک بگذارند. امیدوارم دوستانی که قصد دارند در این بخش پستی را ارسال کنند فقط به نام فیلمها اشاره نکنند و توضیحات کاملی را نیز در خصوص فیلمهایی که نام می برند مرقوم فرمایند:

شبی در تهران

کارگردان : بهرام کاظمی

هنرپیشه های اصلی : رامبد جوان ، ماهایا پطروسیان 

سال تولید: 1386

برگرفته شده از فیلم :

غریبه ها در شهر

کارگردان : آرتور هیلر

هنرپیشه های اصلی: جک لمون ، سندی دنیس

سال تولید : 1970

شبی در تهران یک فیلم 100 درصد تقلیدی می باشد. کارگردانش حتی ذره ای از خود ابتکار بخرج نداده است. حتی دیالوگها نیز عینا از نسخه اصلی استخراج شده است. تنها نقطه قوت آن بازی روان ماهایا پطروسیان و رامبد جوان است. رویدادها در این فیلم آنقدر با فرهنگ ما متفاوت است که حتی افراد عامی که فیلم غریبه ها در شهر را ندیده باشند نمی توانند با فیلم رابطه برقرار نمایند و اتفاقات فیلم را باور نمی کنند.

موضوع فیلم باز می گردد به موضوع جذاب مهاجرت از روستاها یا شهرهای کوچک به شهرهای بزرگ. تاریخ مصرف این موضوع در دهه شصت به اتمام رسید و بنظر من دیگر چنین موضوعی نمی تواند دستمایه ساخت یک فیلم سینمایی باشد. کارگردانان بزرگی در سینمای ایران وارد این معقوله شدند و اتفاقا فیلمهای جالبی را هم ساختند. بعبارتی ورود به چنین موضوعی باید با فرهنگ هر کشوری سنجیده شود و نهایتا فیلمهای متفاوتی متناسب با فرهنگ آن کشور ساخته شود.

داریوش مهرجویی در دهه چهل فیلم آقای هالو را با محوریت همین موضوع می سازد. حتی مهدی فخیم زاده در دهه شصت با فیلم مسافران مهتاب یک فیلم ماندگار و زیبایی را با همین موضوع می سازد. موضوع مهاجرت روستائیان به شهر زمانی یک سوژه داغ محسوب می گردید. بررسی این موضوع در سینما باید با توجه به فرهنگ هر کشور به آن پرداخته شود. همانطور که داریوش مهرجویی و مهدی فخیم زاده در سالهای دور به درستی و بسیار زیبا به این موضوع پرداختند ، جان فورد هم در هفتاد و پنج سال پیش خوشه های خشم را می سازد.

حالا پس از گذشت سالها فیلمی ساخته می شود با نام شبی در تهران با یک موضوع بیات شده. این موضوع حتی در غرب هم دیگر خریداری ندارد. فراموش نکنید که فیلم اصلی در سال 1970 (یعنی تقریبا 45 سال پیش ) ساخته شده است. متاسفانه کارگردان یک تقلید کاملا کورکورانه ای را از نسخه اصلی نموده است. مثالهای نقض فراوانی را می توانم بیان کنم اما بنظر من این فیلم آنقدر بی ارزش است که ترجیح میدهم وقت خود را برای بیان جزئیات به روی فبلمهای متشابه دیگری بگذارم که حداقل آن فیلم برای یکبار دیدن مناسب باشد.

در نسخه اصلی جورج کلرمن مرد ساده ایست با نظم و دیسیپلین خاص. این دیسپلین مختص غربیها می باشد. تنها در آمریکاست که شما می توانید برای موضوع ساده ای مانند تخصیص اتاق رزرو شده شما در یک هتل به یک مسافر دیگر ، وکیل شما مدیر هتل را به دادگاه بکشد و هزاران دلار او را محکوم کند.

در کشور ما رسیدگی به چنین موضوعی بسیار مضحک می باشد و اصولا غیر قابل رسیدگی. حال تصور کنید در این فیلم رامبد جوان (بدل جک لمون در این فیلم) می خواهد درست مانند یک آمریکایی ژست بگیرد و از کارمند هتل نامش را می پرسد و یادداشت می کند تا بزودی او را در دادگاه ملاقات کند  و از او بدلیل آنکه اتاقی را که رزرو نموده بود را بخاطر تاخیر به مسافر دیگری داده اند غرامت بگیرد. چیزی که در کشور ما حتی مطرح کردنش موجب تمسخر می شود.

در فیلم شبی در تهران اتفاقات درست ثانیه به ثانیه مانند فیلم غریبه ها در شهر کپی برداری شده است. اگر فیلم شبی در تهران را ندیده اید پیشنهاد می کنم هرگز نبینید اما اگر فیلم غریبه ها در شهر را ندیده اید پیشنها می کنم بجای یکبار ، دو بار ببینید.

جستاری خانمانسوز ، ایضا تلخ. برای آغازش مردد بودم. اما ما چه بخواهیم و چه نخواهیم در کشوری زندگی می کنیم که خانواده های زیادی از این معضل بزرگ ضربه خورده اند. و طبعا این موضوع برای فیلمسازان آنقدر جذابیت داشته است که وقتی به عقب نگاهی می کنیم می بینیم کارگردانان بزرگی فیلم خود را با محوریت اعتیاد ساخته اند. اینکه هدف آنها جور شدن قصه و داستانشان بوده یا گیشه یا عبرت ، بماند.

اعتیاد فقط مختص جوامع جهان سوم نیست. در همه کشورها این معضل هر روز قربانی میگیرد. اعتیاد مختص قشر خاصی از جوامع  نیست. از کارگر گرفته تا مهندس و دکتر و تحصیلکرده تا رئیس و کارمند هریک ممکن است به دام اعتیاد گرفتار آمده باشند. ابتدا تصمیم داشتم آنرا در تالاری بجز تالار سینما و تلویزیون ایران استارت بزنم  اما نهایتا به این نتیجه رسیدم سینما گران ما آثار قابل توجهی در این زمینه ارائه نموده اند.

در مجموع جستار ، جستار آزاد و عبرت آموزیست، در خصوص اعتیاد مطالب پراکنده اما ناچیزی در سایر جستارها دیدم. بهتر آنست تا در اینجا دوستان در صورت تمایل مطالب خود را در خصوص این معضل تجمیع نمایند. از فیلمهایی که تا کنون در اینخصوص ساخته شده است تا حتی گرفتاری هنرمندان و تجارب آنها در این زمینه را دوستان می توانند در این تاپیک مطرح نمایند.

برای شروع به سراغ یکی از بزرگترین فیلمهای تاریخ سینمای ایران می روم. فیلمی که نامش با اعتیاد گره خورده است و طبعا حواشی بسیاری نیز برای خود داشته است:

مسعود خان کیمیایی در سال 1353 فیلمی را می سازد که حواشی فراوانی برای آن ایجاد شد. فیلمی که قهرمانان آن بهروز وثوقی و فرامرز قریببیان بودند. سید رسول و قدرت دو همکلاسی دبیرستان بدر بودند. در داستان اصلی دست سرنوشت از قدرت یک آزادیخواه مبارز می سازد و از سید رسول یک معتاد دربدر.

بهروز وثوقی نقشی را در این فیلم بازی می کند که متفاوت با سایر نقشهای پیشین خود بوده است. او چنان در نقش خود ذوب می گردد که گویی واقعا معتاد است. بازار شایعات در زمان پخش فیلم و در زمانیکه مردم مانند الآن به ابزارهای اطلاع رسانی دسترسی نداشتند داغ و داغ می گردد و مردم می گفتند بهروز وثوقی معتاد شده است.

بهروز وثوقی برای آنکه بتواند با سید رسول ارتباط عمیقی پیدا کند با یکی از معتادین ارتباط نزدیکی پیدا می کند و او را بمدت چند ماه به منزل خود می برد و با او زندگی میکند تا بتواند تمام حالتهای یک معتاد واقعی را از نزدیک مشاهده نماید. چرت زدن های گاه و بیگاه و خماریها و آداب و حتی نحوه حرف زدنهای او را از نزدیک مشاهده نمود و از او الگو برداری می کند. او آنچنان نقش یک معتاد را بصورت حرفه ای بازی نمود که بسیاری فکر می کردند بهروز وثوقی گرفتار اعتیاد شده است.

در این فیلم مسعود کیمیایی ضمن دنبال نمودن اهداف خود در این فیلم بخوبی تقابل بین یک فرد سالم و یک فرد زخم خورده از اعتیاد را به تصویر می کشد. حقارتها و هرزه گردیهایی که یک معتاد گرفتار آن می گردد بخوبی هرچه تمام به تصویر کشیده می شود. شاید یکی از زیباترین سکانسهایی که هر مخاطبی با دیدن آن تحت تاثیر قرار میگیرد سکانسی می باشد که قدرت با یادآوری گذشته سعی در بیدار کردن سید رسول از خواب غفلت می گردد. همان سکانسی که نهایتا منجر به مشت کوبیدن قدرت بر دیوار گچی میشود و سید رسول هم با همراهی کردن با قدرت می گوید منم میتونم ..... منم میتونم   و به دیوار مشت می کوبد. (این سکانس یکی از تاثیر گذارترین سکانسهای فیلم بود)

بهروز وثوقی نقش یک مرد معتاد را آنقدر بخوبی بازی کرد که شایسته دریافت جایزه بهترین بازیگر مرد در سومین جشنواره جهانی فیلم در سال 1353 گردید. او برای باور پذیری مخاطب خود برای اعتیاد سید رسول سنگ تمام میگذارد و کمتر هنرپیشه ای توانسته است تا امروز نقش یک فرد معتاد را به این زیبایی در سینمای ایران جاودان سازد.

قدرت بعنوان یکی از دوستان روزهای گذشته با یادآوری روزهای خوب گذشته سعی در بیدار نمودن سید از خواب غفلت می کند. او برای آنکه سید را مجددا به زندگی عادی بازگرداند روی به روشهای کلیشه ای نمی آورد و در این وادی نیز تا حدودی هم موفق می گردد. تا جائیکه سید برای انتقام دست به قتل اصغر هروئین فروش می زند. کسیکه باعث گرفتاری سید در دام اعتیاد بوده است.

مسعود کیمیایی طرح اولیه این داستان را بنام تیرباران به مهدی میثاقه می دهد. داستانی که بعدها به گوزنها تغییر نام می دهد . مسعود کیمیایی در خصوص انتخاب نام گوزن برای فیلمش در مصاحبه ای اعلام می کند شرح حال آدمهای داستانش مانند گوزن است زیرا گوزن پاهای زشتی دارد و شاخهای زیبا. آنچه باعث گرفتاریش می شود شاخهای بلند و زیبایش است و آنچه باعث فرارش از دام میگردد پاهای زشتش. البته روایتهای دیگری نیز از این موضوع شده است و برخی از منتقدان این گفته کیمیایی را تفسیر نمودند( هرچند بنظر بروبیکر نام تیرباران شاید بیشتر برازنده فیلم بود).

نسخه اولیه فیلم با آنچه که به اکران درآمد تفاوت دارد. فیلم پس از نمایش در جشنواره بمدت یکسال توقیف می گردد و با شرط تعدیل در سکانس پایانی اجازه اکران میگیرد. قدرت در فیلمنامه اولیه در واقع یک مبارز آزادیخواه می باشد که برای رسیدن به اهداف خود در پایان فیلم جان خود را فدا می کند. قطعا این موضوع به مزاج دستگاه حکومتی وقت خوش نیامد و درست مانند دیگر فیلمهای کیمیایی سکانس آخر باید طوری تغییر میکرد که در نهایت قدرت و سید تسلیم پلیس شوند و اقتدار دستگاه نظامی حکومت حفظ گردد. سرنوشتی که حتی پس از تغییر جو سیاسی کشور در بعد از انقلاب 57 بازهم گریبانگیر فیلمهای کیمیایی گردید. فیلم ضیافت نمونه بارز آن آنست.

28 مرداد سال 1357 سینمای رکس آبادان در آتش می سوزد. بی شک همه میدانیم که تماشاگرانی که بیگناه در شعله های آتش سوختند سرگرم تماشای فیلم گوزنها بودند. این فیلم هر روز که می گذشت به اشتهارش افزوده می گردید. اما گذشته از تمام حواشی آن جای دارد به یک نکته دیگر اشاره نمایم. یکسال قبل از نمایش گوزنها بهروز وثوقی در نقش شیر محمد تنگسیری در فیلم تنگسیر امیر نادری نقش آفرینی می کند. در این فیلم سکانسی وجود دارد که در آن پرویز فنی زاده در نقش اسماعیل (شاگرد مشروب فروشی) با حضور کوتاه اما تاثیر برانگیزش از بهروز وثوقی پیشی میگیرد.

این اتفاق یکسال بعد اما اینبار در فیلم گوزنها تکرار می گردد. پرویز فنی زاده در نقش فردی بنام محمد با یک شحصیت مبهم و پیچیده در سکانس کوتاهی از فیلم شرکت می کند. امروز بعد از گذشت چهل سال هر بار که فیلمهای او را می بینم همچنان از درگذشت این هنرپیشه نازنین آنهم در سن پنجاه سالگی افسوس می خورم و فقدانش همچنان در سینما و تلویزیون ایران مشهود می باشد. مسعود کیمیایی برای ساخت گوزنها از تمام عوامل حرفه ای سینمای ایران استفاده می نماید. او حتی پوستر فیلمش را به مرتضی ممیز می سپارد که کارش با سایر طراحان متفاوت بود. او از یک طرح ساده و ترکیبی از رنگ سیاه و قرمز پوستری طراحی می کند که متفاوت با پوسترهای پر زنگ و لعاب و شلوغ آن دوره بود.

در مجموع فیلم گوزنها جدای از اهداف سیاسی در خصوص پرداختن به معضل اجتماعی اعتیاد نیز اهداف روشن و واضحی دارد و اثبات می کند یک معتاد جدای از سقوط و گرفتار آمدن در گرداب اعتیاد خود اما دارای روح و روانی است که اگر به آن تلنگری وارد شود دوباره می تواند احیا شود و علیرغم آنکه شخصیت خود را متزلزل و از دست داده می بیند اما همچنان می تواند مفید باشد و بجای مرگ در گوشه خیابان می تواند برای اهداف والاتری جان خود را فدا کند تا بقول سید رسول مصداق آن باشد که بگوید نمردیمُ گلوله هم خوردیم.

پس از استارت جستار زوجهای ماندگار در سینمای کلاسیک برخی از دوستان در پیام خصوصی به بروبیکر لطف داشتند و ابراز نمودند در این جستار قصد دارند از زوجهای خاطره ساز و مطرح ایرانی یادی نمایند. ضمن سپاس از این دوستان وقتی جستاری استارت می خورد متعلق به همه می باشد و این نظر لطف دوستان می باشد که با بنده مشورت می کنند. همین موضوع باعث گردید تا ضمن مشورت با مدیریت به این نتیجه برسیم که برای زوجهای مطرح روی پرده سینما و تلویزیون ایران جستار مستقل دیگری در نظر بگیریم.

در واقع هر چه سعی نمودم که خودم را قانع کنم  وقتی مخاطبی سرگرم مطالعه آن جستار می باشد و ذهنش درگیر زوجهای بزرگی مانند جورج و مارتا در چه کسی از ویرجینا ولف می ترسد و یا بریک و مگی در گربه روی شیروانی داغ می گردد ناگهان فرضا به زوج فردین و آذر شیوا در سلطان قلبها می رسد چه احساسی خواهد داشت !!، نتوانستم با موضوع کنار بیایم. در نظر داشته باشیم که بیش از 80 درصد از بازدیدکنندگان سایت را میهمانانی تشکیل می دهند که هنگام وب نوردی از این کافه گذر می کنند. پس هرچه جستارها را منزه و سنجیده نمائیم موجبات سرافرازی کافه را فراهم می آوریم. به همین منظور این جستار را مستقل از جستار مشابه خود به اتفاق دوستان آغاز می نمائیم.

قطعا چون موضوع به سینما و تلویزیون خودمان برمی گردد زوجهای بسیاری در ذهن دوستان نقش می بندد. پس بهتر آنست به زوجهایی بپردازیم که نام و یادشان در این تاپیک موجب فرحبخشی مخاطبین گردد. در همین راستا اولین زوج را خود بیاد دوستان می آورم.

حسنعلی خان و همسرش در سریال تلخ و شیرین

نام هنرپیشگان اصلی : زنده یاد نعمت الله گرجی و زنده یاد  حمیده خیرآبادی (نادره)

سال 1353 در حالیکه پدران ما مانند امروز از نعمت رسانه های متعدد و سرگرمیهای وافر بدور بودند و دو شبکه تلویزیونی یک و دو تنها سرگرمی آنان بود حسنعلی خان و همسرش در یک سریال 13 قسمتی نزد ایرانیان جاودانه شدند. سریال تلخ و شیرین برای نسل امروز هیچ جذابیتی ندارد. موضوع ساده و روان آن در چهل سال پیش باعث گردید تا سریال با اقبال عمومی مواجه گردد. اما آنچه به زیبائی این سریال در آن سالها می افزود زوج نعمت الله گرجی و نادره بود که علیرغم تضاد ظاهری و تناسب اندامی که داشتند اتفاقا خیلی بهم چفت شدند تا جایی که عوام مردم در آنزمان تا سالهای سال فکر می کردند که ایندو واقعا زن و شوهر می باشند. تقابل طبقات مختلف جامعه در زمان پخش سریال و سادگی موضوع باعث گردیده بود تا تمام خانواده ها از هر نسلی براحتی با سریال ارتباط برقرار نماید.

از نکات جالبتر در خصوص این سریال حضور همزمانی سه (الی چهار) دوبلور شاخص فعلی این عرصه در این سریال می باشد. حسین عرفانی و منوچهر والی زاده و محمد عبادی سه دوبلوری بودند که در این سریال به ایفای نقش پرداختند و به این سه نفر می توانید ثریا قاسمی را نیز بعنوان هنرپیشه ای که گاهی گویندگی می کند را اضافه کنید.

در مجموع زنده یاد نعمت الله گرجی و نادره را باید یکی از قدیمیترین زوجهای ماندگار تلویزیون بنامیم. پیش از این در جستار بیاد هنرمندان از این سریال و نعمت الله گرجی یاد نموده بودم:

http://cafeclassic5.ir/thread-475-post-2...http://cafeclassic5.ir/thread-475-post-21933.htm

بعدها برنامه های دیگری هم پخش می‌شد ولی معمولا خیلی رنگ و لعاب نداشت. اینگونه که مثلا مجری ای داشت و مهمانی و بعد هم نمایش فیلم. اولین برنامه ای که به نظرم جلوه های گرافیکی و وله های تصویری جالبی برایش طراحی شده بود، حدود سالهای 75 و 76 و محصول شبکه دوم بود با عنوان سینما دو که پنج شنبه شبها نمایش داده می‌شد. این برنامه مجری نداشت ولی مطالب با صدای آقای مهران دوستی عزیز و اگر اشتباه نکنم سرکار خانم مریم نشیبا روایت می‌شد.

معمولا هم اینطور بود که درمورد یک کارگردان و معرفی فیلمهایش صحبت، قسمتهای کوتاهی از چند فیلمش پخش و بعد هم نمایش یکی از فیلمهاش انجام می‌شد. یادم هست در معرفی داریوش مهرجویی از فیلم الماس 33 نام برده شد و تکه کوتاهی ازین فیلم پخش شد. نفس نام بردن ازفیلمی مورد دار! و ساخته پیش از انقلاب حرکت کم سابقه ای در آن روزگار به حساب می آمد.

سینما دو موسیقی خیلی قشنگی هم داشت که به نظرم ساخته آقای سیمون آیوازیان بود. یک کار شیک و اختصاصی که خب علاقه و اشتیاق بیننده به دنبال کردن برنامه را دو چندان می‌کرد. در آخرین قسمت این برنامه که بنظرم اسفند 76 پخش شد قرار بود ماجرای نیمروز زینه مان پخش شود که خب بدقولی کردند و فیلم فراموش شدگان بونوئل پخش شد. تمام شدن این برنامه واقعا برایم ناراحت کننده بود. به هرحال فیلمهایی که به یاد دارم در سینما دو پخش شد اینها هستند:
سالواتوره جولیانو (فرانچسکو رزی) همشهری کین (اورسن ولز) شیرینی شانس (بیلی وایلدر) فراموش شدگان (بونوئل) جایی که مورچه های سبز خواب می بینند(ورنر هرتزوگ)

     

سینما دو الهام بخش و سلف برنامه های سینمایی بعدی مثل سینما چهار، سینما یک و مواردی ازین قبیل بود که به لحاظ فرمی تقریبا پا جای پای سینما دو می‌گذاشتند اما به نظرم هیچکدام حس و حال سینما دو را نداشت.
موسیقی ِ (به زعم خودم نوستالژیک) این برنامه را همان سالها با ضبط صوت ضبط کردم. البته کیفیت خوبی ندارد ولی فکر کنم کمتر جایی پیدا شود. امیدوارم لذت ببرید:
دانلود موسیقی برنامه سینما دو 

* مطلب مرتبط : 20 سال تکرار یک اتفاق تلویزیونی

همانطور که دوستان میدانند فیلمهای بسیاری هستند که در آن خوانندگان مشهور آواز خوانده اند اما بهتر است اگر دوستان در این جستار پستی را ارسال کردند به فیلمهایی که به ترانه های فاخر مزین بودند اشاره و آنرا تجزیه و تحلیل نمایند.

امیدوارم تاپیک مورد علاقه دوستان واقع شود و در آن مشارکت کنند.

برای شروع سراغ فیلم تنگنا می روم. ساخته امیر نادری در سال 1352 و ترانه زیبایی از فریدون فروغی:

نام فیلم: تنگنا

خواننده : فریدون فروغی

آهنگساز: اسفندیار منفرد زاده

ترانه سرا: فرهاد شیبانی

مدت : 4 دقیقه

دلم از خیلی روزا با کسی نیست

تو دلم فریاد و فریاد رسی نیست

شدم اون هرزه گیاهی که گلاش

پر پر دستای خار و خسی نیست

دیگه دل با کسی نیست

دیگه فریاد رسی نیست

آسمون ابری شده

دیگه خار و خسی نیست

بارون از ابرا سبک تر می پره

هر کسی سر به سوی خودش داره

مث لاک پشت تو خودم قایم شدم

دیگه هیچ کس دلمو نمی بره

دیگه دل با کسی نیست

دیگه فریاد رسی نیست

آسمون ابری شده

دیگه خار و خسی نیست

ماهی از پاشوره بیرون افتاده

شاپرکها پراشون زخمی شده

نکنه تو گله ی بره هامون

گذره گرگ بیابون افتاده

دیگه دل با کسی نیست

دیگه فریاد رسی نیست

آسمون ابری شده

دیگه خار و خسی نیست

فریدون فروغی و فرهاد مهراد دو خواننده اعتراضی عرصه موسیقی این مملکت بودند. این دو نه در قبل از انقلاب 57 و نه در بعد از انقلاب 57 هیچوقت به جایگاه واقعی خود نرسیدند و در هر دو نظام مورد بی مهری واقع شدند.

ترانه فیلم تنگنا با صدای فریدون فروغی از جمله ترانه هایی است که بر روی فیلم می نشیند و متن ترانه با موضوع فیلم هم خوانی کامل دارد. اسفندیار منفرد زاده ساخت موزیک فیلم و این ترانه را بعهده میگیرد.

 این ترانه همزمان با فلاش بکی که در فیلم نمایش داده میشود پخش میشود و مجددا سه بار دیگر  در فیلم از این ترانه استفاده میشود. متن ترانه تنگنا دقیقا داستان زندگی علی خوشدست با بازی سعید راد است. هر بیننده ای با دیدن سرگذشت علی خوشدست که از همه نارو میخورد و تنها کسی که بعنوان فریاد رس به یاریش می آید یک زن روسپی است یاد بند بند این شعر زیبا می افتد. علی خوشدست عاقبت تبدیل به هرزه گیاهی میگردد که دیگر هیچ امیدی به فریاد رس ندارد.

متن ترانه تنگنا نوشته فرهاد شیبانی میباشد. صدای با صلابت فریدون فروغی و فرهاد مهراد در دهه پنجاه روی هر فیلمی که قرار می گرفت فیلم را تحت سلطه خود در می آورد.

زنده یاد فریدون فروغی جمعه سیزدهم مهرماه 1380 در منزلش واقع در تهرانپارس درگذشت . او را در زادگاهش که علاقه وافری به آن داشت (قریه قرقرک در اشتهارد) از توابع کرج در کنار برکه ای در کنار کوهی به خاک سپردند. شهری که مدت زیادی زندان کچویی آن پذیرای او بود. زندانی که بین کرج و فردیس واقع شده است و اکنون تبدیل به یک مرکز بازآموزی و کار برای زندانیان شده است.

ویرایش: ضمن تشکر از حمید هامون عزیز بابت یادآوری ایشان دوستانی که تمایل به دانلود ترانه مذکور دارند جهت اطلاعات تکمیل تر می توانند به پست زیر که توسط دن ویتو کورلئونه نگاشته شده است مراجعه نمایند.

http://cafeclassic5.ir/thread-216-post-1...l#pid17310

سلام دوستان فهیم

بروبیکر امشب تصمیم دارد یک تاتر زیبا را برای شما گزارش کند. تاتری که بیش از 50 سال پیش به روی صحنه رفت. گزارش این تاتر را برای اولین بار در فضای مجازی هدیه میکنم به کاربران عزیز کافه کلاسیک و صد البته آنرا تقدیم میدارم به استاد علی نصیریان.

عکسهای این تاتر را نیز برای اولین بار در این تاپیک قرار میدهم که به نوعی زیر خاکی میباشند. بلبل سرگشته افسانه ای است از فرهنگ کهن گذشتگان ما. علی نصیریان اولین بار در سال 1335 (در سالی که هنوز بسیاری از خوانندگان این گزارش هنوز بدنیا نیامده بودند) با اقتباس از این افسانه تاتری را به نگارش درآورد و در همان سال در اولین دوره مسابقات نمایشنامه نویسی هنرهای زیبا رتبه اول را بخود اختصاص داد و نهایتا دو سال بعد این نمایشنامه به کارگرانی خود استاد برای اولین بار به روی صحنه رفت.

پس از آن سه بار دیگر این تاتر در سالهای 1338 و 1345 و 1354 نیز به روی صحنه رفت و حتی استاد یکبار آنرا در فرانسه نیز اجرا نمود.

قبل از هر چیز خلاصه ای از متن اصلی افسانه را برای شما در اینجا می آورم:

استاد با الهام از این افسانه نمایشنامه خود را نوشته است.

در بلبل سرگشته استادان بزرگی ایفای نقش کردند. اما من در اینجا میخواهم گزارش اجرای این تاتر را در سال 1345 برای شما بازگو کنم.

سال 1345 - تالار بیست و پنج شهریور

هرشب جمعیتی در فضای محقر این سالن گرد هم می آیند از تمام اقشار جامعه. آنها میخواهند تاتر نوین ایران را به تماشا بنشینند. بازیگران این تاتر افراد زیر تشکیل میدهند:

عصمت صفوی  در نقش زن بابا

فخری خوروش  در نقش ماهگل

مهین شهابی  در نقش کولی

علی نصیریان  در نقش نقال

عزت الله انتظامی در نقش بابا

جعفر والی  در نقش بقال

جمشید مشایخی  در نقش رشید خان

تماشاگران مشتاق از یک قشر خاص نیستند از هر فرقه و طبقه ای اینجا آمده اند. این جمعیت آنروز نمی دانستند که این بازیگران قرار است سالهای سال بخشی از تاریخ سینمای ایران باشند.

فخری خوروش آمده بود تا سوفیا لورن ایران بشود. نمایش در سالنی برگزار میشود که پیش از این ساعدی کارهایش را در آن به نمایش گذاشته بود و بیضایی که در ابتدای راه بود.

بعضیها از شهرستان برای دیدن این نمایشنامه آمده بودند و برای همه قبل از دیدن این تاتر این ابهام وجود داشت که چگونه یک افسانه کهن دستمایه یک تاتر شده است.

چراغها خاموش میشود و پرده کنار میرود. درویشی که نقش آنرا خود علی نصیریان بازی می کند در گوشه ای از حیاط یک کلبه ایستاده و اینگونه نقالی میکند:

-در این خانه کاهگلی دختریست بنام ماهگل که برادری داشت بنام خداداد و برادرش را دوست میداشت اما پدرش او را کشت و زن بابایش گوشت او را خورد و آنگاه این هر دو شایع کردند که خداداد گم شده است اما ماهگل یکروز کاکل برادرش را در دیگ میبیند و از آن پس مدام در اندوه و وحشت دچار میشود و در کنار باغچه و در زیر یک موی خشک مینشیند و پشم می ریسد و اشک میریزد.

نقال در اینجا در حال خواندن است : بشنو از نی چون حکایت میکند    از جدایی ها شکایت میکند

حاکم دیار پسری دارد بنام رشید که سخت دلباخته ماهگل این دخترک غمگین و افسرده است . پسر خان حاکم چند بار ماهگل را در پای چشمه دیده و فریفته او شده است اما ماهگل از او میترسد و میگوید رسم دیار مانع ازدواج دختری فقیر با پسر خان است . یکروز در حالیکه جز ماهگل کسی در خانه نیست دخترکی کولی سرزده وارد شده و از او یک کاسه آب طلب میکند و میگوید:

خانم تر گل ور گلک چشمش سیاهه

خانم ترگل ورگلک مهرش کجایه؟

(فخری خوروش و مهین شهابی) زن کولی به ماهگل داره میگه : عروس خانم گم کرده داری   گم کرده عزیز کرده داری   پی جورشی ... ؟

کولی وقتی اندوه ماهگل را میبیند نغمه سر میدهد و میپرسد:

- خانمی از افغان ماغم گرفتی؟

هی ... هی ... تو لیلا را نمی شناسی  لیلا هم گم کرده داره  گم کرده عزیز کرده داره

و بعد با اصرار ماهگل نیازی از او میگیرد و فالش را میبیند:

خانمی گم کرده داری . یا برارته یا همزادته .....

ماهگل میگرید و میگوید:

- بابام برادرم رو کشت و زن بابام گوشت او را خورد من یکروز کاکل برادرم را توی دیگ دیدم و حالا از اینکه برادرم گور نداره در غم و غصه ام.

(ادامه دارد)

اما همه دوستان كافه كلاسيك از فيلمهايي كه در طول عمر خود برپرده سينماها ديده اند  خاطرات فراواني دارند. همه ما بسته به سن و عمري كه گذرانده ايم فيلمهايي خاطره انگيزي را توانسته ايم در سينماها ببينيم و لذت ببريم . از موضوع فيلم گرفته تا بازي بازيگران ، فيلمبرداري ، دوبله ، تدوين ( باتوجه به علاقمنديهايمان) برايمان قابل توجه بوده است . چون اگر بسان تماشاگري عادي به سينما نگاه مي كرديم كه امروز در كافه كلاسيك دور هم نبوديم تا از خاطراتمان بگوييم.

اين تاپيك اختصاص به فيلمهايي - خصوصا ايراني - دارد كه طي اين ساليان در سينماها ديده ايم و بهر علتي برايمان جايگاهي ويژه دارد . از طرف ديگر شايد دوستان نكاتي در متن و حاشيه سينماي ايران بنظرشان بيايد كه اينجا محلي مناسب براي اين گپ و گفتهاي خودماني است.

- مطالبي از قبيل اينكه چرا سينما بي رحم است و آدمهايش را براحتي فراموش مي كند. چند روزي بيش نيست كه علي ثابت بازيگر نقشهاي منفي موج نوي سينماي ايران روي در نقاب خاك كشيده و مانند اين 13 سالي كه سينما فراموشش كرد ، رسانه ها هم فراموشش كردند. هيچكس از اين دانش آموخته بازيگري آلمان و هنرپيشه فيلمهايي چون كندو و ذبيح چه در زمان حياتش و چه مماتش ياد نكرد.

بهروزوثوقي و شادروان علي ثابت در فيلم ذبيح (1354)

- بهرام رادان ستاره اواخر دهه 70 و سالهاي دهه 80 سينماي ايران به كانادا كوچيد تا شايد تاوان انتخابهاي اشتباهش را در سينما اينگونه پس دهد. علي سنتوري در حالي سينماي ايران را ترك گفته كه در اين سالها هرگز نقش هايش را بدرستي انتخاب نكرد تا شمايل ستاره وارش خدشه بردارد و با قهر خود سينماي ايران را از وجودش محروم نمايد.

- يا فيلم جنجالي من مادر هستم ساخته فريدون جيراني كه علي رغم خوش ساخت بودن و بازيهاي زيبايش، انباشتي از سياهي و دلمردگي هاست . نمي دانم استاد جيراني چرا اين همه به سياهي ها پرداخته و تا اشك تماشاگرش را در نياورد ول نمي كند. فيلم فرصت نفس كشيدن به مخاطيش را نمي دهد و او را درگير دنيايي از نامرديها و تباهي ها مي كند . حتي آدمهاي خوبش هم خاكستري اند . راستي فريدون جيراني در هنگام ساخت فيلم به چي مي انديشيده كه چنين فيلمش نا اميدانه است؟

از دوستان كافه مي خواهم خاطرات و حرفها و نظرهايشان را درباره سينماي ايران بگويند ...

زنده ياد رضا میرلوحی

مرحوم رضا میرلوحی بسال 1319 در تهران زاده شد. فعالیت هنری را با تئاتر و پس از دیپلم ادامه داد. آشنایی با مهدی فخیم زاده که آن زمان در دانشکده پزشکی دانشگاه تهران مشغول تحصیل بود باعث گرایش او به سینما شد و در سال 1349 با دستیاری در فیلم رقاصه شهر ساخته زنده یاد تازه در گذشته شاپور قریب وارد سینمای ایران گردید.

اولین فیلمش در مقام کارگردان فیلم خانواده سرکارغضنفر در سال 1351 بود . یکی از آثار معمول سینمای بدنه که برای تثبیت موقعیتش انجام داد و با فروش متوسطش راه را برای او هموار کرد.

اما فیلمی که نام او را در سینمای ایران با عنوان استعدادی تازه و فیلمسازی خوش آتیه مطرح کرد فیلم تپلی محصول سال 1351بود که با داستانی تلخ با توجه به معیارهای فیلمفارسی و بازیهای قابل توجه بازیگرانش خصوصا همایون که سالها در قالب یک کمدین سطحی در سینمای ایران فعالیت کرده بود نام میرلوحی را بعنوان یکی از کارگردانان موج نو پر آوازه کرد.

نماهاي تيره ، بازيهاي زيرپوستي و فيلمبرداري و كارگرداني سنجيده از امتيازات تپلي بود. اما در زمانه اي كه سينما در تسخير فيلمهاي فارسي و مشهور به كافه اي بود ، ساختن فيلمي مانند تپلي از قبل محكوم به شكست بود . ميرلوحي علي رغم نشان دادن استعدادش در سينماي موج نو ، با شكست تمام عيار اين فيلم در كوششي ناكام فيلم شورش را در سال 1352ساخت

 اين فيلم در ميان دو نوع سينماي تجاري و هنري سرگردان بود و از سوي هر دو طرف طرد شد.با شكست تجاري اين فيلم رضا ميرلوحي به ناگاه از مسير سينمايي كه آن را ناب مي دانست  كناره گرفت و گرفتار گرداب سينماي تجاري شد. او دست به ساختن آثاري زد كه هرگز به آنها علاقه اي نداشت اما براي ماندن و زندگي كردن بناچار تن به خواسته هاي مباشران مقتدر آن نو سينماداد.

آقاي جاهل ، پاكباخته ،مواظب كلات باش ، شكست ناپذيرو خاتون هرگز نشانه اي از آن سينماگر خوش قريحه نداشتند. با گرايش ميرلوحي به دامان سينماي فيلمفارسي او خودخواسته دست به خود ويرانگري زد و ناخشنودي خود را از گرداب آن نوع سينما را بر پيكر نحيفش تلافي كرد . او گرفتار ديو اعتياد شد و انگار خود اين مسير را مي خواست . گويا در همان سالها در مصاحبه اي تلخ به اين بلاي ويرانگري كه گرفتارش شده بود معترف شده بود و مسبب تمامي آنها را سينمايي كه دوست نمي داشت مي دانست.

پس از انقلاب او دوباره براي فيلمسازي خيزي دوباره برداشت و با ياري دوست دوران جواني اش - مهدي فخيم زاده - دست به ساخت آثاري چون اشباح و شيلات زد. اشباح از حيث نمابندي و موضوع و همچنين بازي بازيگرانش يكي از فيلمهاي مطرح اوست.

اما در حالي كه او همچنان درگير همان خود ويرانگري بود آخرين فيلم خود - شيلات - را ساخت . اين فيلم حادثه اي و خوش ساخت هنوز نشان از يك فيلمساز متبحر داشت  و فروش نسبتا خوبي نيز نصيبش شد.

سال بعد مرحوم ميرلوحي بهمراه فخيم زاده ، كامران قدكچيان و جمشيد حيدري تعاوني توليد فيلم تاسيس نمودند كه فيلم مرز و تشريفات از محصولات اين تعاوني بود. مرز در گيشه شكست خورد. اما هنگامي كه تشريفات ساخته مهدي فخيم زاده در مراحل فني بود ، مرحوم رضا ميرلوحي بر اثر ايست قلبي از اتاق تدوين اين فيلم راهي بيمارستان شد و در روز 24 شهريور 1363 در سن 44 سالگي بدرود حيات گفت .

زنده ياد ميرلوحي  در حالي كه هنوز مي توانست در سينما به فعاليت خود ادامه دهد بلاي ويرانگر اعتياد او را از پاي درآورد تا سينماي ايران يكي از بهترينها را از دست دهد . آن هم در حالي كه از لحاظ مالي متاسفانه در وضعيت مناسبي بسر نمي برد . اما تشريفات در اكران عمومي به فروش بالايي دست يافت و دوستانش سهم او را به خانواده اش پرداخت كردند واين آخرين دستاورد هنرمندي بود كه در اولين مصاحبه اش گفته بود ميخواهم نامم در سينما به نيكي ياد شود .

فارغ از حواشي زندگي شخصي اش  ، ميرلوحي يكي از فيلمسازان خوب سينماي ايران بود كه جايش هرگز پر نشد.

روحش شاد و قرين رحمت باد.

اگه موافق باشین چراغ اول رو به احترام  آقای (( مسعود خان کیمیایی )) با بهترین سکانس از سینمای ایشون روشن کنیم !

دوستداران سینمای حاج مسعود یا علی !

و یا حق ...

بی شک مهمترین و جنجالی ترین برنامه تلوزیون ایران در دوازده سال اخیر ( یعنی دقیقا از جمعه شب 22 مرداد 1378 تا به امروز ) برنامه نود بوده است. کیفیت این برنامه و حال و هوا و جهت گیری های آن رابطه مستقیمی با شخصیت و منش مجری/تهیه کننده/کارگردانش عادل فردوسی پور داشته و دارد.

جدا از نقشی که این برنامه در تغییر نگاه فوتبال دوستان ایرانی داشته و بحثهایی (در حدی فراتر از نگاه محافظه کارانه حاکم بر رسانه ملی) که راه انداخته و ابهاماتی که روشن کرده (یا نکرده) ، این برنامه هم با فراز و نشیبهایی در این سالهای پخش داشته است.

می خواهیم در این بحث نگاهی عمیق تر و اصولی تر به این برنامه و فراز و نشیبهایش ، علل افت و دلایل اوجش داشته باشیم. باشد که حاصل این بحث ، پیشنهادی سازنده و کارامد شود برای دست اندرکاران این برنامه همچنان محبوب.

در این بحث به معرفی فیلمهای ارزشمند ایرانی می پردازیم. رعایت چند نکته در این بحث ضروری به نظر می رسد :

1. فیلم های معرفی شده حدالامکان برای دیده شدن در دسترس باشند. چه روی پرده سینماها ، چه به خصوص در ویدئوکلوپ ها و ....

2. معرفی شامل نام فیلم و عوامل اصلی تهیه (کارگردان ، نویسنده ، بازیگران) و توصیف مختصر حال و هوای اثر باشد.

3. حتما فیلمهایی معرفی کنیم که لایق صفت "ارزشمند" باشند و نشان دهنده احترام سازندگان آن به شعور و احساسات مخاطب. خوب است در چند خط اختصارا به دلایل این ارزشمند بودن از نظر خودمان بپردازیم تا قضاوت برای دوستانمان راحت تر شود.

4. شایسته تر است که فیلم های معاصرتری را برای معرفی برگزینیم که نسبت به آنها مسئول تریم تا آنهایی که دیگر به تاریخ سینما پیوسته اند. در میان فیلمهای قدیمی تر بهتر است معرفی فیلمهای مهجور و کمتر دیده شده در اولویت قرار بگیرند.

5. لزومی ندارد در تمام پست های این بحث فیلمی معرفی شود. خوب است اگر درباره فیلمهای معرفی شده نظری داریم ، با دوستانمان درباره آنها به بحث و تبادل نظر بپردازیم تا در این بین همه بیشتر بیاموزیم.

با تشکر از همه دوستان ، امیدوارم این بحث با حضور همه شما به بحثی پر بار و ارزشمند تبدیل شود.

تیتراژ ابتدا

http://www.4shared.com/video/HIzFVQJL/Th...http://www.4shared.com/video/HIzFVQJL/The_Sweeney_T

تیتراژ انتها

http://www.4shared.com/video/VFCwABrW/Th...http://www.4shared.com/video/VFCwABrW/The_Sweeney_-_closing_

سریال زورو

http://en.4shared.com/file/234850073/722...http://en.4shared.com/file/234850073/72286106/Walt_Disney_s_Zorro_-_Ori

برنامه هارولد لوید یا دنیای مسخره

http://www.4shared.com/video/4lLuBXKq/am...http://www.4shared.com/video/4lLuBXKq/ampquotHarold_Lloydamp39s

http://www.4shared.com/video/C4VxhGL7/Ha...http://www.4shared.com/video/C4VxhGL7/Harold_Lloyd_TV_Theme_

اما سریال قهوه‌ی تلخ، جدیدترین 90قسمتی آقای‌مدیری که سر و صداهای گوش‌خراشی رو هم به راه انداخته بود بلاخره طی دو هفته‌ی گذشته وارد بازار شد. تا به حال سه سری سه قسمتی از این سریال توزیع و عرضه شده.

سری اول این سریال که در 23شهریور ماه عرضه شد در اولین روز فروش 500,000هزار نسخه رو داشت که با یه جمع و ضرب می‌شه به عبارتی 1 میلیارد و 250میلیون تومان! پول کمی نیست!!

خب از اینا که بگذریم، سری اول که چنگی به دل نزد. البته ایرادی هم نداره. بیشتر فیلم تو فضای معرفی شخصیت‌ها بود. سری دوم هم باز چنگی به دل نزد(البته بهتر از یک بود) باز هم ایرادی نداره  چون تو فضای معرفی شخصیت‌های ماقبل تاریخی(!) بود. البته از حق نگذریم قسمت سوم از سری دوم خیلی خوب بود. کلاً کرکر خنده‌اس!! یکی از دیالوگاش اینه که می‌گه: جهانگیر‌شاه می‌خارن!!  من اینجوری بود ... اینجوری شدم ... اون یارو فُسیل شده‌هه که مال دوران ماقبل تاریخه هم خیلی باحاله! به اون یکی می‌گه فلانی! بعد هنگ می‌کنه .. کیه؟! کی بود؟! هان؟!! چی؟!!!‌ چی می‌گی!!؟!!

.. خب شوخی دیگه بسه!

به شخصه خیلی خوشحال هستم که این سریال از تلوزیون پخش نشد چون قطعاً کلی سانــ.ــسوری بهش می‌خورد درحالی که اساس طنز به اینه که خط قرمزها رو بشکنه(البته نه ماله اخلاقیات رو) و اگه بخواد زیر تیغ بی‌مروت سانــ.ــسورچیان تلوزیون قرار بگیره وامصیبته.

خب! ما زیاد حرف زدیم. منتظر نقادی‌های شما هستیم!

مختارنامه اون‌قدر حاشیه و سروصدا داشته که همه در چند و چون تهیه و تولید و اعضا و ارکان اون قرار گرفته باشن و حرف زیادی موجب مرض است!

فقط خواستم مختارنامه هم جایی داشته باشه و با دیدن اولین قسمت اون نقدهای شما رو بتونیم اینجا بخونیم.