شون کانری     sean  Connery

 با نام تامس کانری ؛ متولد 25 اوت 1930 در ادینباری اسکاتلند است. پدرش راننده کامیون بود  و مادرش مستخدمه-

پانزده سال داشت که دبیرستان را ترک و در نیروی دریایی ثبت نام کرد؛اما به دلیل ابتلا به زخم اثنی اعشر از ادامه خدمت

معاف شد و به کارهای مختلفی روی آورد:بنایی؛حفاظت و جلا دهنده تابوت,طی سال های آخر 1940 و اوایل 1950 به

بدنسازی و مدل روی آورد. در 1951 برای نخستین بار با بازیگری تئاتر را با اجرای صحنه ای جنوب اقیانوس آرام در لندن

شروع کرد.پس از حضور های کوتاه در سینما و تلویزیون ؛ در آزمون گزینش بازیگر نقش مامور مخفی جیمز باند007 شرکت

کرد که از سوی نشریه لاندن اکسپرس برگزار می شد.پس از موفقیت نخست از مجموعه جیمز باند:دکتر نو(1962-ترنس

یانگ)از روسیه با عشق (1963-یانگ)-گلدفینگر(1964-گای همیلتن) چنان در قالب قهرمان کتاب ای یان فلمینگ پذیرفته شد

که تماشاگران سینما نمی توانستند شون کانری را توانا  در ایفای نقش شخصیت های جدا از جیمز باند تصور کنند.

برخی از فیلم ها:

بدون راه بازگشت(1957)-رانندگان جهنمی (1958)-قفل زمان (1957)-زمانی دیگر جای دیگر(1958)-بیاد آوردن شب

(1958)-بزرگترین ماجرای تارزان(1959)-طولانی ترین روز(1962)-دکتر نو(1962)_از روسیه با عشق(1963)-زن

پوشالی(1964)-مارنی (1964-هیچکاک)-گلدفینگر(1964)-تپه(1965)-تندربال(1965)توفقط دو بار زندگی می کنی(1967)-

شالاکو(1967)-چادر قرمز(1969)-الماس ها ابدی اند(1971)-باج(1974)-قتل در قطار سریع السیر شرق(1974)-شیر و باد

(1975)-مردی که می خواست سلطان باشد (1975)-رابین و ماریان (1976)-مرد بعدی (1976)-پلی در دور دست (1977)-

سرقت بزرگ قطار(1979)-شهاب سنگ (1979)-کوبا (1979)-دزدان زمان (1981)-در افتاده(1981)-غلط درست است

((1982)-پنج روز یک تابستان (1982)-دیگر هرگز نگو هرگز (1983)-شمشیر دلاور (1983)-تسخیر ناپذیران (1987)-

ایندیانا جونز و آخرین جنگ صلیبی (1989)-صخره (1996)-انتقام جویان (1997)و....

داستین هافمن                                                                                             

متولد  8  اوت 1937 در لس آنجلس.پدرش طراح مبلمان بود. تحصیلات موسیقی را در سنتا مونیکا سیتی کالج رها کرد و به

گروه پسا دینا پلی هاس پیوست. بازیگری را از 19 سالگی شروع کرد.هافمن با امید به کسب موفقیت در تئاتر به نیویورک رفت

اما سال ها تلاش اش توام بود با شغل های پیش پا افتاده ای چون دربانی و مستخدمی آسایشگاه روانی بسیاری از شب ها در

آشپزخانه جین هاکمن خوابید در این بین ایفاگر نقش های کوچکی در تلویزیون و گروه های تئاتری  تابستانی بود. در 1965

سرانجام توانست در تئاترهای خارج از برادوی به شهرت برسد. سال بعد به خاط نقش آفرینی اش در اجرای صحنه ای سفر

 پنجمین سوار سرنوشت جایزه "ابی" بهترین بازیگر مرد را دریافت کرد.

اواخر 166 بازی اش در اجرای صحنه ای فارس اه (EH?) ستایش منتقدان را در پی داشت .پس از مشاهده این اجرای صحنه

ای ؛مایک نیکولز اصرار کرد تا نقش مرد اول فارغ التحصیل (1967) را باید هافمن نسبتا گمنام ایفا کند.

موفقیت چشمگیر فارغ التحصیل هافمن را به موقعیت ستاره رساند.هافمن پس از حضور در اجرای صحنه ای جیمی شاین در

برادوی ,با  کابوی نیمه شب(1969) به سینما بازگشت و در نقش راتسو ریزو ترحم انگیز بازی به یاد ماندنی ارایه کرد.

به خاطر سه فیلم فارغ التحصیل-کابوی نیمه شب و لنی نامزد اسکار شد. و به خاطر کرامر علیه کرامر (1979-رابرت بنتن)نخستین اسکارش را به حق دریافت  و رین من (1988 بری لوینسن) دومین اسکار را نصیبش کرد

داستین هافمن خود را نسبت به حرفه اش  بسیار متعهد می داند و از این رو تهیه کنندگان او را بازیگری سخت گیر می دانند.با این وجود همه او را دوست دارند.

فیلمها:

 ببر تصمیم می گیرد(1967)-فارغ التحصیل (1967)-میلیون های مدیگان(1968)-کابوی نیمه شب (

1969)-جان و مری(1969)-بزرگمرد کوچک (1970)هری کلر من کیست و چرا این چیزهای وحشتناک

را در مورد من می گوید (1971- یولو گرازبارد)-سگ های پوشالی (1972- پکین پا)-آلفردو آلفردو (

1972- پی ترو جرمی)-پاپیون (1973)-لنی (1974)-تمام مردان رییس جمهور (1976)-دونده ماراتن

(1976)-دوران اثبات شرافت (1978)-آگاتا (1979)-کرامر علیه کرامر(1979)-توتسی (1982- پولاک)-

مرگ دستفروش (1986)-ایشتار(1987)-رین من (1988)-کسب و کار خانوادگی (1989-لومت)-دیک

 تریسی (1990)-بیلی باتگیت(1991)-هوک (1991-اسپیلبرگ)-قهرمان(1992)-شیوع(1995)-

بوفالوی آمریکایی(1996)-خواب گردها(1996)-سگی به نام وگ (1997)-شهر دیوانه(1997-کوستا

 گاوراس)-کره (1998-بری لوینسن)و.....

با سلام

ناتالی وود ( Natalie Wood) ‏(۲۰ ژوئیه ۱۹۳۸ - ۲۹ نوامبر ۱۹۸۱)‏ یک بازیگر آمریکایی بود.

نام اصلی: ناتالیا زاخارنکو

زمینه فعالیت: بازیگر

ملیت  ایالات متحده آمریکا

تولد ۲۰ ژوئیه ۱۹۳۸۲۰ ژوئیه ۱۹۳۸
سان‌فرانسیسکو، کالیفرنیا، آمریکا

مرگ ۲۹ نوامبر ۱۹۸۱ (۴۳ سال)جزیره سانتا کاتالینا، کالیفرنیا، آمریکا

سال‌های فعالیت ۱۹۴۳–۱۹۸۱

همسر(ها) رابرت واگنر (۱۹۵۷–۱۹۶۲ (طلاق); ۱۹۷۲–۱۹۸۱ (مرگ وود)) ۱ فرزند
ریچارد گرگسون (۱۹۶۹–۱۹۷۲) (طلاق) ۱ فرزند

زندگی:

او در سال ۱۹۳۸ در سان‌فرانسیسکو با نام اصلی ناتالیا زاخارنکو زاده شد. والدین او نیکولای زاخارنکو و ماریا استپانووا از مهاجران روسی بودند که از سال‌های کودکی دور از زادگاه خود بزرگ شده بودند.

زندگی هنری:

او نخستین بار در سال ۱۹۴۳ در فیلم سرزمین شاد به بازی پرداخت. او بازیگری را از سال ۱۹۴۳ آغاز کرد و به‌ عنوان بازیگر نوجوان در فیلم‌هایی مانند معجزه در خیابان ۳۴ام (۱۹۴۷) درخشید. وود با بازی در نقش مقابل جیمز دین در فیلم شورش بی‌دلیل (۱۹۵۵، نیکلاس ری) توانست نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شود، این موفقیت، راه او را برای گذر از قالب یک بازیگر نوجوان هموار کرد.

او پس از آن در فیلم‌های داستان وست‌ساید (۱۹۶۱) و جیپسی (۱۹۶۲) درخشید. وود همچنین برای بازی در فیلم‌های شکوه علفزار (۱۹۶۱) و عشق با بیگانه کامل (۱۹۶۳) توانست نامزدی جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را به‌دست آورد. او دوران موفقیت در دهه شصت میلادی را با حضور در فیلم‌هایی مانند باب و کارول، تد و آلیس (۱۹۶۹) ادامه داد. وود در آثار تلویزیونی نیز موفق ظاهر شد و در سال ۱۹۷۹ به خاطر بازی در فیلم تلویزیونی از اینجا تا آخرت برنده جایزه گلدن گلوب شد.

ازدواج:

وود در سال ۱۹۵۷ با رابرت واگنر ازدواج کرد و در ۱۹۶۲ از او جدا شد. آن دو ده سال بعد در سال ۱۹۷۲ دوباره با هم ازدواج کردند.

درگذشت:جسد ناتالی وود در نوامبر سال ۱۹۸۱، در چند صد متری ویلایی شخصی اش در کنار قایق تفریحی او پیدا شد پلیس علت مرگ ناتالی را غرق شدن بر اثر حادثه اعلام کرد اما با توجه به نزاع او با همسرش، ساعتی پیش از مرگ و کبودی های نمایان بر روی بدن ناتالی، گمانه زنی ها در این باره هیچگاه پایان نیافت.

فیلم‌شناسی:

وود در بیش از ۵۰ فیلم سینمایی بازی کرده‌است که مهم‌ترین آنها عبارتند از:

فردا همیشگی است (۱۹۴۵)عروس چکمه‌پوش (۱۹۴۶)روح و خانم موییر (۱۹۴۷)معجزه در خیابان سی و چهارم (۱۹۴۷)جوجه هر یکشنبه (۱۹۴۹)آواز غمگین برای من نخوان (۱۹۵۰)جک پات (۱۹۵۰)

تور آبی (۱۹۵۱)فقط برای تو (۱۹۵۲)ستاره (۱۹۵۲)جام نقره‌ای (۱۹۵۴)شورش بی‌دلیل (۱۹۵۵)در جستجوی خواهر (۱۹۵۶)دختری که او پشت سر گذاشت (۱۹۵۶)فریادی در شب (۱۹۵۶)تپه‌های سوزان (۱۹۵۶)سلاطین پیش می‌روند (۱۹۵۸)مارجوری مورنینگ استار (۱۹۵۸)کش مک‌کال (۱۹۶۰)

گرگ‌های جوان (۱۹۶۰)شکوه علفزار (۱۹۶۱)داستان وست‌ساید (۱۹۶۱)جیپسی (۱۹۶۲)عشق با بیگانه کامل (۱۹۶۳)س** و دختر تنها (۱۹۶۴)مسابقه بزرگ (۱۹۶۵)دیزی کلاور (۱۹۶۵)این ملک متروک‌شده (۱۹۶۶)باب و کارول، تد و آلیس (۱۹۶۹)ماجرا (۱۹۷۳)از اینجا تا ابدیت (۱۹۷۹)شهاب ثاقب (۱۹۷۹)آخرین زوج آمریکا (۱۹۷۹)مکاشفه مغزی (۱۹۸۱)

با سلام خدمت شما سروران عزیز

جنیفر جونز                               jennifer jones

نام اصلی: فیلیس لی ایسلی

زمینه فعالیت: بازیگر

ملیت: آمریکایی

تولد:۲ مارس ۱۹۱۹
اوکلاهما

مرگ: ۱۷ دسامبر ۲۰۰۹ (۹۰ سال)
ملیبو، کالیفرنیا

سال های فعالیت: ۱۹۴۴ تا ۱۹۷۴

همسرها:رابرت واکر(از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵)،دیوید سلزنیک(از ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۵)،نورتون سیمون(از ۱۹۷۱ تا ۱۹۹۳)

سالهای نخست زندگی

جنیفر جونز، که نام اصلیش فیلیس ایسلی بود، در سال ۱۹۱۹ در تولسا، از شهرهای ایالت اوکلاهما بدنیا آمد. والدین وی هر دو از هنرپیشه‌های وودویل بودند.مادر او فلورا مای (با نام اصلی سوبر) و پدرش فیلیپ راس ایسلی بود. پدر و مادر او در ایالت‌های غرب میانه امریکا، یک تور مخصوص جهت نمایش‌های دوره‌ای به راه انداخته بودند که خود صاحبان و اداره کنندگان و بازیگران آن بودند و نمایش‌های مختلف را در یک چادر اجرا می‌کردند. جنیفر جونز نخستین بار در چادر یکی از همین نمایش‌های دوره‌ای به روی صحنه آمد.در سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۷، جونز وارد کالج مونت کازینو جونیور، واقع در تولسا شد و سپس در دانشگاه نورث وسترن تحصیلات خویش را ادامه داد، اینجا همان جایی بود که وی در آن به عضویت یکی از معروفترین انجمن‌های أخوّت در ایالات متحده، یعنی انجمن خواهری کاپا آلفا تتا درآمد. وی سپس و در سال ۱۹۳۸ به آکادمی هنرهای دراماتیک آمریکا (آکادمی هنرهای نمایشی امریکا)، در شهر نیویورک رفت و در آنجا نیز آموزش‌های خویش را ادامه داد. در همین آکادمی، وی با یکی از دانشجویان همکار خویش، یعنی رابرت واکر ملاقات کرد و کار آن دو به عشق انجامید. این زوج در ۲ ژانویهٔ ۱۹۳۹، با یکدیگر ازدواج کردند.آنها سپس به تولسا بازگشتند تا در یک برنامه رادیویی ۱۳ هفته‌ای که توسط پدر جنیفر تنظیم می‌شد، شرکت کنند. همین موضوع سبب شد که آن دو، راه خویش به سمت هالیوود را پیدا کنند. ایسلی (جنیفر)، برای نخستین بار در سال ۱۹۳۹ در دو نقش کوچک ظاهر شد که اولی ایفای نقش در یک فیلم وسترن با شرکت جان وین  با عنوان مرزبانان جدید، و دیگری نقشی کوچک در سریالی با شرکت دیک تریسی تحت عنوان گروه مردان(جی من) بود. در این دو فیلم، او با نام فیلیس ایسلی شناخته شد. با این حال، وی نتوانست از پس یک تست بازیگری که توسط کمپانی پارامونت انجام می‌شد، با موفقیت برآید و به همین خاطر تصمیم به بازگشت به شهر نیویورک گرفت.

فعالیت‌های بعدی

در حالی که همسر ایسلی، یعنی رابرت واکر مشغول انجام فعالیتهایی مداوم در برنامه‌های رادیویی بود، ایسلی بدنبال شغلی مناسب در عرصهٔ بازیگری می‌گشت و در همین زمان، درعین حال به صورت پاره وقت، بعنوان مدل در یک کارخانهٔ ساخت کلاه زنانه که به آژانس پاورتی (قدرت) وابسته بود، مشغول به کار شد.

هنگامیکه وی اطلاع یافت که یک تست بازیگری برای یافتن ستاره‌ای تازه جهت ایفای نقش اصلی یک فیلم (کلودیا که نقش اصلی آن عاقبت توسط رُز فرانکن ایفا گردید)، در حال انجام است، خودش را به دفتر فیلمسازی دیوید سلزنیک در نیویورک رسانید و برای ایفای این نقش اعلام آمادگی کرد. امّا پس از پایان این تست بازیگری وی به گریه افتاد!، چراکه تصور می‌کرد در ارائهٔ هنر خویش، بسیار بد عمل کرده‌است. با این حال، خود دیوید.او.سلزنیک برحسب اتفاق صدای وی را در موقع ارائهٔ تست بازیگری شنید و همین شنیدن اجرای او، سلزنیک را به اندازه کافی تحت تاثیر قرار داد که سبب شود وی از منشی اش بخواهد که با ایسلی تماس حاصل کند و او را دوباره فرابخواند. بدین ترتیب پس از انجام مصاحبه، میان آنها یک قرارداد ۷ ساله به امضا رسید.بدین ترتیب وی در سال ۱۹۴۱ بوسیلهٔ دیوید سلزنیک کشف شد و در یک نمایشنامه در نیویورک به روی صحنه رفت.از آن پس ایسلی به دقت برای تبدیل شدن به یک ستاره سینما، مورد توجه قرار گرفت و صاحب نام تازه‌ای شد: جنیفر جونز. در سال ۱۹۴۳، کارگردانی به نام هنری کینگ برای انتخاب هنرپیشه‌ای که در نقش برنادت سوبیرو در فیلم آوای برنادت (۱۹۴۳)، ایفای نقش کند، یک آزمون به انجام رسانید. در این آزمون جنیفر جونز توانست کارگردان مذکور را به شدت تحت تأثیر قرار دهد و از میان صدها نفر داوطلب که آرزومند ایفای این نقش بودند، برای این نقش برگزیده شود.بدین ترتیب جنیفر جونز در سال ۱۹۴۴، و در بیست و پنجمین سالروز تولد خود موفق شد که برندهٔ جایزه اسکار بهترین بازیگر زن برای بازی درخشان خود در نقش برنادت سوبیرو گردد. در همان سال، اینگرید برگمن، که از دوستان جنیفر جونز بود نیز، نامزد دریافت جایزهٔ بهترین بازیگر نقش اول زن برای بازیش در نقش  ماریا در فیلم: ناقوس مرگ چه کسی را می نوازند؟ [که در تهران با عنوان: زنگ ها برای که به صدا در می آید؟، نمایش داده شد]، گردیده بود. به همین دلیل جونز وقتی برای دریافت جایزه اش رفت، از برگمن عذرخواهی نمود، امّا برگمن جواب داد: «نه جنیفر! برنادت تو، خیلی بهتر از ماریای من بود!». البته یک سال بعد، جونز اسکار بهترین بازیگری نقش اول زن را، به خاطر ایفای نقشی که اینگرید برگمن در فیلم چراغ گاز کرده بود، به برگمن واگذار نمود.

از جملهٔ دیگر فیلم‌های قابل توجه جنیفر جونز می‌توان به این موارد اشاره کرد:

از وقتی تو رفتی (۱۹۴۴)، نامه‌های عاشقانه (۱۹۴۵)، کلانی براون (۱۹۴۶)، پرتره جنی [تصویر جنی](۱۹۴۸)، مادام بوواری (۱۹۴۹)، کاری (۱۹۵۲) روبی جنتری [در ایران با عنوان: جدال در مرداب](باز هم در ۱۹۵۲)، بی احتیاطی همسر آمریکایی (۱۹۵۳)، شیطان را بران! (۱۹۵۳)، عشق چیز باشکوهی است [در ایران با عنوان: تپّه وداع] (۱۹۵۵)، صبح بخیر دوشیزه داو (همچنین در ۱۹۵۵)، مردی در جامه فلانل یا پشمی خاکستری [در تهران با نام: مرد خاکستری پوش] (۱۹۵۶) با بازی گریگوری پک در نقش مقابل جنیفر جونز، و وداع با اسلحه (۱۹۵۷).

مرگ:جونز در سالهای پایانی عمرش از بازنشستگی آرام خود در جنوب کالیفرنیا و در کنار پسرش لذت می‌برد. او در هیچ مصاحبه‌ای شرکت نمی‌کرد و به ندرت در انظار عمومی ظاهر می‌شد. سرانجام او در روز پنجشنبه ۱۷ دسامبر ۲۰۰۹، و در سن ۹۰ سالگی بر اثر علل طبیعی در خانه اش واقع در مالیبو کالیفرنیا درگذشت.

فیلم‌شناسی:

آهنگ برنادت(۱۹۴۳)برندهٔ جایزه اسکار بخاطر ایفای این نقش، برنده جایزه گلدن گلاب

از وقتی تو رفتی(۱۹۴۴)نامزد دریافت جایزه اسکار

نامه‌های عاشقانه(۱۹۴۵)نامزد دریافت جایزه اسکار

جدال در آفتاب(۱۹۴۶)نامزد دریافت جایزه اسکار

جدال در آفتاب(۱۹۴۶)تصویر جنی(۱۹۴۸)مادام بوواری(۱۹۴۹)کاری(۱۹۵۲)روبی جنتری(۱۹۵۲)شیطان را بران(۱۹۵۳)ایستگاه آخر قطار(۱۹۵۳)عشق چیز باشکوهی است(۱۹۵۵)نامزد دریافت اسکار

ستاره‌ای در پیاده‌روی شهرت هالیوود به نام جنیفر جونز، شماره ۶۴۲۹ بلوار هالیوود.

ویلیام فرانکلین بیدل در 17 آوریل سال 1918 در اوفالون ایلینویز چشم به جهان گشود. پدر او یک داروساز و مادر او یک معلم بود،هولدن اهل پاسادانا بود بچه ای زبر و زرنگ که شیطانی های و آرتیست بازی هایش جنبه ی یاغی شخصیت اش را فاش می ساخت و بازیگری نیز احتمالا به همین جنبه ی شخصیتی اش مربوط می شد مقوله ای که پدر و مادر محافظه کارش تایید نمی کردند.

در حالیکه او مانند پدر در حال درس خواندن در رشته شیمی بود ، قراردادی را امضا کرد که زندگی اش را تغییر داد. او با کمپانی پارامونت در سال 1937 برای بازی در فیلم پسر طلایی محصول سال 1939 قرارداد بست. نام فیلم تا پایان عمر بر روی او بود. هولدن برای آن که نشان دهد هیچ وقت محبت باربارا استنویک را به خاطر نجات زندگی حرفه ای اش فراموش نمی کند هر سال در تاریخی که آن فیلم (پسر طلایی) کلید خورده بود دسته گل سرخی برایش می فرستاد.

در دهه ی ۱۹۶۰ هولدن به مسایل دیگری از جمله دفاع از  حیات وحش  آفریقا پرداخت و غالبا به طعنه می گفت که از تعطیلات اش برای حمایت از شور علاقه اش استفاده می کند.او به دلیل دستمزدهای بالایی که می گرفت هم معروف بود . او به خاطر فیلم آسمان خراش جهنمی ، 750 هزار دلار دستمزد گرفت که برای آن زمان رقم بالایی بود.

او پس از سی سال زندگی با برندا مارشال از او طلاق گرفت و بابت آن غرامت سنگینی پرداخت کرد. نگاه بدبینانه او به زندگی و بازیگری او را به انزوا کشاند و در پایان عمر رو به مشروبات الکلی آورد. در روز 16 نوامبر 1981 در خانه اش پایش می لغزد و سرش به لبه میز برخورد می کند. در حالیکه 63 ساله است سینما و زندگی را ترک می کند.

مرد طلایی پارامونت در بیش از 70 فیلم بازی کرد و سه بار نامزد جایزه اسکار شد. اولی برای بازی در نقش یک فیلمنامه نویس که در چنگال زن اسیر شده در دوران صامت سینما در سانست بلوار و برای فیلم شبکه که نقش مردی مستاصل را بازی می کند. و البته او برای بازی در فیلم بازداشتگاه 17 بیلی وایلدر تندیس اسکار را از آن خود کرد.

فیلم های عمده : پسر طلایی 1939 - آریزونا 1940 - تگزاس 1941 - مردی از کلرادو 1948 - متولد دیروز 1950 - سانست بلوار 1950 - بازداشتگاه 17 1953 - سابرینا 1954 - دختر روستایی 1954 - پیک نیک 1955 - پل بر روی رودخانه کوای 1957 - سواره نظام 1959 - آلوارز کلی 1966 -  این گروه خشن 1969 - شبکه 1976

تونی کرتیس Tony Curtis

متولد 1925 در نیویورک (با نام اصلی برنارد شوارتز). فرزند یک خیاط مهاجر است و کودکی همراه با تنگدستی اش در بخش پست مجله برانکس نیویورک گذشت. او که در یک نوانخانه زندگی می کرد، با بازی در نقش یک دختربچه در یک نمایش حادثه ای درباره "شاه آرتور" برای نخستین بار بازیگری را تجربه کرد. پس از پایان خدمت نظام در دوران جنگ جهانی دوم، در کارگاه "هنرهای نمایشی نیویورک" ثبت نام کرد و به آموزش این حرفه پرداخت. بازیگری حرفه ای را با تئاترهای سیار آغاز کرد و گاه در نمایش های خارج از برادوی نیز روی صحنه می رفت.

در سال 1949 نخستین قرارداد بازی در سینما را با شرکت یونیورسال امضا کرد و ابتدا با نام جیمز کرتیس و سپس آنتونی کرتیس بازی در فیلم ها را آغاز کرد. چهره زیبا و کودکانه اش باعث شدکه در دوسال به شهرت برسد. پس از چند سال بازی در نقش های سبکی مانند نقش های قهرمانی داستان های تاریخی و یا خلیفه های داستان هزار و یک شب، با بازی در نقش یک روزنامه نگار بی اخلاق در فیلم بوی خوش موفقیت (1957) همه را شگفت زده کرد. یک سال بعد هم با یک بازی نسبتا دشوار در فیلم ستیزه جویان (1958) نامزد دریافت جایزه اسکار شد. موفقیتش در فیلم بعضی ها داغشو دوست دارن (1959) نیز باعث شد که بیشتر دهه 60 را با فیلم های مشابه سر کند.

او در سال 51 با جانت لی بازیگر مشهور هالیوود ازدواج کرد و ماحصل این ازدواج 11 ساله 2 فرزند بود. او پنج بار دیگر ازدواج کرد.

در اوایل دهه 70 او ستاره یک مجموعه موفق تلویزیونی بود. در 1977 نخستین کتاب داستانش را با نام اندروکدی کوچولو و جولی اسپارو منتشر کرد و دهه 80 را با بازی در نقش های کوچک و نقاشی گذراند.او در سال 2010 در سن 85 سالگی دار فانی را وداع گفت.

فیلم های عمده :

    دورویی (1949) ، خانم قمار می کند (1949)، جانی خبرچین (1949)، فرانسیس (1950)، وینچستر 73 (1950) ،  شاهزاده ای که دزد بود (1951) ،جسم و خشم (1952)، داماد اتاق ندارد (1952)،پسر علی بابا (1952) ،هودینی (1953) ، قهرمان امریکا (1953) ،جانی دارک (1954)، پسر سیاه فالوورث (1954)  ،شش پل برای عبور (1955)، این هم پاریس (1955) ، نقاب ارغوانی (1955) ،جنگل مربع (1956) ، بندباز (1956) ، آقای کوری (1957)، بوی خوش موفقیت (1957)، داستان نیمه شب (1957) ،وایکینگ ها (1958)، سلاطین پیش می روند (1958) ، ستیزه جویان(1958) ، بعضی ها داغشو دوست دارن (1959)، مرخصی کامل (1959)، اسپارتاکوس (1960) ، آن خانم که بود (1960) ، شیاد بزرگ (1961) ، تاراس بولبا (1962) ، بیگانه (1962) ، پنجاه کیلو دردسر (1963) ، فهرست آدرین مسنجر (1963) ، کاپیتان دکتر نیومن (1964) ، وحشی و جذاب (1964) ، خداحافظ چارلی (1964) ، وقتی پاریس می جوشد (1964) ، مسابقه بزرگ (1965) ، بوئینگ بوئینگ (1965) ، نه با همسر من (1966) ، خداحافظ کوچولو (1966) ، موج ساز (1967) ، در راه جنگ صلیبی با دختری ملاقات کردم که ... (1968) ، جانی بوستون (1968) ، نمی توانی بر همه پیروز شوی (1970) ، کاپون (1975) ، کنت مونت کریستو (1976) ، آخرین قارون (1976) ، بعضی ها سرد رو دوست دارن (1977) ،  اتللو جنگجوی سیاه (1982) ، بالبوآ ( 1985) ، هدف اصلی (1991)  و دهها فیلم دیگر ....

با همسر اولش جانت لی

فیلم تمام شد !

نگاهی به زندگی وآثار   یلماز گونی  .

همیشه هنگام صحبت از سینمای کوردی، "یلماز گونی" ( به ترکیYılmaz Güney ) نخستین نامی است که به ذهن می‌آید.

گونای در سال ۱۹۳۷ در یکی از روستاهای اطراف شهر آدانا در ترکیه در خانواده‌ای کورد به دنیا آمد. نام واقعی او یلماز پوتون Yilmaz Pütün است. اما وی خود را ییلماز گونای (به فارسی «جنوب تسلیم ناپذیر») نامید.

 وی در کودکی مجبور به کار در مزارع شد. علاقه‌ ی وی به هنر هفتم از دوران نوجوانی شروع شد. او بارها همچون نمایشگرهایی دوره گرد، تنها همراه با پروژکتورش به میان چادرنشین‌ها می‌رود و به این ترتیب سلیقه ‌ی عمومی مردم را کشف می‌کند. در دانشکده حقوق دانشگاه آنکارا مشغول به تحصیل بود که با آشنایی با نمایشنامه نویس مشهوری مسیر زندگیش تغییر می‌یابد.

"گونای"، با قیافه ی یک روستایی معمولی و منش جوان‌های محله‌های زیبای استانبول، به وسیله ی قدرت بازی و شناختش ازعلایق مردم، خیلی زود با لقب (شاه زشت) در سینمای ترکیه مشهورشد.

دهه‌ی ۱۹۶۰ را"گونای"، برای تهیه ی فیلمهای مستند از تحولات اجتماعی ترکیه، پشت دوربین می‌گذراند. با (سئیت هان) (Seyyit Han ,۱۹۶۸) که یک داستان عشقی ناگوار کوردی است، موفقیت بسیاری به دست می‌آورد و پس از آن  با "گرگ‌های گرسنه" (Aç Kurtlar (۱۹۶۹، عصر جدیدی را در سینمای ترکیه بوجود آورد.

اما در واقع فیلم "امید"(Umut ,۱۹۷۰) بود که"گونای"را به سینماگران اروپایی ‌شناساند.

اثرات اجتماعی موفقیت ‌آمیز فیلم‌هایی که"گونای" در آنها بعنوان فیلمنامه نویس، بازیگر و کارگردان ظاهر شد، به دلیل حمایت ملت کورد و دانشجویان، دولت ترکیه را در آن زمان نگران می کرد. به همین دلیل"گونای" پس از کودتای نظامی۱۹۷۰، به اتهام تبلیغ کمونیسم به دوازده سال زندان محکوم شد.  او چهره‌ای شناخته شده در میان هنرمندان چپ بود و با فیلمهایش سعی بر نشان دادن تفاوتهای فاحش بین شمال و جنوب ترکیه به طورکلی و مناطق کوردنشین آن با دیگر نقاط ترکیه به طور اخص بود.

وی در زندان نیز به نوشتن فیلمنامه هایش ادامه می دهد. (رمهLe Troupeau) و (یول Yol) شاهکارهای پس از زندان وی هستند که نگاهی شکسپیری بر ظلم نظام سیاسی، کهنه گرایی اجتماعی و وضعیت زنان کورد و ترک دارند.

"گونای" از سال ۱۹۸۰ به خاطر نوشته‌ها و فیلمهایش به بیش از صدسال زندان محکوم شد و برای اولین بار در زندگی هنری‌اش دچار ممنوعیت کار سینمایی می شود. حکومت ترکیه  کپی فیلمهایش را ممنوع می‌کند و آنها را از بین می‌ برد. همچنین ارتباط‌ش را با دنیای خارج از زندان قطع می ‌کنند. اما "گونای" پس از چندین ‌بار تلاش پی درپی بالاخره موفق می‌شود تا در پاییز۱۹۸۱ از راه دریا به فرانسه فرار کند و درآنجا پناهنده شود. در پی این امر تابعیت ترک وی از او سلب شد.

در بهار۱۹۸۲فیلم (یول) در جشنواره ی(کن) اکران می ‌شود و(نخل طلایی) این جشنواره را با فیلمی از"کوستا گاوراس"(Costa Gavras) شریک می‌شود.

"یلماز گونی" سرانجام در سپتامبر ۱۹۸۴ میلادی در پاریس در سن ۴۷ سالگی و در اوج شهرت خود، بر اثر بیماری سرطان در گذشت ودر گورستان معروف پرلاشز به خاک سپرده شد. یک روزنامه‌ی ترکیه درگذشت وی را چنین اعلام می کند: (فیلم تمام شد!).

ییلماز در آخرین مصاحبه خود که با "کریس کوچرا" انجام داده‌است در مورد فیلم "رمه "(Sürü) می‌گوید: « در حقیقت این فیلم سرگذشت خلق کورد است اما حتی اجازه نداشتم (از جانب حکومت) در ساخت فیلم از زبان کوردی استفاده کنم و اگر چنین می‌کردم همه کسانی که در ساخت فیلم مشارکت داشتند بازداشت و روانه زندان می‌شدند».

 دیگر آثاریلمازگونای :

۱۹۸۳ دیوار (Duvar)

۱۹۸۲ راه (Yol)

۱۹۷۸ رمه (Sürü)

۱۹۷۴ رفیق (Arkadaş)

۱۹۷۴ بیچاره ها/بدبخت ها (Zavallılar)

۱۹۷۳ بابا (Baba)

۱۹۷۱ مرثیه (Ağıt)

۱۹۷۱ ناامیدها (Umutsuzlar)

۱۹۷۱ درد (Acı)

۱۹۷۱ اختلاس کنندگان (Vurguncular)

۱۹۷۱ عبرت (İbret)

۱۹۷۱ فراری‌ها(Kaçaklar)

۱۹۷۱ فردا آخرین روز است(Yarın Son Gündür)

۱۹۷۰ هدف زنده (Canlı Hedef)

۱۹۷۰ امید (Umut)

۱۹۷۰ عثمان، سرباز پیاده (Piyade Osman)

۱۹۷۰ هفت شرور (Yedi Belalılar)

۱۹۶۹ گرگهای گرسنه (Aç Kurtlar)

۱۹۶۹ یک مرد زشت (Bir Çirkin Adam)

۱۹۶۸ پیره نوری (Pire Nuri)

۱۹۶۸ سیدخان: عروس خاک (Seyyit Han: Toprağın Gelini)

۱۹۶۷ گلوله به من اثر نمی‌کند (Bana Kurşun İşlemez)

۱۹۶۷ اسم من کریم (Benim Adım Kerim)

۱۹۶۶ اسب، زن، اسلحه (At Avrat Silah)

...

فیلم یول به فارسی دوبله شده است و نقش اول زن فیلم را بانو شهلا ناظریان گفته است.

جان وين

John Wayne

ماريون روبرت ماريسون مشهور به جان وين در 26 مه 1907 در ايالت آيووا آمريكا بدنيا آمد .

وی در کالیفرنیا بزرگ شد و با کسب بورس ورزشی به دانشگاه کالیفرنیای جنوبی رفت. در تعطیلات تابستان کارگر استودیوی فوکس شد و خیلی زود توانست رابطه‌ای صمیمی با جان فورد که نقشی تعیین کننده در آینده جان وین به عنوان فوق ستاره داشت، برقرار کند

وی در سال ۱۹۲۶ یعنی در زمان سینمای صامت وارد عرصه بازیگری شد و در ۱۹۲۸ نقش‌های کوتاهی در فیلم‌های فورد و دیگر کارگردان‌ها ایفا کرد. در سال ۱۹۳۹ جان فورد با انتخاب او برای نقش رینگوکید در وسترن کلاسیک دلیجان افق دیگر را پیش روی وی گشود. بازی در این فیلم نقطه عطف دوران کاری وین بود به طوری که او را به یک اسطوره تبدیل کرد.

او با هیکل تنومند، حرکات نرم و صدای کلفت و دورگه اش از ابعاد انسانی بزرگ­تر بود.

 وقتی تفنگ به دست می گرفت و بر پشت اسب می نشست تماشاگر می­دانست که از او کارهایی بر می­آید که فراتر از محدودیت­ها و کمبودهای عادی بشری است . در عین حال که انسانی با تمام ضعف­ها و محدویت­ها باقی می­ماند. هیچ بازیگری در سینمای آمریکا مانند جان وین به ژانر یا شاخه سینمای وسترن هویت نداده است.

همفری بوگارت، هنری فوندا، جیمز استوارت و کری گرانت هنرپیشه­هایی زبردست بودند و از آن جا که بازیگران ماهری بودند نقش­های وسترن را هم استادانه ایفا می­کردند. اما جان وین با همه آن ها فرق داشت: او خود یکپارچه وسترن بود.

در فیلم­های حماسی جان فورد بود که سیمای جان وین تا حد اسطوره­أی زوال ناپذیر قوام گرفت. در فیلم­هایی مانند "قلعه آپاچی"، "ریو گرانده"، "در جست­وجوی خواهر"، "دختری با روبان زرد"، "آخرین فرمان"،"مردی که لیبرتی والانس را کشت" و "سواره نظام". همه این فیلم­ها امروزه به گنجینه کلاسیک سینما پیوسته اند. سینماگر بزرگ دیگری که در تکوین سیمای اسطوره­أی جان وین سهم داشت هوارد هاکز است. او پس از ساختن یک وسترن نو و تکان دهنده به نام "رود سرخ"(۱۹۴۸ ) در سال­های بعد با سه گانه­أی ظریف و استادانه موفق شد بلوغ بازیگری جان وین را به نمایش بگذارد. این سه گوهر سینمای وسترن عبارتند از: "ریو براوو"، "ریو لوبو" و "الدورادو". جان وین دو فیلم نیز کارگردانی کرد: وسترنی به نام "آلامو" (۱۹۵۹)و فیلم جنگی "کلاه سبزها" (۱۹۶۸ ).

جان وين  در نزدیک 200 فیلم ایفای نقش کرد ه اما سیمای واقعی او در سینمای وسترن است که به کمال جان می‌گیرد.

آثار هنری آسیایی که در طول سفرهای مختلف خریداری شده اند روی دیوار خانه جان وین در دره سن فرناندو خودنمایی می کنند. خانه بزرگ و ویلایی وین در زمینی به مساحت 5.5 هکتار واقع شده بود. به گفته دختر وین، او هنر و مبلمان آسیایی را بسیار دوست می داشت. به همین دلیل، آن را با سبک های دیگر ترکیب و در خانه خود استفاده کرده است.

جان وين از سه عمل جراحي مهم جان به در برده بود. در 1963 کبدسرطاني اش را از دست داد. در 1978 عمل جراحي قلب باز را با موفقيت پشت سر گذاشت و در 1979 معده اش را برداشتند. تا زمان مرگ او شجاعتش را حفظ کرد.

انجمن فیلم انگلیس (BFI) در نظرسنجی از اهالی سینما و منتقدین فیلم، فهرست ۱۰ هنرپیشه بزرگ فیلم‌های وسترن قدیمی را منتشر کرد که جان وین بازیگر نامدار هالیوود در رتبه اول دیده می‌شود. رتبه دوم متعلق به کلینت ایست‌وود، بازیگر فیلم‌های معروفی چون «یک مشت دلار»، «نابخشوده» و «خوب، بد، زشت» است.

جان وین در سال ۱۹۷۲ و در سن ۷۲ سالگی بر اثر سرطان در لس‌آنجلس درگذشت.

از فيلم هاي بياد ماندني او :

• دلیجان - (۱۹۳۹)
• فرشته و راهزن - (۱۹۴۷)
• دژ آپاچی - (۱۹۴۸)
• سه پدر خوانده - (۱۹۴۸)
• رود سرخ - (۱۹۴۸)
• دختری با روبان زرد - (۱۹۴۹)
• مرد آرام - (۱۹۵۲)
• جویندگان - (۱۹۵۶)
• ریو براوو - (۱۹۵۹)
• مردی که لیبرتی والانس را کشت - (۱۹۶۲)
• طولانی ترین روز - (۱۹۶۲)
• پسران کتی الدر - (۱۹۶۳)
• الدورادو - (۱۹۶۶)
• دلیجان آتش - (۱۹۶۷)
• چیزام - (۱۹۷۰)

Heinz Rühmann

هاینتس رومان

هاینریش ویلهلم رومان مشهور به هاینتس رومان بازیگر و کارگردان آلمانی در 7 مارس 1902 در شهر اسن آلمان از توابع کلن(که در آن روزگار تقریباً قریه ای بود) زاده شد. فعالیت سینمایی اش را از سال 1926 با بازی در فیلم صامت Das deutsche Mutterherz (قلب مادر آلمانی) آغاز کرد و در سال 1938 موفّق به کسب جایزۀ فستیوال ونیز برای بازی در فیلم Der Mustergatte (شوهر شومن) شد. شاید بتوان او را محبوب ترین بازیگر قرن بیستم آلمان دانست که تا دم مرگ یعنی سال 1993 فعالیت هنری داشت و حتی بعد از مرگش در سال 1994 نیز دو جایزه در سال های 1995 (برترین شومن قرن در آلمان) و 2006 جایگاه اوّل بهترین های ZDF در زمینۀ محبوب ترین شومن را کسب کرد. عمدۀ نقش های برجسته و ماندگار او شخصیّت های کمدی یا نیمه جدّی است گرچه در نقش های جدّی نیز بخوبی از عهدۀ نقش برآمده است. از شگفت آورترین ویژگی های دوران فعّالیت او هنرمندی در دوران پیش از جنگ دوم و در حین آن و پس از آن است. تنها حضور وی در هالیوود در فیلم  Ship of Fools (کشتی احمق ها) به همراه ویوین لی و لی ماروین و به کارگردانی استنلی کرامر در نقش یک یهودی آلمانی در سال 1965 است.

لیست آثار وی در ویکیپدیا

لیست افتخارات وی در ویکیپدیا

باد اسپنسر در گذشت

اسپنسر  با ترنس هیل 18 عنوان فیلم سینمایی مشترک کار کردند. او در سن 86

سالگی در ایتالیا در گذشت.

روحش شاد

سر دانیل مایکل بلیک دی-لوئیس (به انگلیسی: Sir Daniel Michael Blake Day-Lewis) (زاده ۲۹ آوریل۱۹۵۷) بازیگر اهل انگلیس[۲] می‌باشد که دارای دو ملیت ایرلندی و بریتانیایی است. او متولد و بزرگ شده در لندن است و قبل از درخشش روی صحنه نمایش «تئاتر ملی جوانان» انگلیس،[و ۱] سه سال را در «مدرسه بریستول الد ویک»[و ۲] به تحصیل بازیگری پرداخته‌است.

علیرغم اینکه در مدرسه بریستول به شیوه مرسوم و عادی، بازیگری را آموزش می‌دادند، دانیل تصمیم گرفت که از سبک متد اکتینگ استفاده کند. به خاطر همین است در فیلم‌هایی که بازی می‌کند، خود را وقف نقشش می‌کند و همچنین به تحقیق دربارهٔ نقش‌هایش مشهور است.[۳][۴] او معمولاً در تمام زمان فیلمبرداری در نقش باقی می‌ماند؛ حتی اگر به سلامتی‌اش آسیب برساند یا برایش مضر باشد.[۵] دی-لوئیس به عنوان یکی از گزیده‌کارترین بازیگران صنعت فیلم‌سازی شناخته می‌شود، به‌طوری‌که از سال ۱۹۹۸ به بعد او تنها در شش فیلم به ایفای نقش پرداخته و تقریباً بین هریک از فیلم‌هایش پنج سال فاصله افتاده‌است.[۶] او به شدت از زندگی شخصی‌اش حفاظت می‌کند به گونه‌ای که در تمام این سال‌ها به ندرت مصاحبه کرده و در انظار عمومی ظاهر شده‌است.[۷] وی در ژوئن ۲۰۱۴، در جریان مراسم تولد ملکه انگلستان به دریافت عنوان شوالیه مفتخر شد.[۸] دی-لوئیس اعلام کرد که در سال ۲۰۱۷ بازنشسته می‌شود، بدین ترتیب آخرین نقش آفرینی او در فیلم رشته خیال بود.[۹][۱۰][فا ۱]

دی-لوئیس در بیشتر سال‌های دههٔ ۸۰ میلادی، هم در تئاتر حضور داشت هم در سینما. عضویت در «شرکت رویال شکسپیر»[و ۳] و بازی کردن نقش رومئو در نمایش رومئو و ژولیت و بازی به جای فلوت در نمایش رؤیای شب نیمه تابستان از معدود فعالیت‌های وی در تئاتر بود. در سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵ به ترتیب در فیلم‌های باونتی و رختشویخانه زیبای من ظاهر شد. اولین ایفای نقش او که هم نظر منتقدان و هم نظر مردم را جلب کرد، در فیلم اتاقی با یک چشم‌انداز (۱۹۸۵) بود. بعد از آن، او در فیلم سبکی تحمل‌ناپذیر هستی (۱۹۸۸) بازی کرد.

دانیل یکی از تحسین‌شده‌ترین بازیگران نسل خودش است، او جوایز متعددی به دست آورده که مهم‌ترین آن سه جایزهٔ بهترین بازیگر نقش اول مرد از جوایز آکادمی برای فیلم‌های پای چپ من (۱۹۸۹)، خون به پا خواهد شد (۲۰۰۷) و لینکلن (۲۰۱۲) می‌باشد، که او را به تنها بازیگر دارنده این عنوان بدل کرده. او همچنین جزو سه بازیگر مردیست که سه اسکار دارد[ی ۱] و برای فیلم‌های به نام پدر (۱۹۹۳)، دارودسته‌های نیویورکی (۲۰۰۲) و رشته خیال (۲۰۱۷) نیز نامزد دریافت این جایزه شده‌است.[۱۱] او چهار جایزه بفتا، سه جایزه از انجمن بازیگران فیلم و دو گلدن گلوب نیز در کارنامه خود دارد و همچنین تنها بازیگری است که توانسته دوبار پنج جایزه حرفه‌ای سینما (شامل اسکار، بفتا، انجمن منتقدان، گلدن گلوب و انجمن بازیگران) را کسب کند.[۱۲] در نوامبر ۲۰۱۲، مجله تایم دی-لوئیس را «بزرگترین بازیگر جهان» نامید.[۱۳]

 
داستان‌های غوطه‌وری او در نقش‌هایش مفصل است. دی-لوئیس برای بازی در نقش گری کانلون در به نام پدر، به دلیل استفاده از خوراک زندان ۱۳ کیلوگرم وزن کم کرد، دوره‌های مطلولی را در سلول زندان گذراند، برای دو روز بی‌خوابی کشید، سه روز توسط افسر پلیس واقعی بازجویی شد و در این حین از او خواست که شدت بازجویی را به بیشترین حدش برساند تا جایی که بازجو روی دانیل سطل آب سرد ریخت. برای فیلم بوکسور در سال ۱۹۹۷، او هفته‌ها با قهرمان پیشین بوکس جهان، بری مک گیگان، تمرین کرد. بری دربارهٔ او گفت: «به اندازه‌ای خوب بود که می‌توانست در مسابقات حرفه‌ای شرکت کند». او در این فیلم دماغش شکست و دیسک کمرش آسیب دید.