امثال و حکم فارسی

تا مرا دُم تو را پسر یاد است   دوستی من و تو بر باد است!

مجموعه مثل آباد، بخشی داشت که تو خاطرم هک شده

داستان/ دوستی چوپان و مار 

با هنرمندی=  اسماعیل داور فر -  مهین شهابی -  آتیلا پسیانی - مرتضی ضرابی

تو یوتی میتونید تماشا کنید

احتمالا تو همین بخش کافه در موردش صحبت شده اما من نتونستم پیدا کنم و از اونجایی که به این داستان علاقه داشتم در موردش نوشتم

چوپان فقیری کاسه‌ای شیر دوشید و کنار تخته سنگی گذاشت و دنبال کاری رفت وقتی برگشت، کاسه را از شیر خالی و در آن سکّه‌ای گذاشته شده دید این ماجرا تکرار شد و چوپان از این راه به نان و نوایی رسید روزی از روزها به کمین نشست تا ازکمّ و کیف ماجرا مطلع شود ماری را دید که می‌آید، شیر را می‌خورد و به ازای آن سکّه‌ای در کاسه می‌اندازد و می‌رود چندی که از ماجرا گذشت، چوپان با زنش عزم سفر زیارتی کردند و گله را به پسر برومند خود سپردند ماجرا در غیاب چوپان همچنان ادامه داشت تا این که روزی پسر چوپان وسوسه شد که احتمالاً این مار بر سر گنجی خفته و بهتر است که او را بکشم و همۀ گنج را یکجا تصاحب کنم پسر با تبر قصد جان مار کرد دُم مار را قطع کرد و خود نیز بر اثر نیش مار در جا هلاک شد پس گلّه نیز بی صاحب ماند و تلف شد چوپان که از سفر برگشت و از ماجرا مطلع شد، پس از مدتی سوگواری، چون به روز سیاه افتاده بود، به صحرا رفت و کاسه‌ای شیر را کنار تخته سنگ گذاشت و مار را دعوت به نوشیدن شیر کرد و از رفتار پسر نادانش عذرها خواست مار، حرف‌های مرد را که شنید، خطاب به او گفت:‌ای مرد! نه مرا بریدگی دُم فراموش خواهد شد و نه تو را داغ فرزند؛ بنابراین هر دو از هم نفرت خواهیم داشت از این روی باید از هم جدا و دور باشیم که: تا مرا دُم، تو را پسر یاد است دوستی من و تو بر باد است! برداشتی که من از این حکایت دارم 1 با هر کسی نباید دوست و یار شد 2 در مواردی به نزدیک ترین و عزیزترین فرد هم نباید اعتماد کرد 3 حرص و طمع میتونه انسان نابود کنه 4 کینه ورزی عاقبتی جز تفرقه و دشمنی نداره