(۱۴۰۱/۴/۲۸ عصر ۱۰:۱۸)سروان رنو نوشته شده:  

جالبه !

اولین تجربه آشنایی من با الیویا دهاویلند در فیلم برباد رفته بود . اونجا چندان ازش خوشم نیومد!

شاید پررنگ بودن شخصیت اسکارلت اُهارا و رت باتلر در فیلمنامه باعث می شد که ملانی در سایه قرار بگیره و علاوه بر اون , نوع لباس و گریم الیویا در فیلم طوری هست که بر خلاف جذابیت اسکارلت , ملانی جذابیت خاصی نداره و بیشتر یک زن خانه دار مهربان را تداعی می کنه.

اما بعدها که فیلم های دیگری ازش دیدم متوجه شدم که چه بازیگر توانا و زیبایی است .

با یک فیلم واقعا نمی توان درباره بازیگرها قضاوت کرد.

آفرین بر سروان نکته سنج و تیزبین کافه

چهره معصوم فارست ......

البته من زیاد به مفهوم پنهان فیلم که آمریکای در حال تغییر را روایت می کند کاری ندارم .

بماند برای دوستانی که منتقد هستند

کاراکتر دود  در فیلم ریو براوو با بازی درخشان دین مارتین یکی دیگر از شخصیت های دوست داشتنی برای من هستش. شخصیتی که با دست یاری دهنده کلانتر چانس  از خاکستر به جا مانده از شکست عشقی و الکلیسم شدید دوباره بال و پر می گیره و میشه یه معاون واقعی و همه فن حریف.

شخصیت جک تورنس با بازی درخشان جک نیکلسون در فیلم درخشش یکی از شخصیت های منفی ولی محبوب سینمایی من هستش. به زیبایی هر چه تمام تر مراحل تحول جک تورنس از یک پدر مهربان و شوهری دوست داشتنی به یک  جانی خطرناک و روانی رو برای بیننده تداعی می کنه.

فيلم فوق العاده مرد كوچك (little man 2006) شخصيت كالوين يك دزد قد كوتاه و پر زور كه تازه از زندان آزاد شده. دوستان لطفا اگه كسي نسخه 1080 دوبله و سانسور نـشده اين فيلم رو داره به من پيام بده . خيلي گشتم جايي پيدا نكردم. در آرشيو سايت تايني موويز قبلا بوده ولي حذفش كردن. اگر كسي از قبل 1080 اين فيلم رو از تايني موويز داره و يا دسترسي به سايت ديبا مووي داره لطفا پيام بده.

زیبا . آرام . آواز یک پرنده . خونسرد . پایبند بر اصولی اخلاقی - حرفه ای . تنها . خانه ای محقر . انتخابی استادانه از ملویل . آلن در جای جف . موزیک در جای دیالوگ . سالها بعد . سکانس ی در ( 1983 Fighter ) آلن ، موزیک ، قفس . بار دگر در کنار هم . (ادای احترام بر Samourai  1967)  .  زنده باد کاستلو . https://uupload.ir/view/samourai_o2sa.mp4/ https://uupload.ir/view/fighter_k3vq.mp4/

(۱۴۰۱/۱۲/۲ صبح ۱۲:۴۸)آرلینگتون نوشته شده:  

زیبا . آرام . آواز یک پرنده . خونسرد . پایبند بر اصولی اخلاقی - حرفه ای . تنها . خانه ای محقر . انتخابی استادانه از ملویل . آلن در جای جف . موزیک در جای دیالوگ . سالها بعد . سکانس ی در ( 1983 Fighter ) آلن ، موزیک ، قفس . بار دگر در کنار هم . (ادای احترام بر Samourai  1967)  .  زنده باد کاستلو . https://uupload.ir/view/samourai_o2sa.mp4/ https://uupload.ir/view/fighter_k3vq.mp4/

اصلا حواسم به عکس نبود خط به خط نوشته اتون رو که می خوندم ته ذهن ام می گفتم سامورایی  سامورایی

دانکرک شاید در بین دوستداران نولان خیلی محبوب نباشد اما به نظر من در ژانر جنگی فیلمی استادانه و قدرتمند است که داستانش را به خوبی تعریف کرده و از صحنه های جنگی رایج پرهیز می کند. در بین سه داستانی که همزمان روایت می شود (در ساحل، دریا و آسمان) جذاب ترین داستان برای من زمانی ست که فیلم بر روی فریر خلبان نیروی هوایی تمرکز دارد. او و دو خلبان دیگر به سمت محل تخلیه در دانکرک می روند اما فرمانده آنها مفقود می شود و فریر فرماندهی را به دست می گیرد. هنگامی که نشانگر سوختش می شکند او حاضر به برگشت نیست. اگر چه با نگرانی به نشانگر سوخت شکسته اش نگاهی می اندازد اما بیشتر دلهره ای که در چشمانش دیده می شود برای همرزمانش است، خودش انگار بیمی به دل راه نمی دهد و محکم و مصمم مشغول نبردی سخت با جنگنده های آلمانی می شود. سرانجام نیز به خاطر اتمام سوختش در نزدیکی آلمانها فرود آمده و به اسارت آنها درمی آید.

قطعن اگر شخص دیگری به جز تام هاردی این نقش را ایفا می کرد، این شخصیت اینقدر جذاب و دوست داشتنی نبود. هیچ بازیگری را به یاد ندارم که در فیلمی فقط و فقط با نگاهش بازی کند. حیرت آور است که او تنها با چشمانش می تواند تمام احساسش را به مخاطب انتقال دهد. هنگام نوشتن فیلم نامه ی دانکرک، نولان کاراکتر فریر را برای تام هاردی نوشته و به گفته خودش برای اولین بار بازیگر را قبل از نوشتن فیلم نامه انتخاب کرده است.

سالهای سال است که حرفهای ضد و نقیضی درباره سریال های ترکی می شنویم. بعضی ها معتقدند که آثار ترکی کاملا بی محتوا و ضعیف اند و ارزش پیگیری را ندارند. عده ای اما با شور و اشتیاق تمام قسمت‌های این سریال ها را دنبال می کنند و بر این باورند که ترک ها راه جذب مخاطب را به خوبی می شناسند؛ به شکلی که با آمیختن فرهنگ شرقی و غربی در آثارشان به جایی رسیده‌اند که هم می توانند مردم مشرق زمین را جذب کنند و هم مردم مغرب زمین را. بنده نه شیفته آثار ترکی هستم و نه مخالف آنها. سالها پیش که به تماشای بعضی از این سریال ها می نشستم گاهی لذت نصیبم می شد و گاهی نیز آزار! الان حدود ده سالی می شود که سریال ترکی نمی بینم و دلیل اصلیش نیز قسمت‌های بسیار طولانی و کشدار آنهاست که مملو از تکرار و تکرار و تکرار همان دیالوگ های صد بار بر زبان رانده شده است و گاهی نیز پایانهای ضعیفی که بیننده را به مرز ناامیدی و حتی افسردگی می کشانند.

معمولاً وقتی یادی از شخصیت های دوست داشتنی و یا قابل توجه می کنیم آنهایی در ذهن مان نقش می بندند که حضوری پررنگ داشته و یا به عبارتی از کاراکترهای اصلی یک اثر به شمار می روند. چرا که کاراکترهای حاشیه ای معمولاً فرصتی برای پرداختن به آنها وجود ندارد و شاید بتوان گفت که بسیار دشوار است تا از شخصیتی که معمولاً حضور ندارد، کاراکتری ملموس و گیرا ارائه داد. اما انگار ترک ها این کار را بهتر از دیگران می توانند انجام دهند. چرا که شخصیت رسول با بازیگری فرید کایا در سریال ترکی Öyle Bir Geçer Zaman ki همان کاراکتری است که نبودش در سریال همیشه آزارم می داد!

در ابتدای سریال او یکی از آدم بدهاست. از آنهایی که حتی رد شدن از کنارش نیز دلهره ایجاد می کند. از آن جاسوس های دانشگاه که تحمل اغتشاشات را ندارد. وظیفه او این است که از تظاهرات دانشجویی و هر حرکتی که منجر به انتقاد علیه حکومت دهه شصت میلادی ترکیه شود، جلوگیری کند. از آن دست مردانی که شما فکر می کنید, می تواند سر یک دانشجوی حق طلب را به راحتی به باد دهد! اما زمان ثابت میکند که وی با وجود اینکه می تواند، اما نمی تواند...

رسول از آن نقشهایی است که ممکن است قسمتها بگذرند و بگذرند و بگذرند و شما او را نبینید‌ اما در هر لحظه ای که در سریال حضور دارد، در همان زمان اندک، بعد تازه ای از شخصیتش را به نمایش می گذارد. حضور او هیچگاه بیهوده و بی هدف باقی نمی ماند. حضور او در فصل اول سریال نسبت به سایر کاراکترها بسیار کم رنگ است. نقش وی اما در فصل دوم کم رنگتر می شود و در فصل سوم و پایانی اثر نیز اصلا حضور ندارد. با این وجود پرداختی که به کاراکترش شده و پیچ‌ و‌ قوس های زیرکانه ای که در همان مدت زمان محدود در آن بستر شکل گرفته، آنقدر گیرا است که نمی توان وی را از یاد برد و همواره نبودش آزار دهنده جلوه می کند‌‌. چقدر پیش آمده که کاراکتری نسبتاً کم رنگ تا سالها در ذهنتان باقی بماند را نمی دانم. اما امیدوارم که چنین تجربه ای نداشته باشید. چرا که شخصیتی جذاب که نویسندگان او را در پس زمینه نگاه دارند، نشان یک پتانسیل از دست رفته است!

شخصیت پهلوان ارسلان در سریال پهلوانان نمیمیرند

شخصیت پهلوان ارسلان در سریال پهلوانان نمیمیرند یه شخصیت دوست داشتنی و دارای ویژگیهای روحی خارق العاده مثل ادب و متانت خارق العاده-طبع لطیف و شاعرانه و وفاداری- احترام به پیشکسوت و دهها

ویژگی مثبت دیگه هست.شخصیتی که علاوه بر اینکه فشارهای زیادی رو در زندگی هم از نظر عشقی و هم حوادثی که در زندگی پهلوانی براش اتفاق میفته تحمل میکنه.

از یه طرف تحمل عشق فاطمه دختر پهلوان خلیل که سالها ذهنش رو درگیر کرده از طرف دیگه انتظارت ننه ارسلان و از طرف دیگه مراقبت 24 ساعته از پهلوان جواد با این که فشار روحی زیادی بهش وارد میکه ولی از این شخصیت جز متانت و ادب دیده نشد. شخصیت حشمت زرین که آقای علی اوسیوند نقشش رو بازی میکرد هم سرنوشت مشابه با این نقش داشت ولی در مجموع وضعیت بهتری از این نقش داشت هم در زمینه زندگی و هم در زمینه عشقی ولی متانت این شخصیت رو نداشت.

بازی زیبای مرحوم مصطفی عبدالهی و دوبله خارق العاده استاد ناصر نظامی در کنار متن زیبا و حرفه ای هم در خلق این کاراکتر زیبا و به یاد ماندنی بی تاثیر نبوده.

یه کلیپ زیبا و کوتاه از شخصیت پهلوان ارسلان در سریال:

https://imgurl.ir/viewer.php?file=d67991...https://imgurl.ir/viewer.php?file=d679915_PAHLAVANA

سرود کریسمس

باب کراچت چهره‌ی خاموش اما درخشان و مهربانی که در دل سرود کریسمس چارلز دیکنز، همچون شمعی لرزان در برابر سرمای بی‌رحم جهان می‌سوزد و خاموش نمی‌شود.

اگر اسکروج نماد سنگدلیِ منجمدشده در پول است، باب کراچت بی‌تردید تجسم انسانیتِ زخم‌خورده اما زنده است؛ انسانی که با دستانی خالی، قلبی لبریز از مهربانی دارد. باب کراچت شخصیتی مظلوم است اما نه از آن مظلومیتی که به زاری و ضعف می‌انجامد؛ مظلومیت او نجیب است، آرام و بی‌ادعا.

او کارمندی ساده، کم‌درآمد و زیر سایه‌ی اربابی خسیس است، اما هرگز شأن انسانی خود را گرو نمی‌گذارد. در چهره‌اش نشانی از اعتراض فریادگونه نیست، بلکه نوعی پذیرش دردناک دیده می‌شود؛ پذیرشی که نه از ناتوانی بلکه از بزرگی روح برمی‌خیزد. او جهان را همان‌گونه که هست می‌بیند، اما اجازه نمی‌دهد زشتی‌هایش به قلبش نفوذ کنند.

در نسخه‌ی «سرود کریسمس میکی» ساختەی والت دیزنی ، این ویژگی‌های اخلاقی با زبانی ساده‌تر اما عاطفه‌ای_عمیق‌تر بازآفرینی می‌شوند. باب کراچتِ این روایت، با ظاهری کارتونی(میکی ماوس) و رفتاری ملایم، حتی بیش از نسخه‌ی کلاسیک(چە در رمان و هم در نسخەهای فیلم و انیمیشنی قبل‌تر) دوست‌داشتنی می‌شود. سادگی بصری این اقتباس، شخصیت او را از هرگونه پیچیدگی تصنعی می‌رهاند و جوهره‌اش را عریان‌تر به تماشاگر نشان می‌دهد.

مردی که با وجود فقر، دارای بهترین ثروت جهان است، "خانواده".

رابطه‌ی باب کراچت با خانواده‌اش، به‌ویژه با فرزند بیمارش «تیم کوچولو»، نقطه‌ی اوج مظلومیت و در عین حال شکوه اوست. او پدری است که نمی‌تواند معجزه بیافریند، اما می‌تواند عشق بورزد و همین عشق، در منطق انسانی داستان، از هر معجزه‌ای کارسازتر است. باب کراچت هیچ‌گاه از سرنوشت نمی‌نالد، بلکه با امیدی لرزان اما پابرجا، به فردایی بهتر ایمان دارد. او درد را پنهان نمی‌کند، اما اجازه نمی‌دهد درد، اخلاقش را بدزدد.

در دوبله‌ی فارسی سرود کریسمس میکی، صدای گرم و متین مرحوم محمد عبادی جان تازه‌ای به این شخصیت می‌بخشد. عبادی با آن لحن آرام، اندکی اندوهگین و عمیقاً انسانی، موفق می‌شود مظلومیت باب کراچت را بی‌آنکه به اغراق بیفتد، در گوش و جان مخاطب بنشاند. صدای او نه صدای شکست‌خورده‌هاست و نه صدای قهرمانان پرهیاهو؛ بلکه صدای مردی است که ایستاده، حتی وقتی خم شده است. این انتخاب صدا، باب کراچت را برای مخاطب ایرانی به شخصیتی نزدیک، ملموس و صمیمی بدل می‌کند. دوست‌داشتنی بودن باب کراچت دقیقاً از همین‌جا سرچشمه می‌گیرد: از توانایی‌اش در مهربان ماندن در جهانی که مهربانی را تنبیه می‌کند. او نه علیه اسکروج می‌شورد و نه در دلش کینه می‌پرورد. حتی زمانی که بیشترین بی‌عدالتی را تجربه می‌کند، هنوز قادر است برای اربابش آرزوی خیر کند. این رفتار، در دنیای امروز که خشم به واکنشی رایج بدل شده، بیش از پیش تأثیرگذار و تکان‌دهنده است. باب کراچت یادآور این حقیقت فراموش‌شده است که انسان می‌تواند فقیر باشد، اما خوار نشود؛ می‌تواند مظلوم باشد، اما کوچک نگردد. او قهرمان سکوت است، قهرمان چراغ‌های کم‌نور خانه‌های سرد، قهرمان لبخندهایی که با حداقل‌ها ساخته می‌شوند. شاید به همین دلیل است که در میان تمام شخصیت‌های سرود کریسمس، او بیش از همه در دل می‌ماند؛ چون شبیه بسیاری از ماست، و در عین حال شبیه آن چیزی است که دوست داریم باشیم.

 نوشتن از باب کراچت در واقع نوشتن از انسانیت است ، از آن بخش فراموش‌شده‌ی روح که هنوز باور دارد کە : مهربانی اگر جهان را تغییر ندهد، دست‌کم انسان را نجات می‌دهد.

پ ن : هر سال حوالی کریسمس دوست دارم این انیمیشن خاطرەانگیز را ببینم و اینبار پس از دیدنش بە نظرم آمد برای اولین بار در مورد باب کراچت بنویسم بە عنوان یکی از دوست‌داشتنی ترین کاراکترهای ادبیات، سینما و انیمیشن کە تا کنون شناختەام ، خصوصا کە چارلز دیکنز از نویسندگان محبوبم و سرود کریسمسش از آثار محبوبم است.