نوروز هم گذشت.

الان که به گذشته و دوران مدرسه و آن شور و شوق روزهای مانده به عید نوروز  فکر می کنم , می بینم که برای ما که بچه بودیم سه چیز ملاک فرا رسیدن عید بود و عید فقط با آنها معنی پیدا می کرد؛ چیزهای دیگری هم بود اما این سه تا برجسته ترین ها بودند :

اولین اش پیک نوروزی بود ؛ مخصوصا نسخه های اول آن که حال و هوای بسیار شاد و زیبایی داشتند.  دوم شوی نوروزی طنین بود که اصلا بدون آن عید معنی نداشت و روزهای قبل عید , همه در به در دنبال تهیه نوار VHS و بعدها CD آن بودند . بخش مهمی از شادی و بزن و برقص روزهای عید ناشی از تماشای چندباره شوهای نوروزی در خانه ها بود.  حیف که آن کار جمعی فرو پاشید و هر یک از آن هنرمندان در جزیره تنهایی خود کم کم از خاطره ها رفتند. اما آخرین شمایل عید برای ما چشیدن آجیل ها و شیرینی های متنوع در خانه های فامیل بود . ترجیح می دادیم به خانه کسانی برویم که سال قبل آجیل و شیرینی های متنوع تر و خوشمزه تری داشتند ! چیزی که برای ما بسیار بیشتر از مجلل بودن خانه یا ساکنان آن اهمیت داشت !

خب از جذابیت های عید گفتیم , بد نیست از سختی ها و چیزهایی که بدمان می آمد هم بگوییم.  اولین چیز سوال و جواب های فامیل بود؛ کلاس چندمی ؟ نمره فلان درس ات یا معدل ات چند شده ؟ و دهها پرسش دیگه ... بهترین تدبیر در این مواقع رفتن به حیاط و بازی کردن با بقیه بچه ها بود تا از جلسات بازپرسی خلاص شوی. بدبختی دوم بحث های والدین بعد از پایان مهمانی ها و رسیدن به خانه بود که وای فلانی منظورش چی بود و جر و دعوا و اوقات تلخی بعدش !

و اما بدترین کابوس , فرا رسیدن آخرین روز تعطیلات عید بود ... پایان خوشی ها ... مخصوصا اگر پیک نوروزی را تمام نکرده بودی ... گویی روز قبل از اعدامت بود ...  همه خوشی های عید از کله ات بیرون می آمد !