" چطور ممکنه من برنده نشم ؟!  "

- پل نیومن در بیلیارد باز

این تایپک مخصوص طرفداران پل نیومن عزیز شروع به کار می کند. بازیگری که هیچ ادعا و غروری نداشت و شاید یکی از کم حاشیه ترین بزرگان سینمای کلاسیک تا آخر عمرش بود. وقتی داشتم عنوان تاپیک را انتخاب می کردم ، سخت ترین قسمت آن انتخاب یک پسوند خوب و برازنده بود و چون عبارت های چشم آبی ،  و ... دیگه جواد شدن ، عبارتی بهتر از جوان خودمانی پیدا نکردم چون چهره ای که از او در ذهن ماست همیشه همان چهره زیبای جوانی او است و من به شخصه فیلمی از پیری او ندیده ام ( و دوست هم ندارم ببینم . همان آلن دلون رو که یکبار دیدم و دلم کباب شد کافیست ! ) . پسوند خودمانی هم برای این انتخاب کردم که در همه فیلم هایش خیلی صمیمی و خودمانی به نظر می رسد ، انگار جوانی خود ماست . حتی در فیلم هایی که نقش جدی دارد ، باز همان پل نیومن بی خیال و سرخوش را از چشم هایش لو می دهد. در فیلم مرد ( هومبره ) که بسیار بسیار دوستش دارم یکی از بهترین بازی های عمرش را انجام داد تا ثابت کند که فقط برای بازی در نقش های ساده و بچه سوسولی ساخته نشده بلکه واقعا هنرمند است .