به عقيده بنده ژانر موزيكال يكي از اصيلترين وقديميترين ژانرهايي ميباشد كه عمري تقريبي به درازاي تاريخ سينما دارد.از همين ابتدا بگويم  هيچ مقايسه اي را بين باليوود و هاليوود در ژانر موزيكال قائل نيستم.موزيكالهاي هاليوود ريشه عميقي در تئاتر برادوي كه يكي از اصيلترين و فاخرترين و الهام بخش ترين منابع هنرهاي نمايشي ميباشد دارد و حتي در برخي موارد از تئاتر كلاسيك شبه جزيره بريتانيا بهره بسيار زيادي گرفته.در كارهاي موزيكال هاليوود چه در اثار كلاسيك ان نظير  sign in the rain يا my fair lady و حتي اثار جديدتر ان نظير شيكاگو و مولن روز هنر پيشه هاي حرفه اي  نقشهاي بسيار زيبا و حرفه اي را اجرا ميكنند كه كاملا متمايز با ديگر اثار انهاست و اين با بازي كليشه اي هنرپيشه هاي هندي بسيار متفاوت است.به عقيده بنده هنگام مقايسه يك موزيكال هاليوودي با يك موزيكال هندي بخوبي ميتوان دريافت كه روح كار و فلسفه جاري در اين دو فيلم از زمين تا اسمان فرق ميكند.فلسفه و فرهنگ مردم هند بسيار بالاتر از خواندن و رقصيدن  انگونه كه باليوود مطرح ميكند ميباشد.دوستاني كه در فلسفه هند مطالعه كرده باشند ميدانند كه رقص در فرهنگ هندوها مفهوم بسيار والا و ارزشمندي داراست و كاري كه باليوود در حال حاضر انجام ميدهد جز الوده كردن و سخيف كردن ان به قصد تجارت نيست.

اما انچه در هاليوود در قالب ژانر موزيكال عرضه ميگردد شايد پشتوانه و غناي فلسفه و فرهنگ هند را نداشته باشد ولي همان سنتهاي برادوي و زيباييهاي هنر هاي اجرايي جاري در ان را بخوبي پاس داشته و به بهترين شكل ممكن ارائه مينمايد.