(۱۳۸۹/۷/۱۲ صبح ۱۲:۰۰)IranClassic نوشته شده:  

« زير اين پوشش نازك تمدن همه ي ما آدم هاي وحشي يي هستيم » :

 شرمن در خارش هفت ساله

 

ریچارد شرمن یک مرد عادی از اهالی منتهن نیویورک است که کارش نشر کتاب است. یک مرد خانواده دوست که تخیل قوی ای دارد و اینقدر عاشق کار و خانواده اش است که زن و بچه اش را برای دوری از گرمای تابستان به ییلاق می فرستد و خودش می ماند تا کتاب بنویسد و پول در بیاورد. شرمن که سرش فقط به کارش گرم است  از آن مردهایی نیست که در نبود زنشان دنبال خوشگذرانی بروند. او حتی به خودش قول می دهد که در نبود زنش سیگار هم نکشد. اوضاع مرتب است تا اینکه یک زن جوان و تنها در همسایگی شرمن اتاقی می گیرد. شرمن در برابر وسوسه های شیطانی مقاومت می کند اما وقتی همسایه ات مرلین مونرو باشد ، مقاومت آسان نیست ! حافظ در چنین مواقعی می فرماید:

شراب لعل و جای امن و یار مهربان  ساقی   ...... دلا ، کی به شود کارت اگر اکنون نخواهد شد ؟!

 از اینجاست که کشمکش درونی شرمن همراه با تخیلات بی پایان و عجیب و غریب او جالب ترین اتفاقات را رقم می زند. شرمن بیچاره که نمی تواند وجدانش را راضی کند که به همسر وفادارش خیانت کند ناچار تخیل خود را به کمک می طلبد و در فکر و خیال زنش را خیانتکار می کند تا برای خیانت خود توجیهی پیدا کند. خارش هفت ساله را باید دید و ضمن خنده و لذت بردن از داستان زیبای آن ، پیام فیلم را هم درک کرد. همانطور که در اول فیلم هم گفته می شود ، داستان زن ها و مردها همان داستان هزاران سال پیش است که تغییر چندانی نکرده است !

به مناسبت شروع بحث در مورد فیلم های بیلی وایلدر

من عاشق اون شخصیتم، یکی از جالب ترین فیلم های طنز و جدیه که دیدم. اونجایی که به بیل میگه هلن منو دوست داره چونکه نجیبم آقام، متواضعم نه مثل تو که با اون پیراهن راه راهت فکر میکنی می تونی همه رو مال خودت بکنی و حالا دلم می خواد بزنم توی گوشت بیشعور.

یا اونجایی که مرد همسایه میاد و میخواد قالی رو بید زدایی کنه وقتی مرلین مورو رو اونجا میبینه میگه کی به به بید قالی ها اهمیت میده برو مرد برو.

فیلم باحالی بود و شخصیت بوگارت کاملا یه شخصیت عادی و عامیه هم شهوت داره هم وفا. حرفای این و اون روش تاثیر میگذاره.

شخصیتی که من دوست دارم، شخصیت کرنال فرنک توی فیلم بوی خوش زن هستش که آل پاچینو بازی می کنه. یه انسان با تجربه که توی فیلم مقابل یه جوونی قرار میگیره که از زندگی چیز زیادی نمی دونه. سکانس پایانی وقتی اون به دادگاه مدرسه میاد تماشاچی رو از جا میکنه از خوشحالی نمیدونی چیکار کنی چون دلت براش تنگ شده و وان پسر هم توی بد دردسری بوده. شخصیت پر از سورپرایزه.

رقص تانگویی که آل پاچینو بعنوان یه کور انجام میده، فکر میکنم یکی از خاطره انگیزترین رقص های تاریخ سینما باشه.

شخصیت دیگه ای که دوست دارم نقش دن خوان دی مارکو توی فیلم دن خوانه که جانی دپ بازی می کنه.

شخصیت بعدی شخصیت ویتو کرلئونه در پدرخوانده 2 هستش که به عقیده من رابرت دنیرو بهترین بازی خودش رو توی این فیلم ارائه داد و این نظریه که کوپولا بهترین نقش رو از بازیگر میگیره رو اثبات کرد ( البته اندی گارسیا در پدرخوانده 3 اصلا خوب نبود)

نقش یه آدم وفادار به خانواده و جسور که محکوم به زندگی مافیایی بوده.