(۱۳۸۹/۵/۲۱ عصر ۱۲:۰۵)MunChy نوشته شده:  

2) فيلم مردي که مي خندد (The Man Who Laughs) بر اساس کتاب معروف ويکتور هوگو که ترجمه هم شده, داستان پسري رو روايت مي کنه که به خاطر درگيري پدرش با پادشاه مورد خشم قرار ميگيره و به اين ترتيب زخمي هميشگي روي صورتش ايجاد مي کنن. گويي که هميشه در حال خنديدن هست. پسرک که بزرگ شده در یک کاروان نمایشی مشغول به کار هست در حالی که دختر مورد علاقه اش که نابیناست هم در همون کاروان زندگی می کنه. صحنه ای هست که این دو در کمال آرامش همدیگه رو در آغوش گرفتن تا اینکه مردمی که منتظر دیدن مرد همیشه خندان هستن این صحنه رو می بینن و به این دو نفر می خندن. در همین حال مرد همیشه خندان هم با چهره ای که چیزی غیر از خنده ازش نمیاد اشک میریزه در حالی که چهره اش همچنان خندان به نظر میاد. خلاصه ترکیب این غم و اندوه در اون چهره خندان دل آدم رو کباب می کنه. يک نکته جانبي جذاب هم اينکه يکي از خالقين کاراکتر جوکر (در سري بتمن) يعني باب کين در مصاحبه اي در سال 1994 رسما شخصيت اصلي اين رمان/فيلم رو منبع الهام خلق جوکر اعلام کرد.

اين مردي كه مي خندد در فيلم مردي كه مي خندد  را مي توان يكي از محبوبترين چهره هاي ناخوشايند(از نظر فيزيكي البته) سينماي صامت دانست! چه غم انگيز كه همه به لبخند غيرطبيعي او خيره مي شوند و هيچكس نگاه غم الود و عميقي كه بر ديدگانش نشسته و دريچه اي به راز درون اوست را نمي بيند! چرا دختر مورد علاقه اش بايد نابينا باشد؟ اين كه آيا اگر نابينا نبود هم همين احساس را نسبت به اين مرد مي داشت دغدغه خاطريست براي اين مردي كه مي خندد!