(۱۳۸۹/۶/۳۱ صبح ۰۲:۱۳)Stephen Dedalus نوشته شده:  

5) همفري بوگارت در كازابلانكا: همه چيزش به كنار... من هميشه براي دوستان در بحث‌هاي سينمايي/ادبي اينو ميگم كه سينما در زمينه‌ي نمايش جريان سيال ذهن ضعيف‌تر از كتابه با اينكه ما فكر مي‌كنيم بايد قوي‌تر باشه. هميشه ميگم احساسات دروني را فقط كلوزآپ يه بازيگر نميتونه نشون بده. ولي اين نقش ميتونه. بوگي عزيز با اون نگاهي كه به هواپيما مي‌كنه انگار آدم ميخواد فقط يه رمان در مورد همين احساسي كه اين نگاه داره بنويسه. اين هنريه كه يه هنرمند داره.

حس همذات پنداری با شخصیتهای فیلم  من خیلی قویه. گاهی موقع تماشای یک فیلم اونقدر خودمو جای اون شخصیت میذارم که با اون یکی میشم. یکی از این نقشها نقش ریکه. وای از اون لحظه اولین دیدار ریک با الزا.     تو یک کلوزآپ از صورت ریک وقتی که متوجه حضور الزا تو کافه شد،هم خشم بود هم شادی. برای یک لحظه کوتاه به اندازه یک هزارم ثانیه لبخندی تو چهره ریک دیده شد که بلافاصله از بین رفت.فقط اونایی که عاشق یه نفر شدن و بعد اونو از دست دادن متوجه احساس ریک تو اون لحظه میشن. احساس نفرت توام با دوست داشتن. از اون لحظه تا آخر فیلم بغضی گلوی منو گرفت که نمیگذاشت متوجه بقیه فیلم بشم. انگار الزا به جای ریک به من خیانت کرده بود و منو قال گذاشت.    هرچند که من مثل ریک اونقدر بزرگوار نیستم که بتونم اونو ببخشم و تازه برای فرارش آدم هم بکشم!

استفان جان با تو موافقم در مورد این نقش .  

 و اما در مورد بازی پیتر اوتول در لارنس عربستان: به نظرم باید یکی از دوستان بیاد و یه تاپیک در مورد کاراکتر لارنس در این فیلم باز کنه.بازی اوتول در  این نقش(که انگار دقیقا برای روحیات دائی جان ناپلئونی ما خلق شده!) آنقدر نکات زیادی داره که میشه یه کتاب درباره اش نوشت. من که تا آخر فیلم نفهمیدم لارنس به خاطر چی اونهمه مشقت رو تحمل میکنه. به خاطر کشورش؟ به خاطر عربها؟ به خاطر جاه طلبی و زیاده خواهیش؟ به خاطر غرورش؟ به خاطر کله شقیش؟ به خاطر تب صحرا که دچارش شده؟ به خاطر خصوصیات انگلیسیش؟ به خاطر غلبه بر سرنوشت مکتوبش؟ به خاطر نفرت از ترکها؟ به خاطر نوع دوستی ؟ به دلایل مذهبی؟     شاید هم همه مواردی که گفتم تو این امر دخیله. بهرحال کاراکتر لارنس در این فیلم طوری ساخته و پرداخته شده که نه میتونیم دوستش داشته باشیم نه اینکه ازش نفرت داشته باشیم.