منم در اولين پست چند تا از شخصيت‌هاي محبوب كلاسيكم را ميگم:

1) اورسون ولز در فيلم همشهري كين: همشهري كين كه بي‌شك يكي از مهم‌ترين و تاثيرگذارترين آثار تاريخ سينماست. ولي شخصيت اورسون ولز، اون اقتدارش، هوشش و كمبود محبتش توي داستان فوق‌العاده است. خاطره‌انگيزترين بخشش اين جمله است: من چارلز فاستر كين هستم.

2) مارلون براندو در پدرخوانده: همون اول فيلم و ديالوگ‌هاي براندوي كبير معلوم مي‌كنه اين شخصيت چيه. اين فيلمو همه ديدن. آخه من كيم در موردش توضيح بخوام بدم.

3) مارلون براندو در تراموايي به نام هوس: هي استلا. اين شخصيت دوست‌داشتني نيست ولي نميشه يه ليست از شخصيت‌هاي كلاسيك درست كرد و اين توش نباشه. هي استلا!

4) ادوارد جي رابينسون در غرامت مضاعف: اين شخصيت براي من دنيايي داره. هميشه شخصيت‌هاي زيرك و باهوشو عاشقشون بودم ولي اين يكي ديگه برام همه چيزه. مدل به كار گيري ذهنش همون چيزيه كه باعث ميشه اينقدر برام محبوب باشه. فرد مك موري هم توي اين فيلم شخصيتش جالبه ولي ادوارد عالم ديگه‌ايه.

5) همفري بوگارت در كازابلانكا: همه چيزش به كنار... من هميشه براي دوستان در بحث‌هاي سينمايي/ادبي اينو ميگم كه سينما در زمينه‌ي نمايش جريان سيال ذهن ضعيف‌تر از كتابه با اينكه ما فكر مي‌كنيم بايد قوي‌تر باشه. هميشه ميگم احساسات دروني را فقط كلوزآپ يه بازيگر نميتونه نشون بده. ولي اين نقش ميتونه. بوگي عزيز با اون نگاهي كه به هواپيما مي‌كنه انگار آدم ميخواد فقط يه رمان در مورد همين احساسي كه اين نگاه داره بنويسه. اين هنريه كه يه هنرمند داره.

6) پيتر اوتول در لارنس عربستان: عجب بازي كرد اين مرد. چطور اسكار نبرد؟ مهمترين دليلش نمونه‌ي شماره‌ي 7 هست. ولي اين هم يكي ديگه از همون نمونه‌هاست كه چهره همه چيزو ميگه. اون قسمت پاياني فيلم چهره‌ي اوتول منو ميبره به دنياي ديگه.

7) گريگوري پك در كشتن مرغ مقلد: خداي من. چه كسي ميتونه اينقدر براي من محبوب باشه توي يه فيلم؟ دليل اسكار نبردن اوتول در نمونه‌ي بالاست كه من به نظرم بهترين سال بازيگري در تاريخ بوده ولي با اين حال اگه انتخاب كنم ميگم اوتول.

8) هنري فوندا و لي جي كاب در 12 مرد خشمگين: فوندا: فقط اون لحظه‌اي كه چاقو را روي ميز مي‌زنه را يادتون بياد كافيه. فكرش، استدلالاش و صداقتش. اما كاب: تكه‌ي پاياني معناي سينماست براي من.

9) مارچلو ماستروياني در هشت و نيم: اين شخصيت پست مدرنه. يه كم از كلاسيك فاصله داره ولي زمان فيلم مال همون دوران كلاسيكه پس بايد بذارمش. ذهنش اينقدر برام استثناييه كه بايد توي اين ليست بذارمش.

10) جك لمون در بعضي‌ها داغشو دوست دارند: فقط به ياد آوردن اون شب توي قطار برام معناي كمديه. يا اون لحظه‌اي كه داره با اون مرده مي‌رقصه. جك لمون جزو بهتريناي منه.

اين داستان ادامه دارد ...