همان بهتر که متولد نمی‌شد! 

علی‌حاتمی! اسطوره‌ی سینمای ایران، بهتر بود که اصلاً به دنیا نمی‌آمد. بعضی از خوب‌ها اصلاً نباید به دنیا بیایند. مایه‌ی دردسر هستند. خنده‌دار است نه! اسطوره‌ایی که همه‌ی سینماگران چه به ریا و چه به حق او را می‌پرستند بهتر بود که اصلاً زندگی نمی‌کرد. خوبی که پای‌دار نباشد بهتر است که اصلاً نباشد. وقتی آدم وسط جایی که همه‌چیز خوب است قرار دارد و کاملاً یه‌هویی همه‌چیز برعکس می‌شود، احساس می‌کند که سرش کلاه رفته! کلاهی گشادتر از کلاه‌فرنگی!

چرا همیشه چیزهایی که باید بمانند میم بسم‌الله تمام نشده غیب‌شان می‌زند؟ حداقل اگر از همان اول نبودند دیگر از غیب شدنشان دلمان آشوب نمی‌شد. اصلاً به چه حقی کسی مثل علی‌حاتمی باید بمیرد؟ چرا باید بمیرد تا اخراجی‌ها آهان‌آهان‌ش به آسمان برود و صدای دامبول‌دومبول بجای نواهای چنان‌وچنین‌یی از سینما بیرون بزند؟ وسط فیلم عده‌ایی خواب هفت‌پادشاه ببینند و عده‌ایی قصه‌ی لیلی‌و‌مجنون برای کناری و فلانی ساز کنند؟ همان بهتر که ما مزه‌ی خوب را نچشیم تا مزه‌های بد به‌مان بد نکند.

من حاتمی را نمی‌شناسم. مضحک آنجاست که زمانی حاتمی را مساوی حاتمی‌کیا شناخته بودم! حتی تا بانو نگفته بود نمی‌دانستم که علی‌حاتمی نه! عباس‌علی‌حاتمی! اما یک چیز را خوب می‌دانم و آن این است که اکبرعبدیِ‌مادر را هیچ‌وقت دیگر ندیدم و یقین دارم که نخواهم دید.

پ.ن: احساس می‌کنم باید یک پاراگراف دیگر اضافه کنم اما نمی‌فهمم آن یک پاراگراف باید چه موضوعی داشته باشد! اگر شما فهمیدید به ما هم بگویید!